Friday, June 26, 2015

மகளிர் தின ஸ்பெஷல் - சுனாமியும் என் குழந்தைகளும்





மகளிர் தின ஸ்பெஷல் - சுனாமியும் என் குழந்தைகளும்

நாளை கொஞ்சம் பிசி என்பதால் இதை இன்றே பதிகிறேன்.

2004 சுனாமி விபத்து முடிந்து நான் பெங்களூரில் இருந்த சமயம். வேலை மாற்றத்தின் காரணமாக சென்னைக்கு வந்து, ஆர்வ மிகுதியால் சாந்தோம், டூமிங் குப்பம், மெரினா இப்படி பல இடங்களில் சுமாமியின் பேயாட்டத்தைக்கண்டு மிரண்டுப்போனேன்.

ஒரு வாரம் கழித்து சென்னையில் பிக் பசாருக்கு குடும்பத்துடன் செல்ல...

அங்கே வோல்ட் விஷன் பிரதிநிதிகள் என்னை அணுகி நாகப்பட்டினத்தில் சுனாமி பாதித்த குழந்தைகளுக்கு உதவுங்கள் என்றார்கள். நானும் எனது எண்ணை கொடுத்து வீட்டுக்கு வரச்சொன்னேன்.

அடுத்த ஞாயிறு அவர்கள் வர, நிறைய பேசினார்கள். இறுதியில் நான் இரு குழந்தைகளை தத்தெடுக்க ரெடி என்றும் ஆனால் தாய் தந்தையை சுனாமியில் இழந்த ஆதரவற்ற பெண்களாக இருத்தல் வேண்டும் எனவும் சொன்னேன். அதன் படி...

ஆறு வயது காவியா, மூன்று வயது ரோசம்மா என அழகான இரு குழந்தைகளின் கல்வி மற்றும் வாழ்வாதார செலவுகளுக்காக வருடம் இருவருக்கும் தலா 32000 மற்றும் 36000 தருவதாய் டாகுமெண்ட்டில் சைன் செய்து கொடுத்தேன். அவர்களின் கூற்றுப்படி அவர்களின் கல்வி மற்றும் உணவுக்கு நான் பொறுப்பு மற்றப்படி எந்த வித சம்பந்தமும் இல்லை.

மூன்றாவது வருடம் ஒருமுறை நான் சரியான உதவியைத்தான் செய்கிறேனா என அறிய நாகப்பட்டினம் கிறிஸ்துவ அமைப்புக்கு சென்று அந்தப்பெண்களைப்பார்த்தேன். கடந்த காலத்து பாதிப்புகள் அனைத்தையும் மறந்து நார்மலாகி என்னைப்பார்த்தவுடன் தயங்கி தயங்கி வந்தார்கள். எனக்கு அவர்களின் போட்டோவும், டீட்டெய்ல்களும் இருந்ததால் அவர்களை காண்பதில் தடை இருக்கவில்லை.

அவர்களுக்கும் என்னை பற்றி சொல்லியிருந்ததால் அவர்களும் என்னுடன் தயக்கமின்றி பழகினார்கள். ரிஷிக்கு அப்போது ஒன்றரை வயதிருக்கும். அவனையும் கொஞ்சி மகிழ்ந்தார்கள்.

இவையெல்லாம் இப்போது எதற்க்கு என கேட்கிறீர்களா?

சுய தம்பட்டம் அடிக்க அல்ல. காரணம் அன்றைய சின்னப்பெண் காவியா இப்போது பிளஸ் டூ பரீட்சை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளின் விருப்பப்படி அவள் டாக்டராக ஆசைப்படுகிறாள். கட்டாயம் ஆவாள். உங்களின் ஆசியும் தேவை.

அவளை டாக்டர் படிக்கும் அளவுக்கு என்னிடமே பொருளாதாரம் இல்லையென்பது தெரிந்தால் கட்டாயம் உங்களிடம் வெட்கப்படாமல் கையேந்துவேன்.

நான் இன்னொரு குழந்தைக்கு முயலாததும், மனைவியின் பெண்குழந்தை ஆசைக்கு ஒத்துழைப்புக்கொடுக்காததற்க்கும் இந்தக்குழந்தைகளை என் குழந்தைகளாகவே பாவிப்பதும் ஒரு காரணம்.

இந்த மகளிர் தினத்தில் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக என் வாழ்க்கையில் கிடைத்த முத்துக்கள் இன்னும் வாழ்வில் வளர இறைவனை வேண்டி, அவர்களை இன்னும் கொஞ்ச காலமேனும் அவர்கள் சொந்தக்காலில் நிற்கும் வரை உதவி செய்ய எனக்கு பொருளாதாரம் இடமளிக்கும் அதே இறைவனிடம் வேண்டி, பெண்கள் அனைவர்க்கும் மகளிர் தின வாழ்த்துக்கள் சொல்லி நிறைவுசெய்கிறேன்.

குழந்தைகளின் போட்டோ பிரேம் ஊரில் இருப்பதால் கூகுளிலிருந்து ஒரு படத்தை பதிகிறேன் மன்னிக்கவும்!!!

Dhodda Habba




Dhodda Habba

Dhodda - பெரிய
Habba - பண்டிகை

நேற்று எங்கள் ஊரில் "தொட்ட அப்பா" எனும் பெரிய பண்டிகை. முக்கியமான திருவிழா எங்கள் ஊட்டி லிங்காயத்து படகு மக்களுக்கு.

இந்த நாளில் குடும்பத்தின் எல்லோரும் எந்த ஊரில் வசித்தாலும் ஆஜர் ஆகிவிடுவார்கள். இதன் முக்கிய விஷயம் இன்றைய நாளில் நாங்கள் எங்கள் கழுத்தில் கட்டியிருக்கும் லிங்கத்திற்க்கு பூஜை செய்து பூஜிப்போம்.

மாலையில் நிறைய பார்மாலிட்டீஸ் முடிந்தப்பின் மொத்த குடும்பமும் பெரிய தாத்தா வீட்டில் (குடும்பத்தின் மூத்த வீடு) தாத்தா அமர பின்னர் அப்பா, பெரியப்பா, சித்தப்பா, அண்ணன்கள் பின் நாங்கள், எங்கள் குழந்தைகள், பெண்கள் என அனைவரும் ஒன்றாகி பூஜை ஆரம்பமாகி தாத்தா அல்லது குடும்பத்து மூத்தவர் மந்திரங்கள் சொல்வார்.

அவர் தம்மா (தம்பீ) என அழைக்க
நாங்கள் அனைவரும் அப்பா என தொடர்வோம்...

பொதுவாக மந்திரங்கள் இயற்கையை போற்றியும், குடும்பத்தை சரியாய் வழி நடத்தவும், கலாச்சாரத்தை பேணவும் சொல்லப்பட்டதாகவே இருக்கும்.

எங்கள் காடு, விவசாயம், லிங்கம், சமூகம் என அனைத்தையும் பூஜித்து, லிஙத்தை பூஜித்து கழுத்தில் கட்டுவோம். குடும்பத்தில் புதிய உறுப்பினர்கள் இருப்பின் அந்த குழந்தைகளுக்கும் லிங்கம் கட்டுவோம். பெரியவர்களிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கி பின்னர் எனக்கு பிடித்த சாப்பாடு விஷயம் தொடங்கும்.

அதாவது மிகப்பெரிய வெள்ளித்தட்டில் அரிசி சாதம், ஸ்பெஷலாய் உருவாக்கிய அவரை குழம்பை ஊற்றி என் தாத்தா பிசைய முதல் வாய் அவர் சாப்பிட்டு எங்கள் அனைவரையும் பார்க்க எங்கள் கைகள் அத்தனையும் சாப்பாட்டு தட்டை பதம் பார்க்கும்.

இதுவரை எத்தனை விதமான உணவுகளை பைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் முதல் தெருவோர தள்ளுவண்டி வரை சுவைத்திருந்தாலும் அன்றைய இந்த உணவுக்கு (கூட்டு சாதம்) ஈடு இல்லை.

