Wednesday, July 31, 2013

நம் மனம் சொல்வது என்ன? செய்வது சரியா???


நம் மனம் சொல்வது என்ன? செய்வது சரியா???

நிகழ்வு 1:

என் மகன் பள்ளியில் விளையாடுகிறான். அதில் கால் வழுக்கி விழுகிறான். அதனால் வலது முட்டியில் இருந்து இரத்தம் வடிகிறது ஆனாலும் வலியை பொறுத்துக்கொள்கிறான். வலி அவனை வாட்டுகிறது...ஆனாலும் அழவில்லை.

நிகழ்வு 2:

பள்ளியில் மகன் நடந்துக்கொண்டிருக்கிறான். பின்னார் வேகமாக ஓடிவரும் ஒரு மாணவன் என் மகனை தள்ளிவிட்டு அவனும் விழுகிறான். சிறிய வலி காலில் ஆனால் மகன் அழத்தொடங்குகிறான்...அந்த மாணவன் மன்னிப்பு கேட்டும் மகன் நிறுத்தாமல் அழுகிறான்.

வீட்டுக்கு வந்தவுடன் என்னிடம் கம்ப்ளெயிண்ட் செய்தான். பொறுமையாக கேட்ட நான் அவனிடம் சொன்னேன்.

போன வாரம் விழுந்து இரத்தம் வந்ததே ஏன் அழவில்லை என்று கேட்டேன்???

மகன் முழித்தான்.

நான் இதற்குண்டான உளவியல் விஷயத்தை சொல்கிறேன் என்று சொல்லி விளக்க ஆரம்பித்தேன்.

நாமாக விழுந்தால் நமக்கு வலித்தாலும், இரத்தம் வந்தாலும் கையால் தேய்த்துவிட்டு எழுந்து சென்றுவிடுகிறோம்.

ஆனால் அடுத்தவர் மூலமாக ஏதாவது நிகழ்ந்தால் நாம் அழுகிறோம் அல்லது அவரை மற்றவர்கள் அழைத்து கண்டிக்கும் வரை வலிப்பதாக நடிப்போம் அப்படியே வலித்தாலும் அதை பெரிய விபத்தாக காட்டிக்கொள்வோம்.

காரணம்...நாமாக ஏற்ப்படுத்திக்கொள்ளும் பிரச்சனைகளுக்கு நாமே பொறுப்பு என்பதால்தான் இந்த அமைதி. நம்மையே நாம் கண்டிப்பதில்லை.
அதே நேரத்தில் காயம் அடுத்தவரால் அறியாமல் செய்த தவறாக இருந்தாலும் நாம் அவரை விடுவதில்லை. காரணம் கை காட்ட ஒரு ஆள் கிடைத்துவிட்டதால்.

மகனுக்கு புரிந்ததா என்பது எனக்கு தெரியவில்லை!!!

அதனால் சொல்ல வருவது என்ன வென்றால் நம்மால் நமக்கு பிரச்சனை என்கிறபோது சும்மா இருக்கும் நாம், நம் பிரச்சனைக்கு அடுத்தவர் காரணமெனில் அதை பெரிய விஷயமாக நினைத்து அதை வளர்த்துவிட்டு வேடிக்கைப்பார்க்கிறோம் மனசாட்சி இல்லாமல்!!!

No comments:

Post a Comment