Tuesday, December 25, 2012

என் அந்தகாலத்து பாட்டியும் கிறிஸ்துமஸ்ஸும்.




இந்த கதை 1940 களில் நடந்த உண்மை சம்பவம். என் அம்மாவின் அம்மா, என் பாட்டி ஒரு பக்காவான ஹிந்து குடும்பத்து பெண். ஊட்டியில் இருக்கும் மலை கிராமமான பாட்டியின் ஊரிலிருந்து அடுத்த மலையில் ஒரு சர்ஸ் (நேர்க்கம்பை சர்ச்- பெரிய மலையில் இருக்கும் சர்ச் என்று அர்த்தம்) ஒன்று இருக்கின்றது.

பல காலமாக அந்த சர்சுக்கு பாட்டியின் ஊரிலிருந்து பலர் கிறிஸ்துமஸின் முதல் நாளன்று அங்கு சென்று மெழுகுவர்த்தி ஏற்றிவிட்டு அங்கிருக்கும் குழந்தைகளுக்கு மிட்டாய்கள் கொடுத்துவிட்டு வருவார்கள். ஹிந்துக்களானாலும் பழையை சர்ச் என்பதால் இந்த ஊர்மக்களுக்கு அதன்மீது ஏதோ ஒரு வகையான பாசம்.

ஒரு நாள்....

கிறிஸ்துமஸ்ஸுக்கு முதல்நாள் என் பாட்டி என் மாமாவையும் (அம்மாவின் அண்ணன்), என் அம்மா(கைக்குழந்தை) யையும் அழைத்துக்கொண்டு ஊர்மக்களோடு அந்த சர்ச்சுக்கு சென்றிருக்கிறாள். அந்த சர்ச் இருக்கும் மலை மிகவும் செங்குத்தானது.....ஒற்றையடிப்பாதைதான்....மேலேறிப்போவத்ற்க்குள் ஒரு வழி ஆகிவிடுவோம்.

அங்கே பூஜை முடிந்தவுடன் எல்லோரும் மலையிலிருந்தி கீழே இறங்கியிருக்கிறார்கள். ஊர்மக்கள் அனைவரும் அவரவர் பாட்டுக்கு நடந்து வந்திருக்கிறார்கள்.

என் பாட்டியும் இடுப்பில் என் அம்மாவையும், என் மாமாவை இன்னொரு கையிலும் பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டே மலையில் கீழே இறங்கி இருக்கிறார்கள். திடீரென்று பல்லாயிரம் தேனீக்கள் சில நொடிகளில் பூம்......என்கிற சப்தத்துடன் கூட்டமாய் வந்திருக்கின்ற்து மேலிருந்து கீழ்....இதை பார்த்த மற்ற மக்கள் அனைவரும் வேகமாய் தலைதெறிக்க ஓட....என் பாட்டி கைக்குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நின்றிருக்கிறார்.

"இயேசுவே என் குழந்தைகளை காப்பாற்றுங்கள்" என்று தனது தோளில் இருந்த வெள்ளை வேஷ்டியை (எங்கள் ஊர் அம்மாக்கள் வெள்ளை வேஷ்டியைய்த்தான் சால்வையாக போத்திக்கொள்ளுவார்கள்) என் மாமா மீதும், என் அம்மா மீதும் மூடி அப்படியே தரையில் உட்கார்ந்து இருக்கிறார்கள் கண்ணை மூடி இயேசுவை பிரார்தித்திருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சம் நேரத்தில் பறந்த தேனீக்கள் என் பாட்டி, மாமா, அம்மாவைத்தவிற, இவர்களை அம்போ என்று விட்டுவிட்டு ஓடிய அத்துணைப்பேரையும் பதம் பார்த்திருக்கின்றது. மற்ற அனைவரின் கண்களும், கன்னங்களும், கைகால்கள் என அனைத்தும் கொப்புளங்களாய் வீங்கியிருக்கின்றது.

அன்றுமுதல் தங்களை பாதுகாத்த இயேசுவுக்கு ஒவ்வொரு வருடமும் கிறிஸ்துமஸ் நாள் அன்று ஊரில் உள்ள அனைவர்க்கும் காஃபியும், டீயும், ஊட்டி வர்க்கி, பொரிகள் என கொடுத்து கடந்த 50 வருடங்களாய் தொடர்ந்து செய்துவருகிறார் என் பாட்டி. ஒவ்வொரு கிறிஸ்துமஸுக்கு முதல் நாள் கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்களுக்கு முன்புவரை என் அம்மாவும், நாங்களும், மாமாவும், மாமா குழந்தைகள் அனைவரும் பாட்டி வீட்டில் ஒன்றாய் இருந்து தியானம் செய்து மறுநாள் கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடுவோம். இரவில் இயேசுவின் பைபிள் படித்து எங்களுக்கு பல கதைகள் சொல்லுவார் என் பாட்டி.

ஆனால் கடந்த சில வருடங்களாய் நாங்களும், மாமாவும் பிள்ளைகளும் கல்யாணம், வேலை என்று அவரவர் வழியில் திசைமாறி ஒவ்வோர் இடத்தில் இருக்க அந்த பழைய நினைவுகள் மட்டும் மிச்சமுள்ளது இப்போது.

இப்போது கிட்டத்தட்ட 75 வயதை தொடும் என் பாட்டி கடந்த மூன்றாண்டுகளாக உடல் நலம் இல்லாததால் வெறும் மிட்டாய்கள் மட்டும் வாங்கி ஊரில் கொடுப்பதாக அம்மா சொன்னார்.

இந்த கிறுஸ்துமஸ் அன்று இதை பகிர்வதில் நான் சந்தோஷம் கொள்கிறேன். ஹிந்துவான அந்தகாலத்து பெண் ஆன என் பாட்டி இயேசுவையும் கடவுளாக நினைப்பதில் அவரின் பரந்த மனம் விளங்கும்.என் பாட்டிக்கு எல்லா வளமும் கிடைக்க பிராத்திக்கிறேன்.


No comments:

Post a Comment