குடும்பத்தில் பலருக்கு பிரச்சினைகள், கருத்து வேறுபாடுகள், பொருளாதார ஏத்றத்தாழ்வுகள் என பல இருந்தாலும் இன்றைய நாளில் நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றே.

பாயாசத்துடனும் ஆடல் பாடலுடனும் நீண்ட இரவு வரை தொடரும்.

சிறிய வயதுகளில் என் தாத்தா, பின் என் சின்னத்தாத்தா பிறகு விவரம் அறிந்தப்பின் என் அப்பா அவரின் மறைவுக்குப்பின் இப்போது என் பெரியப்பா என விழா தொடர்ந்துக்கொண்டே இருக்கின்றது.

எங்கள் குடும்பம் ஒன்பது வீட்டுக்குடும்பம் என்பதால் கிட்டத்தத்த நாப்பது பேர் வரை கூடுவோம்.

நேற்றைய நாளில் நான் இல்லையெனினும் இதன் நினைவுகள் என்னை விட்டு நீங்காதவை, காட்சிகள் கண்முன்னே சுழன்று என்னை தூங்காமல் செய்தது என்பதும் உண்மை.

(படத்தில் காட்டியிருப்பது சேம்பிளுக்குத்தான் அரிசி சாதம் அதில் மிஸ்ஸிங் தட்டும் இதைவிட மிகப்பெரிதாக இருக்கும்)

நானே நானா???




நானே நானா???

1993 ல் ஊட்டியின் அழகான மலை கிராமத்திலிருந்து சென்னைக்கு வந்து இறங்கியபோது 17 வயது முடியும் நேரம். மிகப்பெரிய நகரத்தில் இறங்கிவிட்ட ஏலியனைப்போலத்தான். மற்றவர்களைப்புரிந்துக்கொள்ளவும், பழகவும், என்னுடன் பழக வைக்கவும் கிட்டதட்ட மூன்று வருடம் பிடித்தது.

கல்லூரியில் சேர்த்துவிட்டுப்போன அப்பா எங்க ஊர் சீனியரிடம் மூன்றாயிரம் ரூபாயைக்கொடுத்துவிட்டு இவனை கவனிச்சிக்கோ என்று சொல்லிவிட்டு செல்ல அதில் வெறும் முன்னூரு ரூபாய் மட்டுமே எனக்காக செலவிடப்பட்டபோது நகரத்தின் இன்னொரு பக்கம் எனக்கு தெரிய ஆரம்பித்தது.

அடுத்த மாதத்தில் முதல்முறையாக ஏதோ வீட்டு ஞாபகத்தில் ஊருக்கு பஸ் ஏற டிக்கெட் கிடைக்காமல் கிட்டதட்ட 17 மணி நேரம் பயணம் செய்து நள்ளிரவு 12 மணி தாண்டி குன்னூரில் மாமா வீட்டுக்கு சென்ற முதல் பயணத்தில் இருட்டின் பயம் முதன் முதாலாய் எனக்குத்தெரிந்தது.

கல்லூரி விடுதியில் சீனியர் மாணவர்களின் மிக மட்டமான ரேக்கிங் கொடுமைகள் என்னைப்போன்ற விவரம் அறியாத, தமிழும் அதிகம் பேசிப்பழகியிருக்காத சிறுவனுக்குள் உண்டான பாதிப்புகள் பல. ஒவ்வொரு நாளும் நிம்மதியாய் உறங்க முடியாமல் சீனியர்களின் அட்டகாசங்களைத்தாங்கி, வீட்டுக்கு சொன்னால் கவலைக்கொள்வார்களோ என்று சொல்லாமல் மூடி மறைத்தப்போது கவலைகளை அடக்கி ஏற்றுக்கொள்ளும் அனுபவம் கிடைத்தது.

விடுதிக்கு வரும் வழியில் மற்ற வீடுகளின் சாம்பார் வாசனையோ அல்லது குடும்பமாய் மகிழும் அவர்களின் சந்தோஷங்களை கண்டபோது ஏக்கங்கள் அதிகமாகி மனதினுள் அழுதபோது எல்லாவற்றையும் தாங்கும் பக்குவம் வந்தது.

பண்டிகைகள் இல்லை, கொண்டாட்டங்கள் இல்லை, ஊர் நோக்கிய பயணங்கள் அதிகம் இல்லை, விருந்தினர்களின் வருகை இல்லை என வாழ்க்கையில் வாழ்ந்துக்கடந்த பேச்சிலர் காலங்கள் என்னை ஏதாவது ஒன்றை அடையவேண்டும் என்கிற உத்வேகத்தைக்கொடுத்தது.

ஒரு முறை வீட்டில் கேட்கவேண்டாமென்று ஊர் பெரியவரிடம் கல்லூரிக்கு கட்ட பீஸ் 1500 கேட்க, என்னைப்பார்த்து இதெல்லாம் எங்கிட்டையா கேக்குற, எதை நம்பி உன்கிட்ட பணம் கொடுக்க, போடா என்று சொல்லி விரட்டி அடிக்க அதே பெரியவர் அடுத்த நான்கு வருடம் கழித்து கோயில் திருப்பணிக்கு புத்தகத்துடன் வந்து கையேந்த பத்தாயிரம் ரூபாயை கொடுத்து அவர் வாயடைத்தபோது கொஞ்சம் கர்வமும் வந்தது.

முதன் முறையாய் நானும், நண்பர்களும் தயாரித்த விகடன் மாணவர் பத்திரிகையும், என் போட்டோவும் விகடனில் வந்தபோது என் அம்மா ஊரில் எல்லோருக்கும் காட்டி மகிழ்ந்தபோது பெற்ற தாயை மகிழ்வித்த தனயனானேன்.

மெரீனா பீச்சில் ஒற்றை ஆளாய் நின்றிருந்தபோது கண் முன்னே என் வயது காதல் ஜோடிகளின் களியாட்டங்களைப்பார்த்தபோது நானும் இதே மாதிரி இங்கே காதலியுடன் உலவவேண்டும் என்று தீயாய் வேலைசெய்து இரண்டு மூன்று பெண்களுடன் சுற்றிய இளவயசு அனுபவங்கள் என்னை நான் எவ்வளவு செல்ஃபிஷ்க்காரனாகா வைத்திருந்தேன் என்கிற கோபம் வந்தது.

முதல் முறை சம்பாதித்து அப்பாவுக்கு 500/- ரூபாய் மணியார்டர் அனுப்ப அடுத்த வாரமே 1000/- ரூபாயுடன் வந்த அப்பாவின் மணியார்டரில், சிரஞ்சீவி மகனுக்கு, உன் பணம் கிடைத்ததில் மகிழ்ச்சி, இனிமேல் நீ சம்பாதிக்கும் பணத்தில் உன் செலவுகளைப்பார்த்துக்கொள், ஆனாலும் என் பணம் மாதாமாதாம் உனக்கு வந்து சேரும். என்கிற என் அப்பாவின் பதிலில் புரிதலின் மேன்மை விளங்கியது.

சென்னை மவுண்ட்ரோடு புகாரி ஹோட்டலின் 14 ரூபாய் கேக்கை கிட்டத்தட்ட 12 வருடம் கழித்து அது 44 ரூபாயாக மாறி இருந்தப்போது குடும்பத்துடன் அதே வகை கேக்கை சுவைத்ததும், மீல்ஸ் 18 ரூபாய் என்று இருந்ததால் சாப்பிடாமலேப்போன ஹோட்டலின் சாப்பாடை பின்னர் சம்பாதித்து நண்பர்களுடன் சென்று ஆறு வருடங்களுக்குப்பின் சாப்பிட்ட சாதனைகளைப்பார்த்தபோது மனமிருந்தால் மார்க்கமுண்டு என்கிற போதனை புரிந்தது.

