Tuesday, August 19, 2014

ஆன்மா சாந்தி அடையட்டும்!!!



மரணம் நிச்சயிக்கப்பட்டதுதான் எனினும் அது எப்போது வரும்? யாருக்கு வரும்? எப்படி வரும்? என்று தெரியாதிருப்பதுதான் வாழ்வின் சுவாரஸ்யம்.

அப்படித்தான் போன வாரம் என் குடும்பத்தில் இருந்த நெருங்கிய சொந்தத்தில் ஒருவர் அனாதைமாதிரி ரோட்டில் மதுவுடன் விஷம் அருந்தி தற்கொலை செய்துக்கொண்ட செய்தி கேட்டு அதிர்ந்துப்போனேன். தற்கொலைசெய்தது என்னமோ முட்டாள்தனமான கோழை செயல் எனினும் தற்கொலை செய்துக்கொண்டவர் யார் என அறிந்தப்பின்னர் என் மனம் என்னில் இல்லை.

ஒரு பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு வரை கோடீஸ்வரர் இளைய மகனாய் இருந்தாலும் தன் ஏழெட்டு தங்கைகளையும் அவர்களின் குடும்பத்து வாரிசுகளையும், அண்ணன்களையும் அவர்களின் சொந்தங்களையும் கரையேற்றி அவர் அப்போதுதான் வாழ்க்கையை ஆரம்பித்திருந்தார். சட்டென்று காலம் மாற தங்கைகள் அவரின் சொத்தில் பங்குகேட்டு வந்து நின்றவுடன் எல்லாவற்றையும் பிரித்துக்கொடுத்து ஒரே மாதத்தில் கோடீஸ்வரர் சுமாரான பணக்காரரானார். சொந்தங்களும் அவரையும் குழந்தைகளையும் மறந்தனர்.

பாவம் அவரின் குழந்தைகள்தான் இவராவது தனது 40 வயதுவரை செல்வந்தராக வாழ்ந்துவிட்டார் ஆனால் இவரின் குழந்தைகள் சிறுவயது முதலே கஷ்டங்களை சந்திக்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். அந்த குழந்தைகளை நான் பார்த்து பல வருடங்கள் ஆனாலும் அவர்களின் அழகு முகம் என் கண்ணில் இன்னும் நின்றுக்கொண்டிருக்கின்றது.

இதுவரை எல்லா வற்றையும் அனுபவித்து செல்வசெழிப்போடு வாழ்ந்தாலும் அவரின் சொந்தங்கள் அவரை மறந்தது, மனம் நொந்து இருந்ததையெல்லாம் குடியில் இழந்தார். அவ்வளவு பெரிய மனிதர் அவ்வப்போது மற்றவர்களிடம் கையேந்தினார்.

பல வருடம் கழித்து அவரை ஊரில் சந்தித்தப்போது மொத்த உருவமும் மாறி அடையாளம் தெரியாதவரானார். அவரை எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கக்காரணம்...ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இப்படியான அண்ணனோ, தம்பியோ அல்லது அக்காவோ தன் உடன் பிறப்புகளுக்காக வாழ்க்கையை கொடுத்தவர்களாகவோ, தொலைத்தவராகவோ இருக்கக்கூடும்.

பணம் மட்டும்தான் வாழ்க்கை என்றாகிப்போனப்பின் மனிதன் இங்கே மனிதனாக இல்லை. சின்ன வயதுகளில் அவர் வருவதைப்பார்க்கவே ஆசையாய் இருக்கும் அந்த கம்பீரமும், அவர் கொண்டுவரும் தின்பண்டங்களும் என்னால் மறக்க முடியவில்லை. வருடம் இருமுறை பழனிக்கும், குருவாயூருக்கும் எங்கள் மொத்தக்குடும்பமும் செல்லும்போது அத்தனை செலவுகளை கணக்கில்லாமல் செய்வார். அவரின் மகன் மகளுக்கு செய்யும் அதே செலவுகளை எங்களுக்கும் செய்வார்.

நடுத்தர குடும்பமாக இருந்த எங்களிடம் அவர்காட்டிய அன்பு அபரிமிதமானது. அவரின் முடியு எனக்கு அவர்மேல் கோபம் ஏற்ப்படவைத்தாலும், அவரை மறந்த சொந்தங்களை நினைத்து நான் கூனிக்குறுகி நிற்க்கிறேன்.

அவரின் ஆன்மா சாந்தியடையவும், அவரின் மனைவி சாந்தி ஆண்டிக்கு இறைவன் பலத்தை தரவும் வேண்டுவதைத்தவிற இந்த கையாலாகதவனுக்கு வேறு வழியில்லை. இந்தப்பதிவை அவரின் சொந்தங்களும் படிக்கக்கூடும்..அவர்களுக்கும் புரியட்டும்...பணத்தை தாண்டிய வாழ்க்கை ஒன்று உண்டென்று!!!

குடும்பத்திற்க்காக உழைப்பவர்களுக்கும், குடும்பத்திற்க்காக வாழ்வை தொலைத்தவர்க்கும் இந்த பகிர்வு மனநிம்மதியை தரட்டும்.





No comments:

Post a Comment