Tuesday, December 25, 2012

என் அந்தகாலத்து பாட்டியும் கிறிஸ்துமஸ்ஸும்.




இந்த கதை 1940 களில் நடந்த உண்மை சம்பவம். என் அம்மாவின் அம்மா, என் பாட்டி ஒரு பக்காவான ஹிந்து குடும்பத்து பெண். ஊட்டியில் இருக்கும் மலை கிராமமான பாட்டியின் ஊரிலிருந்து அடுத்த மலையில் ஒரு சர்ஸ் (நேர்க்கம்பை சர்ச்- பெரிய மலையில் இருக்கும் சர்ச் என்று அர்த்தம்) ஒன்று இருக்கின்றது.

பல காலமாக அந்த சர்சுக்கு பாட்டியின் ஊரிலிருந்து பலர் கிறிஸ்துமஸின் முதல் நாளன்று அங்கு சென்று மெழுகுவர்த்தி ஏற்றிவிட்டு அங்கிருக்கும் குழந்தைகளுக்கு மிட்டாய்கள் கொடுத்துவிட்டு வருவார்கள். ஹிந்துக்களானாலும் பழையை சர்ச் என்பதால் இந்த ஊர்மக்களுக்கு அதன்மீது ஏதோ ஒரு வகையான பாசம்.

ஒரு நாள்....

கிறிஸ்துமஸ்ஸுக்கு முதல்நாள் என் பாட்டி என் மாமாவையும் (அம்மாவின் அண்ணன்), என் அம்மா(கைக்குழந்தை) யையும் அழைத்துக்கொண்டு ஊர்மக்களோடு அந்த சர்ச்சுக்கு சென்றிருக்கிறாள். அந்த சர்ச் இருக்கும் மலை மிகவும் செங்குத்தானது.....ஒற்றையடிப்பாதைதான்....மேலேறிப்போவத்ற்க்குள் ஒரு வழி ஆகிவிடுவோம்.

அங்கே பூஜை முடிந்தவுடன் எல்லோரும் மலையிலிருந்தி கீழே இறங்கியிருக்கிறார்கள். ஊர்மக்கள் அனைவரும் அவரவர் பாட்டுக்கு நடந்து வந்திருக்கிறார்கள்.

என் பாட்டியும் இடுப்பில் என் அம்மாவையும், என் மாமாவை இன்னொரு கையிலும் பிடித்துக்கொண்டு கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டே மலையில் கீழே இறங்கி இருக்கிறார்கள். திடீரென்று பல்லாயிரம் தேனீக்கள் சில நொடிகளில் பூம்......என்கிற சப்தத்துடன் கூட்டமாய் வந்திருக்கின்ற்து மேலிருந்து கீழ்....இதை பார்த்த மற்ற மக்கள் அனைவரும் வேகமாய் தலைதெறிக்க ஓட....என் பாட்டி கைக்குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நின்றிருக்கிறார்.

"இயேசுவே என் குழந்தைகளை காப்பாற்றுங்கள்" என்று தனது தோளில் இருந்த வெள்ளை வேஷ்டியை (எங்கள் ஊர் அம்மாக்கள் வெள்ளை வேஷ்டியைய்த்தான் சால்வையாக போத்திக்கொள்ளுவார்கள்) என் மாமா மீதும், என் அம்மா மீதும் மூடி அப்படியே தரையில் உட்கார்ந்து இருக்கிறார்கள் கண்ணை மூடி இயேசுவை பிரார்தித்திருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சம் நேரத்தில் பறந்த தேனீக்கள் என் பாட்டி, மாமா, அம்மாவைத்தவிற, இவர்களை அம்போ என்று விட்டுவிட்டு ஓடிய அத்துணைப்பேரையும் பதம் பார்த்திருக்கின்றது. மற்ற அனைவரின் கண்களும், கன்னங்களும், கைகால்கள் என அனைத்தும் கொப்புளங்களாய் வீங்கியிருக்கின்றது.

அன்றுமுதல் தங்களை பாதுகாத்த இயேசுவுக்கு ஒவ்வொரு வருடமும் கிறிஸ்துமஸ் நாள் அன்று ஊரில் உள்ள அனைவர்க்கும் காஃபியும், டீயும், ஊட்டி வர்க்கி, பொரிகள் என கொடுத்து கடந்த 50 வருடங்களாய் தொடர்ந்து செய்துவருகிறார் என் பாட்டி. ஒவ்வொரு கிறிஸ்துமஸுக்கு முதல் நாள் கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்களுக்கு முன்புவரை என் அம்மாவும், நாங்களும், மாமாவும், மாமா குழந்தைகள் அனைவரும் பாட்டி வீட்டில் ஒன்றாய் இருந்து தியானம் செய்து மறுநாள் கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடுவோம். இரவில் இயேசுவின் பைபிள் படித்து எங்களுக்கு பல கதைகள் சொல்லுவார் என் பாட்டி.