கல்லூரியிலும், வேலை செய்த இடங்களிலும் அன்பான நட்புக்களால் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு வெறுத்துப்போன என நாக்குக்கு அவர்களின் வீட்டு சாப்பாட்டை கொடுத்தபோதும், உடல் நிலை சரியில்லாத காலங்களில் காட்டிய பரிவுகளிலும் சரி, இக்கட்டான சூழனிலைகளில் உதவிய அவர்களின் மனதும் சரி நட்பில் எத்ர்ப்பார்ப்பு இருக்கக்கூடாது என்கிற மந்திரம் கிடைத்தது.

அன்பாய் மனைவியும், அழகாய் குழந்தையும் இணைந்தபோது வாழ்க்கையின் மொத்த இன்பமும் என்ன்னைச்சுற்றியிருந்ததைப்பார்த்தபோது வாழ்தலின் அர்த்தம் புரிந்தது.

ஐதராபாத்திலிருந்து சென்னைக்கு மாற்றலாகி வந்தபோது அந்த அலுவலகத்திலிருந்த கல்லூரி நண்பன் கேட்ட முதல் கேள்வி என்னைவிட உனக்கு எப்படி அதிக சம்பளம் எனக்கேட்டபோதும், மனைவியின் தங்க வளையல்களை இன்னொரு நண்பனுக்காக கொடுத்து மூன்று வருடம் கழித்து கேட்டபோது நீ கொடுக்கவே யில்லை என்று சொன்னபோதும், லோன் வாங்க என் ஜாமீன் கையெழுத்தை வாங்கி அவன் கட்டாததால் அதையும் வட்டியுடன் நான் கட்டியதையும், 30 வயதில் கோவையில் சொந்தமாய் கம்பெனி தொடங்கி இரண்டு வருடம் நல்லபடியாய் நடத்தி இன்னொரு பாவப்பட்ட நண்பரின் நிலை அறிந்து அதை நடத்தச்சொல்லிவிட்டுவிட்டு ஹைதராபாத் போக அவனின் சதி என்னை பாதாளத்திற்க்கு கொண்டுச்சென்று என் ஒட்டுமொத்த பத்து வருட சேமிப்பையும் காணாமல் போகசெய்தபோது பணத்தின் முக்கியத்துவம் புரிந்தது.

அதேவேளை சுனாமி பாதித்த குழந்தைகளை தத்தெடுத்து அன்றையக்காலத்தில் என் சக்திக்கு மீறி அவர்களுக்காக உதவியதால் கிடைத்த அந்த அன்புச்செல்வங்களின் அழகு மாறாத சிரிப்பால் பணத்தை விட உலகில் பல உன்னத விஷயங்கள் உண்டு என்கிற ஞானம் பிறந்தது.

சென்னையில் மிகப்பெரிய மருத்துவ மனைக்கு என் புராஜக்டை கொடுத்து அதை அவர்கள் திருட்டுத்தனமாய் என்னை ஏமாற்றி இப்போது கோடிக்கோடியாய் சம்பதித்ததை பார்த்தபோது என் மூன்று வருட உழைப்பை ஒரே நாளில் சித்தைத்ததால் ஏற்ப்பட்ட வலி என் கவனக்குறைவை மூளைக்கு புரியவைத்தது.

அடுத்த மூன்று நாட்களில் மலேஷியன் புராஜக்ட் சைன் ஆக மும்பைக்கு மலேஷியாவில் இருந்த ஆட்கள் வந்துவிட, இன்னும் இரண்டு நாளில் 35 லட்சம் எனக்கு வரும் என்கிற நம்பிக்கையில் திளைக்க அன்றைய நாள் என் இன்னொரு பார்ட்னர் உயிரிழக்க ஒட்டுமொத்தமாய் நண்பனும், அந்த புராஜக்டும் அதனால் கிடைக்கப்போகும் பணமும் இல்லாமல் போக வானத்தைப்பார்த்து நான் சொன்னது இனி எல்லாம் கடந்துப்போகும்.

34 நான்கு வயதில் 45 பேர் கொண்ட கம்பெனிக்கு சிஈஓ ஆகி பாக்கெட் நிறைய பணத்தைப்பார்த்துவிட்டு வஞ்சகத்தால் அவர்கள் கம்பெனியை இரண்டு ஆண்டு கழித்து மூடியபோது நாளை முதல் என்ன செய்வோம் என்கிற சிந்தனை தூக்கி அடிக்க திக்கு தெரியாமல் சென்னையின் சந்துகளில் யோசனையுடன் சுற்றிய ஆறு மணி நேரங்கள், நாளை முதல் வாழ்க்கை என்னகும் என்கிற பயம், மனைவியும், மகனும் நிழல்களாய் வந்து கண் முன் சுழன்ற சில மணித்துளிகள் எதையும் தாங்கும் இதயம் வேண்டும் என்கிற பலத்தை தந்தது.

அடுத்த இரண்டு நாளில் அதை விட பெரிய வேலைக்கிடைக்க அடப்பூ... வாழ்க்கை இவ்ளோதானா என்கிற தைரியம் கிடைத்தது.

நொய்டாவில் ஒற்றை தமிழனாய் புராஜக்டுகளில் 300 பேரை சமாளித்தபோது எனக்கு கிடைத்த தன்னம்பிக்கை அடுத்த கட்டத்துக்கு தயாராகிக்கொள் எனும் ஆர்வத்தை தந்தது.

எனக்கானதை அதிகம் மறைத்தது கிடையாது. நான் நானாகவே இருக்க விரும்புகிறேன். அதனால்தான் முகனூல் என்னைப்பற்றியும், என்னைசுற்றியும் அதிகம் எழுதுகிறேன். இரண்டே நாளில் வெளிநாடு பயணம் நிச்சயமாக இப்போது இங்கே மாலத்தீவில் இருந்தாலும் இன்னும் மூன்று வருடங்களுக்குப்பின் சொந்த ஊரில் செட்டிலாகப்போகும், அதிக சேமிப்பு இல்லாத ஆனால் ஊர் மண்ணை அதிகமாக விரும்பும் நான் சூழ்னிலைகளால் 22 வருடங்களாக ஊருக்கு வெளியேதான் வாழ்க்கை என்றாகிப்போன மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு இப்படியாக புலம்பித்தள்ளுகிறேன் உங்களையும் கஷ்டப்படுத்துக்கிறேன் இதை படிக்கச்சொல்லி!!!

பட்டக்கடன்!!!



பட்டக்கடன்!!!

கோடிகளில் வீடு வாங்கியாகிவிட்டது
லட்சங்களில் புது காரும் வாங்கிவிட்டேன்
வீடு முழுக்க டிஜிடல் சாதனங்கள்
உடலை காக்க எலக்ட்ரானிக் வாக்கர்கள்
நகரில் பணக்காரன் என்கிற பதவியும் கிடைத்தாயிற்று
சமூகத்தில் முக்கியமானவன் என்கிற பேரும் வந்தாயிற்று
வருடம் ஒரு முறை திருவிழாவில் ஊருக்கு போனால் போதும்
கோயிலுக்கு நன்கொடை கொடுத்தால்
முதல் மரியாதையும் உடனே செய்வார்கள்
பெரியப்பா வீட்டில் தங்கிவிட்டு அன்றே திரும்பிவிடலாம்!!!

ஆனால் என்ன...

ஊர் எல்லையை கடக்கும்போது
"அப்பா அது நம்ம தோப்புத்தானே,
தோட்ட வீட்டுக்கு ஏன் கூட்டிகிட்டு போகல?"
என கேட்கும் மகனிடம்...

"என் அப்பா சம்பாதித்ததை விற்றுவிட்டுத்தான்
இந்த நகரத்து பகட்டு வாழ்க்கை"
எனச்சொல்ல முடியாமல்
கூனிக்குருகுது பாவப்பட்ட மனசு!!!

இழந்த பொழுதுகள்



நவம்பர், டிசம்பர் மாதங்களில் தேங்காய் மூடியில் கொஞ்சம் பால், சர்க்கரை மற்றும் துருவிய தேங்காய் மூன்றும் சேர்த்து மொட்டை மாடியில் வைத்துவிட்டு காலையில் மூஞ்சிக்கழுவாமல் ஓடிப்போய் பார்த்தால் கட்டியான ஐஸ்கிரீம் ரெடி, ஊட்டி குளிருக்கு தொண்டைக்குழியில் சூடாய் இறங்கும் சுகம்.

டிசம்பர் காலக்குளிரில் மார்கழி மாதத்தில் ஊரை சுற்றி பஜனைபாடல்கள் பாடிய காலங்கள், பல வீட்டு பாயாசம், சுண்டல், கேசரியின் சுவைகள்.

சீசனுக்கு ஏத்தமாதிரி கோலிக்காலம், சீட்டுக்காலம், ஃபிலிம் ரோல் காலம், கில்லிக்காலம், பம்பரக்காலம், கிரிக்கெட், புட்பால் காலம், நீச்சல் காலம், எங்கள் ஊர் டேம் வருடத்தில் மூன்று மாதம் வரண்டுப்போயிருக்க அங்கே ஊரே விளையாடும் விளையாட்டுக்காலங்களை மிஸ் செய்வது.

ஊரில் எந்தப்பெரியவர்களைப்பார்த்தாலும் ஓடிப்போய் குனிந்து கும்பிட, அதில் சிலர் தலையை விடாமல் பிடித்து வைத்துக்கொண்டு இரண்டு மூன்று நிமிடங்கள் வாழ்த்தி மந்திரம் சொல்ல வேண்டாவெருப்பாய் நெளிந்த நாட்கள் இனி இல்லை.

மாதம் இரு முறை என் அம்மா என் பாட்டி வீட்டுக்கு போக, மாலை நெருங்க நெருங்க அம்மாவுக்காக காத்திருப்போம். ஆனால் அது அம்மாவுக்காக அல்லவே அல்ல...பாட்டி செய்து கொடுக்கும் குண்டு இட்லியும், கார சட்னியும் கூடவே கேசரிக்காகவும்தான். அம்மா வந்தவுடன் ஓடிப்போய் பையை பிடிங்கிய காலங்கள் இனி கிடைப்பது அரிது.

ஆடிக்கொரு முறை அம்மாவாசைக்கொருமுறை ஊட்டி, குன்னூர் கூட்டிப்போவார்கள், என் ராசிப்படி பலமுறை கிளம்பி பஸ்ஸுக்கு காத்திருக்க பஸ் வரவே வராது அப்படியே அரிதாய் வந்தால் கண்டக்டர் அண்ணனிடம் அண்ணா இன்னக்கி ஊட்டியில மசால் தோசை கிடைக்கும்தானே என்று நாக்கை சப்புக்கொட்டிய உன்னத தருணங்கள் வருமா?

டிவிக்கள் வந்தப்புதிதில் தாத்தா வீட்டில் டிவி வர ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் ராமாயணம் பார்க்க ஊரே திரண்டு நாப்பது நாப்பத்தைந்து பேராய் பார்த்து ரசித்த மறக்க முடியாத இனிய பொழுதுகள்

சனிக்கிழமை அண்ணன் பள்ளிக்கு கலர் டிரஸில் போக நான் அன்று அண்ணனின் யூனிபார்ம் கோட்டை மாட்டிக்கொண்டு, தொள தொள கருப்பு ஷீவையும் தூக்கி சுமந்துக்கொண்டு, மாமா வாங்கிக்கொடுத்த வெள்ளை தொப்பியுடன் கிரவுண்டில் கிரிக்கெட் நடுவராய் இருக்க, திருட்டுத்தனமாய் செய்த விஷயம் ஒரு நாள் அண்ணா கண்ணில் பட்டு துரத்திய ஓட்டங்கள்

டேய் பிளீஸ்டா, இந்த லெட்டரை போய் கொடுடா என கூடவே மிக்சர் பாக்கெட்டையும் அடுத்த தெரு அக்காவுக்கு கொடுக்க சொல்லி எங்க தெரு அண்ணன் கொடுக்க லெட்டரை அந்தப்பெண்ணின் அம்மாவிடமும், மிக்சரை என் வாயிலும் போட்டுக்கொடுத்த காதல் துரோகங்கள்

சித்தப்பாவின் முதுகில் குரங்காய் உட்கார அவரும் முதலையாய் என்னை சுமந்துக்கொண்டு இந்தக்கரை முதல் அந்தக்கரை வரை நீத்திச்சென்ற திக் திக் நிமிடங்கள்.

அவள் நான்காவது படிக்கும்போது வேறு ஊருக்குப்போய்விட இரண்டு மாதம் ஒரு முறை ஊருக்கு வருவாள். இதை எப்படியாவது கேள்விப்பட்டு அன்று மட்டும் மூன்று முறை முகம் கழுவி, அந்தக்குளிரிலும் இரண்டு முறை குளித்து ஸ்மார்ட்டாக அவள் கண்ணில் பட வீடு வழியே பல முறை நடப்போம். இறுதியில் அவளின் அந்த அரை நொடிப்புன்னகை...சொல்ல வார்த்தைகள் கிடைக்காத அறியா குழந்தைக்காதலின்(!) இன்பக்காட்சிகள்.

லீவு நாட்களில் சீசனுக்கு ஒரு பழம் காய்க்க காடு மலைகள் ஏறி வித விதமான பழங்களை சுவைத்தக்காலம். பாதிப்பழங்கள் அடுத்தவர் தோட்டத்திலிருந்து பறிக்கும் திருட்டுப்பழங்களின் சுவையை ரசித்த ரம்மிய நாட்கள்.

வாரம் ஒரு முறை குமுதமும், ஆனந்த விகடனும் வர அண்ணா தம்பிக்குத்தெரியாமல் பேப்பார்காரரிடம் வாங்கி ஒளித்துவிட்டு பள்ளிச்சென்று மாலை வந்தவுடன் முகம் கழுவாமல் படித்த வெட்டிப்பொழுதுகள்

மழை நாட்களில் வீட்டுக்குள் முடங்கி அம்மா செய்த முறுக்கையும், வடையையையும் நாள் முழுக்க சூடான காப்பியுடன் சுவைத்தக்காலங்கள், கதவுக்கு வெளியே "சோ" வென மழைக்கொட்ட பக்கத்து வீட்டு அம்மாக்களும் கதைப்பேச வீட்டுக்கு வர தூங்கிய மாதிரி நடித்து புரளிக்கேட்ட பொழுதுகள்

இன்னும் எத்தனையோ இருந்தாலும்...மேல் சொன்னவைகள் இனி நடக்க வாய்ப்பில்லை. நான் மட்டுமல்ல இந்தத்தலைமுறைக்கும் இந்தமாதிரி நிகழ்வுகளை ரசிக்க ராசியில்லை அல்லது நேரமும் இல்லை. ஒவ்வொரு தலைமுறையோடு சில உன்னத விஷயங்களை மனிதன் இழப்பதும் வாழ்வியலின் ஒரு பகுதி. முடிந்தால் உங்கள் சந்ததியினருடன் பழைய சம்பவங்களை பகிர்ந்து சந்தோஷப்படுங்கள்.

ஆனாலும் வாழும் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாய் ஆக்கி மற்றவர்களையும் சந்தோஷப்படுத்த நாம் முயலவேண்டும்!!!

எனக்கும் ஒரு ரயில் கதை தெரியும்.




அவர் ஒரு படித்த அப்பாவி, மற்றவர்களை நம்பி மோசம்போனவர். தனது அப்பாக்கள் காலம் வரை சுகமாய் ஜீவித்துவிட்டு இவரின் காலத்தில் மற்றவர்களுக்கு விட்டுக்கொடுத்து ஏமாந்துப்போனவர். ஆனால் யார் இவரைப்பார்த்தாலும் இவரின் உண்மை நிலை அறியாது இவரை அவமதிப்பார்கள். ஆனால் இந்த அப்பாவியின் நிலை வேறு தாத்தா அரசு ஊழியராக இருந்தார், இவரின் அப்பாவும் அரசு ஊழியராகத்தான் இருந்தார். இவரின் நிலை வந்தப்போது காலம் மாறிவிட்டது. அரசு வேலை இவருக்கு குதிரைக்கொம்பானது.