ஆனால் கடந்த சில வருடங்களாய் நாங்களும், மாமாவும் பிள்ளைகளும் கல்யாணம், வேலை என்று அவரவர் வழியில் திசைமாறி ஒவ்வோர் இடத்தில் இருக்க அந்த பழைய நினைவுகள் மட்டும் மிச்சமுள்ளது இப்போது.

இப்போது கிட்டத்தட்ட 75 வயதை தொடும் என் பாட்டி கடந்த மூன்றாண்டுகளாக உடல் நலம் இல்லாததால் வெறும் மிட்டாய்கள் மட்டும் வாங்கி ஊரில் கொடுப்பதாக அம்மா சொன்னார்.

இந்த கிறுஸ்துமஸ் அன்று இதை பகிர்வதில் நான் சந்தோஷம் கொள்கிறேன். ஹிந்துவான அந்தகாலத்து பெண் ஆன என் பாட்டி இயேசுவையும் கடவுளாக நினைப்பதில் அவரின் பரந்த மனம் விளங்கும்.என் பாட்டிக்கு எல்லா வளமும் கிடைக்க பிராத்திக்கிறேன்.


நீதானே என் பொன் வசந்தம்



ஃபேஸ்புக்கில் வந்த நெகடிவ் கமெண்டுகளால் கிட்டத்தட்ட மூன்று வாரம் லேட்டாய் பார்த்த படம். இவர்கள் சொன்னதுபோல் அப்படியென்றும் மோசமான படமாக எனக்கு தெரியவில்லை. காரணம் சண்டைகளும், வில்லன்களும், ஆபாசமும்  இல்லாத படத்தை இவர்கள் படமாக நினைப்பதில்லைபோலும்.

இரண்டு பேரின் வாழ்க்கையில் நான்கு பருவ நிலைகளில் நடக்கும் கதை. இந்தக்காதல் சொல்லப்பட்ட விதம் கொஞ்சம் ஸ்லோவாக இருந்தாலும்....அவ்வளவாய் போரடிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

எனக்கு ஒரு சந்தேகம்....கௌதம் எந்த படம் எடுத்தாலும் இது என் சொந்தக்கதை என்கிறார்...எத்தனை பேரை காதலித்திருக்கிறார்....எத்தனை காதல் கதைகள் வைத்திருக்கிறார் என்பது புரியவில்லை....!

இந்தப்படம் கட்டாயம் பிடிக்கும்... ஆனால் அதற்க்கு இரண்டு விஷயங்கள் நம் வாழ்வில் நடந்திருக்க வேண்டும். "ஒன்று நீங்கள் யாரையாவது காதலித்திருக்க வேண்டும் அல்லது உங்களை யாராவது காதலித்திருக்க வேண்டும்". பொறுமையாக இந்த படத்தை பார்த்துவிட்டு வெளியே வரும்போது உங்களின் பழைய நினைவுகள் உங்களை துரத்தப்போவது நிச்சயம்.

சொன்ன விதம் கொஞ்சம் கொட்டாவி விடவைத்தாலும் படம் ரசிக்கும்படிதான் இருக்கின்றது. காதலில் இருக்கும் ஈகோவிலும், அதிகமாய் விரும்புவதினாலும், சொல்ல வேண்டிய தருணங்களில் சொல்லாமல் விட்டதாலும் இருவருக்குள் ஏற்ப்படும் இடைவெளியை இயக்குனர் நன்றாக சொல்லியிருக்கிறார். சினிமாத்தனங்கள் அதிகமில்லாத இந்த படம் ஒரு கமர்சியல் படம் அல்ல. அதனால் ரொம்பவும் எதிர்ப்பார்த்து போகவேண்டாம். கடைசி 25 நிமிடங்களை சுருக்கியிருந்தால் உண்மையிலேயே படம் விண்ணைத்தாண்டி வருவாயாவை கட்டாயம் தூக்கி சாப்பிட்டுவிட்டிருக்கும்.

ஜீவா சாதரணமாக நடித்துவிட்டு போகிறார். யதார்த்தமான நடிப்பில் நம்மை கவர்கிறார். சின்ன பிரச்சனைகளுக்காக சட்டென்று பிரிவதும், பின்னர் வருந்துவதும் , மீண்டும் துரத்துவதும் இயல்பாக செய்திருக்கிறார்.

சமந்தா உண்மையிலேயே பாராட்டக்கூடிய நடிப்பு. அதுவும் ஸ்கூல் பெண்ணாக அப்படியே அச்சு அசலாக கவர்கிறார். ஜீவாவை உருகி உருகி காதலிப்பதும், அவனுக்காக தன் வாழ்வையே அர்ப்பணிப்பதும் நிஜ வாழ்வில் நானும் பார்த்திருக்கிறேன். பெண்களுக்கு யாரையாவது பிடித்துவிட்டால் அவர்களுக்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள். படத்தின் இறுதிகாட்சிகளில் நம்மை கொஞ்சம் அசைத்துவிடுகிறார் நடிப்பால். ஆனாலும், தெலுங்கில் நானிக்கு லிப் டு லிப் கொடுக்கும் சமந்தா ஏன் ஜீவாவுக்கு மட்டும் கொடுக்கவில்லை என்பது விளங்கவில்லை.