இதோ இப்போதுக்கூட தனது 45ஆவது வயதில் அரசு வேலைக்கான நேர்முகத்தேர்வு விஷயமாக சென்னைக்கு செல்ல மேட்டுப்பாளையம் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் காத்துக்கிடக்கிறார், ஒரு மணி நேரம் முன்னதாகவே. இத்தனைக்கும் சரியாக மூன்றுவாரத்திற்கு முன் முன்பதிவு செய்து ஸ்லீப்பர் கிளாஸ் டிக்கெட்டும் வைத்திருக்கிறார். கையில் சிறிய தலையணை, பெட்ஷீட், தண்ணீர் பாட்டில், சைவ உணவு பார்சல் கூடவே ஒரு தலை வலி மாத்திரை ஒன்றும், நீலகிரி தைலமும் உண்டு.

ஆறு பத்துக்குத்தான் ரயில் வரும் ஆனால் இவர் 5 மணிக்கெல்லாம் வந்துவிட்டார். நேரம் தவறாமை இவருக்கு முக்கியம். கையில் புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு படித்துக்கொண்டிருக்கிறார் யாருக்கும் தொல்லைக்கொடுக்காமல்.

நேரம் ஆக ஆக கூட்டம் கூடியது. அன்று வெள்ளிக்கிழமை என்பதால் கூட்டம் இன்னும் அதிகமாகி சலசலப்பும் ஜாஸ்தியாக எல்லோரும் ரயில் வந்து நிற்க்குமுன்னே முண்டியடித்து ஏற ஆரம்பித்தனர். இவரும் மெதுவாய் தனது கம்பார்ட்மெண்டை தேட இதோ எஸ்4 வந்துவிட்டது. அதற்க்குள் பெரிய சூட்கேஸுடன் வந்த ஒருவர் இவரின் முதுகை சரியாய் முட்ட இவரும் நிலை குலைகிறார். இவரை முட்டியவர் இவரைப்பார்த்து "யோவ்...பாத்து போகக்கூடாதா?" என எரிச்சலுடன் இவரைப்பார்க்க இவரும் "மன்னிக்குடுங்க" என்கிறார். கலிகாலம்.

இவரின் இருக்கை மிடில் பெர்த். தனது பொருட்களை கீழே வைத்துவிட்டு உட்கார திடுமென்று ஒரு கூட்டம் ஏறி இவரின் மடியிலேயே உட்காருகிறது. அந்தக்கம்ம்பார்ட்மெண்ட்டே நிரம்ப இரயில் புறப்பட தயாராகிறது.

"கொஞ்ச தள்ளி உக்காரு சார்" என் அதட்டல் வர இவரும் நகர்ந்து ஜன்னலோடு ஒட்டி உட்காருகிறார். நாலுபேர் உட்காரும் இடத்தில் ஆறுபேர் உட்கார்ந்துக்கொண்டு இவரை அதட்டுகிறார்கள்.

ஒருவர் இவரின் வாட்டர் பாட்டிலை இவரிடம் கேட்காமலேயே எடுத்து வாய்க்கொப்பளித்து துப்பிவிட்டு இன்னும் கொஞ்சம் பான் பராக்கை போட்டு மெல்லுகிறார்.

இன்னொருவர் சார் இந்தப்பையை கொஞ்சம் பிடிங்க என்று ஆறு கிலோ பெரிய பையை இவரின் தொடையின் மேல் வைக்க, இவரும் கொஞ்சம் கீழே இருக்கும் இடத்தில் வைக்க நினைக்க "யோவ் கீழே வைக்காதய்யா ஒரே அழுக்கா இருக்கு" என்கிறார். அவரும் அந்தப்பையை இறுக்கமாய் பிடித்துக்கொள்கிறார்.

கோயமுத்தூர் ஸ்டேஷன் வர இன்னும் கூட்டம் ஏறுகிறது. "யாருதுங்க மிடில் பர்த்?" என புதிதாய் ஏறிய குடும்பம் கேட்கிறது. இவரும் "என்னுது தாங்க" எனச்சொல்ல "நீங்க லோயர் பெர்த்துல படுங்க, என் பொண்டாட்டி மிடில் பெர்த்துல படுக்கட்டும்" என்று சொல்லி இவர் சம்மதம் சொல்லும் முன் மிடில் பர்த்தில் எல்லாவற்றையும் வைக்கிறார். அந்தம்மாவும் மிடில் பர்த்தில் ஏறி காலில் இருக்கும் செறுப்பை கழட்ட அதுவும் இவரின் தலையிலேயே விழுகிறது. இவரும் அதை பத்திரமாக கீழே வைக்கிறார் ஒன்றும் சொல்லாமல்.

கொஞ்சம் குளிரவே தனது தலையணையை தேட அதை அப்போதே ஒருத்தர் கீழே விரித்து உட்கார்ந்திருக்கிறார். "யோவ் தயிர்சாதம் கீழே குண்டி வலிக்குதுய்யா, அட்ஜீஸ் பண்ணிக்கோன்னு" நக்கலாய் சிரிக்கிறார்.

டின்னர் நேரமென்பதால் பலர் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்க, இவர் தனது சாப்பாட்டு பார்சலை சாப்பிட எடுக்க வயதான ஒருவர் வந்து "பசிக்குதய்யா" என இவரும் தன் சாப்பாடைக்கொடுக்கிறார், சாப்பாடை வாங்கியவருக்கு அது தயிர்சாதம் என்று தெரிந்தவுடன் "யோவ் இதை மனுஷன் தின்பானா, பிரியாணி கட்டிகிட்டு வரக்கூடாதாய்யா!" என்று தூக்கியெறிந்துவிட்டு அடுத்தக்கம்பார்ட்மெண்ட்டில் பிச்சை எடுக்க செல்கிறார்.

ரயில் ஈரோட்டை நெருங்க டிடிஆர் டிக்கெட்களை பரிசோதிக்க வர மெதுமெதுவாய் கூட்டமும் நகர்கின்றது, அந்தக்கம்பார்ட்மெண்ட்டில் இத்தனை நேரம் இம்சைகள் செய்த எவரும் சரியாக முன்பதிவு செய்யாதவர்கள். அனுமதியின்றி ஏறியவர்கள். சிலரிடம் டிக்கெட்டே இல்லை. கொஞ்சப்பேர் கதவருகில் போக, சிலர் டாய்லட் அருகில் போக இவரும் நிம்மதியாய் உறங்கலாம் என நினைக்கையில் டிடிஆர் அந்தப்பக்கம் நகர்ந்ததால் அந்தப்பழையக்கூட்டமும் பழையப்படி வந்து இவரின் இடத்தை அடைக்கிறது. ஆனால் இவரின் சொந்த இடமான மிடில்பெர்த்தில் இன்னொரு ஜீவன் நிம்மதியாய் உறங்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

இவருக்கு தெரியும்..."நான் தூங்கணும்" என்று சொன்னாலும் அவர்கள் விலக மாட்டார்கள், "யோவ் அதான் இத்தனைக்காலம் காலை நீட்டி தூங்குனது போதாதா?" "ஒரு நாள் தூங்கலைன்னா என்ன செத்தா போய்டுவே!" என வார்த்தைகப் பறந்து வரும் என்பது இவருக்குத்தெரியும்.

காரணம் இவருக்கு சண்டைப்போடத்தெரியாது. வீண் பிரச்சினைகளுக்கும்போகத்தெரியாது. எனக்கென்னமோ இவர் சென்னை வரை உறங்கப்போவதில்லை, மற்றவர்கள் இவரை உறங்கவிடப்போவதில்லை...நாளைவேலைத்தேர்விலாவது உண்மையான திறமைக்கு மதிப்பளித்தால் இவருக்கு கட்டாயம் அந்த வேலை கிடைக்கும், நல்ல காலமும் பிறக்கும் என உங்களைப்போலவே நானும் எண்ணி எதிர்ப்பார்த்து உறங்காமல் இருக்கிறேன், பிராத்தனைகளுடன்!!!

அலெர்ட் பிளீஸ்!!!



அலெர்ட் பிளீஸ்!!!

எத்தனை முறை சொன்னாலும் மக்களுக்கு புரிவதில்லை, படித்தவர்களே மீண்டும் மீண்டும் அதிக தவறு செய்கிறார்கள்.

மாலத்தீவு வந்தப்பின் இதே இன்னொரு கேஸ். ஏஜெண்ட்டை நம்பி லட்சங்கள் அந்த படுபாவிக்குக்கொடுத்து பின்னர் இங்கே வந்து சேர்ந்த மதுரைக்கார செஃப்புக்கு வந்த இரண்டு மாதமும் சம்பளம் கொடுக்கவில்லை. இத்தனைக்கும் மதுரை தாஜ் குரூப்பில் வேலை செய்து அதைவிட்டுவிட்டு இங்கே வந்திருக்கிறார்.

ரெசார்ட்ஸில் வேலை என்று ஏஜெண்ட் சொல்ல இங்கே வந்தப்பின்தான் தெரிந்ததாம்...அது ஒரு சாதாரண ரெஸ்டாரண்ட் என்று. இங்கே வேலை செய்யும் பெங்காலிகள் பலருக்கு பல மாதங்களாக இருக்க அவர்களுக்கு தங்க இடமும், சாப்பாடும் கொடுத்ததால் இங்கேயே இருக்கிறார்களாம்.

நிற்க.

இப்போது பல வசதிகள் இருப்பதால் வேலை கிடைத்தவுடன் இணையத்தில் ஆராயுங்கள்.

ஏஜெண்ட்டிடம் முன் பணம் கொடுக்காதீர்கள்.

ஒன்றிர்க்கு இரண்டு முறை சரியாய் விசாரியுங்கள். ஏஜெண்ட்டின் ரிஜிஸ்டரேஷன் எண்களை சரிப்பாருங்கள்.

உங்களின் அதிக கஷ்டங்களை சொல்லி எந்த வேலையாயினும் பரவாயில்லை என்று இறங்கி வராதீர்கள்.

முடிந்தால் அங்கே வேலைசெய்பவர்களை அந்த ரெசார்ட்ஸின் பெயரைப்போட்டு தேடுங்கள், கட்டாயம் ஒருத்தரையாவது முகனூலில் பிடிக்கலாம். அல்லது அங்கே வேலை செய்து ரிசைன் செய்தவர்கள் இந்தியாவிலேயே யாராவது கிடைக்கக்கூடும்.

சொத்தை வித்து, நகையை வித்து , கடனை வாங்கி இரண்டே மாதத்தில் மீண்டும் ஊருக்கு ஏமாந்து செல்வதென்பது கொடுமை.

அவ்வப்போது சந்திக்கும நண்பர்களின் மனக்கவலைகளை கேட்கும்போது உறங்கமுடிவதில்லை.

இறுதியாக ஒன்று...

நம்ம ஊரில் உங்கள் தகுதிக்கு ஏற்ற வேலையும், பைசா கமிட்மெண்ட்டும் இல்லையெனில் மட்டும் வெளினாடு வேலைக்கு முயற்சி செய்யவும்.

இழந்ததை பெறமுடியுமா???


இழந்ததை பெறமுடியுமா???


சுமார் பத்து பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் நீலகிரி மலையென்றால் அங்கே அடர்ந்த காடுகள், வரிசையாய் மலைகள், வானம் பார்க்கும் மரங்கள், ஓடி விளையாடும் மேகங்கள் என அத்தனையும் இருந்தது. ஆனால் இன்று திரும்பிப்பார்க்கின்றபோது மலைகள் மரங்களற்று பொட்டல் காடுகளாய், சிதைந்து மலடாய்ப்போன பூமி என எங்கு காணினும் வெறுமை.

அன்றைய காலங்களில் மக்கள் எப்போதாவது காட்டு யானைகளையோ, காட்டெருமைகளையோ பார்க்க நேரிடும். அவைகள் அதன் வழி போய்க்கொண்டிருக்கும், மக்கள் அவர்களின் வேலையை தொடர்ந்துக்கொண்டிருப்பார்கள். தெளிவாக சொல்லவேண்டுமெனில் விலங்குகள் காடுகளிலும் மக்கள் ஊருக்குள்ளும் நிம்மதியாய் வாழ்ந்துக்கொண்டிருப்பர். ஆனால் எல்லாம் கடந்தக்காலங்களில் மாறிப்போய்விட்டது...

மலையின் அழகில் மயங்கி காசு வைத்திருக்கும் வெளியூர் பண முதலைகள், உள்ளூரில் காசுக்காக ஆசைப்பட்டு சொந்த மண்ணை விற்க துணிந்த திடீர் பணக்காரர்கள் என பலர் மலைகளை விலைக்கு வாங்கி ரெசார்ட்ஸ்களகவும், கெஸ்ட் அவுஸ்களாகவும் மாற்ற விலங்குகளின் நடைப்பாதைகள் தடுக்கப்பட்டு, அவைகளின் வாழ்வாதார காடுகள் அழிக்கப்பட்டு வேறி வழியின்றி மெதுமெதுவாய் ஊருக்குள் வர ஆரம்பித்துவிட்டன.

இயற்கை சூழலில் சேர்ந்து வாழும் எங்கள் மக்களால் இப்போது அப்படி வாழ முடியாமல் போனது. காரணம் உணவுக்காகவும், வழி மாறிப்போனதாலும் விலங்குகள் ஊருக்குள் நடமாட ஆரம்பித்துவிட்டன. எப்போதாவது பார்த்த விலங்குகள் இப்போதெல்லாம அடிக்கடி கண்ணில் பட ஆரம்பித்துவிட்டன. அவ்வளவு ஏன் இப்போதெல்லாம் குரங்குகள் வீட்டு கிச்சனுக்குள் வந்து சாதம் இருக்கும் பாத்திரத்தில் சாம்பாரை ஊற்றி தின்றுவிட்டு போகும் அளவுக்கு புத்திசாலிகளாகிவிட்டன.

இன்னொரு கொடுமையான விஷயம்...எங்கள் ஊரில் வீட்டுப்பிராணிகளான பூனையோ அல்லது நாயோ ஒன்றுகூட கிடையாது. எல்லாவற்றையும் இரவில் சிறுத்தைகள் அடித்து தூக்கிக்கொண்டுப்போய்விடுகின்றன. வாரம் ஒரு மாடாவது காணாமல் போய்விடுகின்றது.

காட்டு யானைகள், காட்டெருமைகள், கரடிகள், சிறுத்தைகள், காட்டுப்பன்றிகள் குரங்குகள் என அத்தனையும் இரவில் ஊருக்குள் வருவது சாதாரணமாகிப்போனது. காலை மத்தியான வேளைகளில் மக்களால் தேயிலைப்பறிக்க போகமுடியவில்லை, விவசாயம் பார்க்க விவசாய நிலங்களுக்குப்போக முடியவில்லை. அவ்வப்போது ஏன் அடிக்கடி விலங்குகளால் விபத்துக்கள் ஏற்படுகின்றன.

பல தேயிலை தோட்டங்கள் ஆட்கள் இலைப்பறிக்க போவதற்க்கு பயந்து கவனிப்பாரற்று கிடக்கின்றனன். விவசாய நிலங்களில் காட்டுப்பன்றிகள் மற்றும் கரடிகளின் அட்டகாசத்தால் காய்கறிகள் காணாமல் போகின்றன. அதனால் மண்ணின் மைந்தர்களாகிய நீலகிரி மக்கள் வேலைத்தேடி மேட்டுப்பாளையம், கோவை, திருப்பூர் என ஊரை காலிசெய்ததால் ஊரில் கிட்டத்தட்ட பாதி வீடுகள் பூட்டியே கிடக்கின்றன. நிலம் வைத்திருந்தவர்களும் நீலகிரியில் இருக்கும் நிலங்களை விற்றுவிட்டு கோயமுத்தூரில் வீடு வாங்கி செட்டில் ஆகிவிட்டனர். ஆனால் சாதாரண மக்கள் இப்போது பயந்து பயந்து வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். நீண்ட காலமாக நிலுவையில் இருக்கும் தேயிலை விலை குறைந்துக்கொண்டே வருவதாலும், மலை வாழ் இடத்தில் வேறு ஒன்றும் இல்லாததால் சாதாரண மக்களால் பிழைக்க முடியவில்லை. அரசும் தங்களின் செயல்பாடுகளை தீவிரமாக்காமல், சட்டங்களை விலைக்கு விற்பதால் காடுகளை அழித்து வியாபார நோக்கத்திலான பணமாக்கல்கள் அதிகமாகிவிட்டன.

இயற்கை அழகு கொஞ்சும் இடத்தில் வாழ்ந்துவிட்டு காலை, மாலையில் வெளியே செல்ல முடியவில்லையெனில் அதனால் என்ன பயன்? இருந்தும் அனுபவிக்கமுடியவில்லையே. எல்லாமே விலங்குகளால் ஏற்ப்பட்ட பயம்தான்.

எது எப்படியோ இழந்தது திரும்பக்கிடைக்கப்போவதில்லை. ஆனால் இருப்பதை காப்பாற்றினாலே போதும். அதை நீலகிரியில் வாழும் படுகர், தோடர், தொதவர் இன மக்கள்தான் முன்னின்று செய்யவேண்டும். சில காலமாக எங்களுக்கும் ஒற்றுமையில்லாததால் பல பிரச்சினைகள் கண்டுக்கொள்ளாமலே விடப்பட்டுவிட்டன.

இல்லையெனில்...வருங்கால சந்ததியினர் நீலகிரி என்றொரு மலைவாழ் பிரதேசம் இருந்தது அங்கே படுக மக்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்று பாட புத்தகங்களில் மட்டுமே படிக்க வேண்டியிருக்கும்!!!

ராகி களி செய்முறை.





நேற்று பல பேர் கேட்டதால்...

முதலில் ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீரை கொதிக்க வைக்கவும். பின்னர் அடுப்பை சிம்மில் வைத்து ஒரு கப் ரவை சிறிது சிறிதாக அதில் போட்டு கட்டித்தட்டாமல் கிளறிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். அது கொஞ்சம் திடமானவுடன் தேவையான அளவு உப்பை சேர்க்கவும்.

அதில் அரை கப் ராகி மாவை பரப்பி போட்டு தட்டு வைத்து மூடிவிட்டு சிம்மில் வைக்கவும். ஒரு ஆறு அல்லது ஏழு நிமிடம் கழித்து மூடியை திறந்து பெரிய கரண்டிக்கொண்டு கிண்டாமல் நடுவிலிருந்து மெதுவாக மிக்ஸ் செய்யவும். நன்றாக ராகி மிக்ஸ் ஆனவுடன் அடுப்பை ஆப் செய்யவும்.

பின்னர் சாப்பாட்டு தட்டில் கொஞ்சம் குளிர் தண்ணீர் ஊற்று அதில் இரண்டு கரண்டி களியை போட்டு தட்டை இடது கையிலும் வலது கையில் நீரை தொட்டும் உருண்டை பிடிக்கவும்.

சூடான உருண்டை களி கிடைத்தப்பின் விருப்பமுள்ளவர்கள் நடுவில் கொஞ்சம் குழி செய்து நெய்யை ஊற்றி உங்களுக்கு பிடித்த கறியைக்கொண்டு சாப்பிடவும்( பல்லால் கடிக்காமல் அப்படியே முழுங்கவும்).

(இதில் ரவைக்கு பதிலாக மீந்துப்போன சாதத்தை கொதிக்க வைத்து மசித்தும் செய்யலாம்.)

காம்பினேஷன்

களி - பெப்பர் ஜீரா ரசம் - உருளைக்கிழங்கு மற்றும் சிறு கீரை மசித்து செய்த கீரை

களி - அவரை குழம்பு - அப்பளம்

களி - கருப்பட்டி வெல்லம் மிக்ஸ்

நான் வெஜ் சாப்பிடுகளின் ரசனை எனக்கு தெரியவில்லை மன்னிக்கவும்.

களி செய்முறை சொன்ன மனைவிக்கு நன்றிகள்.

Thursday, June 25, 2015

பெண்கள் - அரசியல்



இந்தியாவைப்பொறுத்தவரை அரசியலில் பெண்களின் பங்கு அவர்கள் எதிர்ப்பார்த்த 39 சதம் இல்லையென்றாலும், ஆட்சியில் இருந்த பெண்கள், அரசியலில் இருந்தப்பெண்கள் என இதுவரை பலரின் அனுபவம் எப்படி இருந்திருக்கின்றது?
பெண்கள் அரசியலுக்கு அதிகம் வரவேண்டும் என எண்ணுகிற அதே வேளையில் அவர்களின் அரசியல் அணுகுமுறையும் ஆண்கள் பால் அவர்களுக்கு ஏற்ப்படும் ஒரு வித ஆதிக்க மனமும் மாறவேண்டும்.
சில உதாரணங்கள்
இந்திரா காந்தி இரும்புப் பெண்தான். ஆனால் எமெர்ஜின்சி காலத்தில் அவர்களின் அணுகுமுறை?
மாயாவதி ஒற்றை ஆளாய் வென்ற பெண்தான். ஆனால் அவர்களின் புகழையே பரப்ப அவர்கள் செய்த அனாவசிய சிலை செலவுகள்???
மம்தா கீழிருந்து கஷ்டப்பட்டு மேல் வந்த திறமையான ஆட்சியாளர் ஆனால்.கிடைத்த வாய்ப்பை சரியாய் பயன்படுத்தாமல் தனக்கு கீழ் இருக்கும் ஆண்களை கொஞ்சம் அடக்கு முறையோடே கையாண்டார், ஊழல்களும் நிலுவையில் உண்டு.
ஜெயலலிதா நான் சொல்ல என்ன இருக்கு, ஊரே கும்பிடு போடுவதையும், காலில் விழுவதையும் ரசிக்கும் எண்ணம் கொண்டவர். ஊழல் வழக்குகளும் தொடர்ந்து விரட்டுகிறது.
பிரதீபா பாட்டீல் ஜனாதிபதியாக இருந்தபோது குடும்பத்துடன் டூர் போனதில் இந்திய நாட்டின் பணத்தை எக்கச்சக்கமாய் செலவு செய்தவர் பலன் ஒன்றும் இல்லாமல்
கனிமொழி இன்னும் அலைக்கற்றை ஊழலில் சிக்கியிருக்கிறார்.
சோனியா காந்தியை நல்லவங்களா, கெட்டவங்களான்னே தெரியல.
ஷீலா தீட்ஷித் இவர்களும் தில்லியை கைக்குள் போட்டு தவறுகள் செய்தார்.
இன்றைய பிஜேபி அரசில் கிட்டத்தட்ட நான்கு பெண்கள் வசுந்தரா, சுஷ்மா, ஸ்மிரிதா இரானி இப்போது பங்கஜா இவர்களும் சிக்கலில் இருக்கிறார்.
இதனால் ஆண் அரசியல் வாதிகள் மட்டும் நல்லவர்களா என்ன??? அவர்களும் இதே வகைதான்.
ஆனால் நான் சொல்லவந்தது...அரசியலில் பெண்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பதாலும் அவர்கள் செய்யும் தவறுகள் இன்னும்பெரிதாக தெரியும் என்பதும் உண்மை.
பெண்களில் நல்ல அரசியல்வாதிகள் இல்லையென்று சொன்னால் என் நாக்கு அழுகிவிடும். ஆனால் அந்த எண்ணிக்கை வெகு குறைவே!!!

அப்பா ஸ்பெஷல்

அப்பா ஸ்பெஷல்



அப்பா ஸ்பெஷல்#1

ஒரு இரவு 1983ஆம் வருடம் என நினைக்கிறேன்...இன்னும் ஒரு வாரத்தில் எங்கள் ஊர் முருகனின் தேர்த்திருவிழா கோலாகாலம்.

நாங்கள் சாப்பிட்டு தூங்கிவிட்டோம். நான் அரைத்தூக்கத்தில் இருந்தேன்.

என் அம்மாவும் அப்பாவும் பண்டிகைக்கு பட்ஜெட் போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பலகார சாமான்கள் போக...

எனக்கும் என் சகோதரர்களுக்கும்
சட்டை பேண்ட்,
தங்கைக்கு பாவாடை தாவணி,
அம்மாவுக்கு புடவை,
அப்பாவுக்கு வேஷ்டி சட்டை...
என எல்லாம் முடிவானது.

அப்பா அம்மாவிடம் கேட்டார் 'சுமார் எவ்ளோ ஆகும்?'

அம்மா சொன்னார்கள் 'மூவாயிரத்து சொச்சம்' என்றார்கள்.

'ஓ... மூவாயிரம்தான் இருக்கு' என்றார் அப்பா கொஞ்சம் கவலையுடன்.

எனக்கோ அடுத்த மூன்று நாட்கள் தூக்கம் இல்லை...காரணம் சட்டை அல்லது பேண்ட் இதில் ஏதோ ஒன்றுதான் கிடைக்கும் என்கிற கவலை. பட்ஜட் இல்லை என்றாரே அப்பா...கொஞ்சம் கோபமும் வந்தது அப்பாவின்மேல்...
திருவிழாவுக்கு இரண்டு நாள் முன் எல்லாவற்றையும் வாங்கிவந்துவிட்டார். உடனே ஓடிப்போய் எங்கள் பொருட்களை எடுத்துவிட்டோம்.

ஆனால் ஒன்று மட்டும் அங்கே இல்லை...அது என் அப்பாவின் வேஷ்டி மற்றும் சட்டை.
பண்டிகை நாளில் ஊரே புதுசு புதுசாய் ஆடைகளுடன் உலாவ...போன வருடத்து பழைய துணியில் எல்லோரையும் விட மிக மிக அழகாய் இருந்தார் என் அப்பா. கோயிலில் அலங்காரம் செய்த முருகனைவிட இன்னும் ரொம்ப அழகாய்!!!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அப்பா ஸ்பெஷல்#2

தாத்தாக்களின் காலத்தில் அவர்களின் அப்பாக்களின் முன்கூட நிற்காமல் மறைந்து நின்று பேசுவார்களாம்.
என் அப்பாக்களின் காலத்தில் என் தாத்தா முன் பவ்யமாய் நின்று என் அப்பா பேசுவார்..
எங்கள் காலத்தில் அப்பாவுக்கு சரி சமமாய் உட்கார்ந்து அரட்டை அடிப்போம்.
இன்றைய காலத்தில் என் மீது ஏறி நின்று உதைத்து பேசுகிறான் அன்பாய் என் மகன்.
தலை முறையில் இடைவெளி விழவில்லை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நெருங்கியே வந்துள்ளது!!!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அப்பா ஸ்பெஷல்#3

உங்களுக்கெல்லாம் உங்க அப்பாதான் ஹீரோ.
ஆனா எனக்கு என் அப்பாதான் வில்லன்.
ஆமாம்...
கேட்டதெல்லாம் வாங்கிதந்து, ஆசைப்பட்டதெல்லாம் நிவர்த்தி செய்து
விரும்பியதை படிக்கவைத்து
அவர் செலவில் கல்யாணமும் செய்துவைத்து
அழகான வீட்டையும் கட்டிக்கொடுத்து
கொஞ்சம் சொத்துக்களும் வைத்துவிட்டு
எல்லாமே கொடுத்து என்னை சோம்பேறி ஆக்கிவிட்ட என் அப்பா எனக்கு பிடித்த நல்ல வில்லன்தான்!!!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அப்பா ஸ்பெஷல்#4

எனது அப்பா எங்கள் ஊர் திருவிழாவில் ஒருமுறை மேஜிக் செய்தார். மண்ணை, பொட்டு கடலையாக மாற்றி காட்டினார்.
ஊரும், நானும் வாயைப்பிளந்து ஆச்சர்யப்பட்டோம்.
அன்றிரவு வீட்டுக்கு வந்தவுடன் எப்படிப்பா மணலை, பொட்டு கடலையா மாத்தினீங்கன்னு கேட்டேன்.
அவர் கூலாய்...எல்லாம் உன் அம்மாவிடம்தான் கற்றுக்கொண்டேன் என்றார்.
நான் என் அம்மாவை பார்க்க, என் அம்மாவும் பாராட்டிய அப்பாவை பார்த்து வெட்கத்தில் நெளிந்தாள்.
அம்மாகிட்ட அப்படி என்ன கத்துட்டீங்க என்றேன்.
நானாவது மண்ணை, பொட்டு கடலையாக்குறேன். ஆனா உங்கம்மா ரூபா நோட்டை புடவையாக மாற்றுவாள், பணத்தை நகையாய் கூட மாற்றுவாள் என்று சொல்லிவிட்டு...எஸ்கேப்!!!
ஹேப்பி ஃபாதர்ஸ் டே :)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அப்பா ஸ்பெஷல்#5

எங்க அப்பாவும் நானும் ரொம்ப குளோஸ். என் அண்ணா, என் தங்கை எங்க அம்மாகிட்ட ஒட்டிக்குவாங்க.
என் கல்யாண நாளில் என் அப்பாவின் கண்கள் கலங்க.
ஏம்பா கண்ணு கலங்குதுன்னு கேட்டேன்
அத விடுப்பா என்றார் கண்ணை துடைத்துக்கொண்டே
தங்கச்சி கல்யாணத்துல கூட நீ அழலையேப்பா. என் மேல அவ்ளோ பாசமா? ஆவலாய் கேட்டேன்.
அதில்லப்பா, நான் பட்ட கஷ்டத்தை நீயும் இனி படப்போறியேன்னு நினச்சேன், அதான் அழுகை வந்திடுச்சுன்னு எங்கம்மாவை ஓரக்கண்ணால் பார்க்க... என் அம்மா பொய்யாய் முறைக்க, அதுக்குள்ள அப்பா எஸ்கேப்!!!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அப்பா ஸ்பெஷல்#6

என் அப்பா 30 வருஷத்துக்கு முன் சொன்ன நகைச்சுவை இன்னும் என் மனதில்.
மானேஜர் - யோவ் உன் பேர் என்னய்யா?
கஷ்டமர் - அடைக்கல சாமி
மானேஜர் - வாங்குன லோனை அடச்சியா?
கஷ்டமர் - அடைக்கல சாமி
மானேஜர் - கிர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்
ஹேப்பி ஃபாதர்ஸ் டே.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அப்பா ஸ்பெஷல்#7

எங்க ஊர்ல ஒரு பாட்டி என் தங்கச்சி கல்யாணத்துக்கு வந்துட்டு எங்கப்பாகிட்டெ சொல்லிட்டு இருந்திச்சி.
குன்னூருக்கு போயும் பஸ்ஸை விட்டேன்,
எல்லனள்ளிக்கு போயும் பஸ்ஸை விட்டேன்,
கேத்தியிலும் பஸ்ஸை விட்டேன். அதான் லேட்டாயிடுச்சு என்றார்.
எங்கப்பா கூலா கேட்டார், எல்லா இடத்திலையும் பஸ்ஸை விட்டீங்களே, அப்ப டிரைவர் என்னப்பண்ணிட்டு இருந்தார்???
ஹேப்பி ஃபாதர்ஸ் டே!!!