ஒரு டைரக்டர் பல படங்களை இயக்கி இருந்தால் அவருக்கென்று ஸ்டைல் உருவாவது இயற்க்கை. ஒரு நடிகர் பல வருடமாக ஒரே ஸ்டைலை கொண்டு நடித்தால் பாராட்டுவார்கள், ஒரு ஓவியர் தனக்கென்று ஒரு பாணியை உருவாக்கி ஓடம் வரைந்தாலும் பாராட்டுவார்கள். ஆனால் ஒரு இயக்குனரின் படங்களின் அவர்களின் முந்தைய படங்களின் சாயல் கொஞ்சம் இருந்தால் மட்டும் அது தவறா???காதல்களை மையப்படுத்தி கவுதமின் கதைகள் மற்ற இயக்குனர்களைவிட கொஞ்சம் வேறுமாதிரி இருப்பது போதாதா?

சந்தானம்...சீரியஸான படத்தில் ஆங்காங்கே கொஞ்சம் கிச்சு கிச்சு மூட்டுகிறார். மற்றப்படி கதைக்கு என்ன தேவையோ அதை கொடுத்துவிட்டு கிளம்பியிருக்கிறார். அவரின் மனைவியாக அந்த பெண் பல இடங்களில் சந்தானத்தை ஓரம் கட்டுகிறார். மற்றப்படி அமெரிக்க மாப்பிள்ளைகள் மாதிரி அமெரிக்கன் மணமகள் வரும் காலம் ஆகிவிட்டது....படத்தில் அமெரிக்கன் மணப்பெண்ணாய் வரும் நடிகை பாவம். அந்த பெண்ணை புதிய தலைமுறையில் பார்த்த ஞாபகம்...சரிதானா?

இளையராஜா...முதன் முறையாய் கை கோர்த்தாலும் படத்தில் ஒரு பாடல் சூப்பர், மற்ற இன்னும் இரண்டு பாடல்கள் அதைவிட சூப்பர். ஆனாலும் பாடல்களில் கொஞ்சம் பழைய வாடை அடிப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை.யுவனின் குரல் "சாய்ந்து சாய்ந்து..." பாடலில் நம்மை உருக்குவது நிஜம்.

நெகடிவ் என்று பார்த்தால்....கொஞ்சம் நீளமான திரைக்கதை...இருவரை பற்றி மட்டுமே கதை நகர்வதால் வரும் சலிப்பு, தன் குடும்பத்திற்க்ககத்தான் செலிகிறேன் என்பதை சொல்வதில் ஜீவாவுக்கு இருந்த தயக்கம், ரொம்பவும் சின்ன பிரச்ச்னைகளால் அடிக்கடி பிரிவது, சுரத்தில்லாத சந்தானத்தின் காமெடி, கொஞ்சம் கன்பியூஸ் செய்கிற வசனங்கள்,கௌதம் பாடிய இளையராஜாவின் பாடல் மற்றும் தேவையில்லாத கடைசி நீள காட்சிகள்....

நாங்கள் அனிமேஷன் படங்கள் எடுக்கும்போது அதை யாருக்காக எடுக்கிறோம் என்பதை தெளிவாக  குறிப்பிடுவோம். அதேமாதிரி "ஜனரஞ்சக படங்கள் எல்லோருக்கும் பிடிக்கும், இந்தமாதிரி குறிப்பிட்ட சிலருக்காக எடுக்கப்படும் படங்கள் எல்லோருக்கும் பிடிக்க வேண்டும் என்பது அவசியம் இல்லை". இதுவரை மக்களுக்காக படம் எடுத்த இயக்குனர் இந்த படத்தை அவருக்காக எடுத்திருக்கிறார்!

இளைஞர்களையும், காதலர்களையும் நம்பி இந்த படம் இருக்கும் என்பதால் படம் சுமாரான வெற்றியை பெறும்.

மொத்தத்தில்
நீதானே என் பொன் வசந்தம் - காதலர்களுக்கும், பொறுமைசாலிகளுக்கும் மட்டுமான வசந்தம்!

Saturday, December 22, 2012

கும்கி :- திரைப்பட விமர்சனம்.



கும்கி :- திரைப்பட விமர்சனம்.

நீதானே என் பொன்வசந்தமா இல்லை கும்கியா என யோசிக்கும்போது கும்கியை தேர்ந்தெடுத்ததற்க்கு காரணம், ஒன்று பிரபு சாலமன் இன்னொன்று சிவாஜியின் வாரிசு. ஆனால் முதலாமவர் என்னை ஏமாற்றிவிட்டார் என்றே சொல்லவேண்டும்.

என்னடா இது ஃபேஸ்புக்கில் எல்லோரும் இந்த படத்தை பாராட்டும்போது நீங்கள் மட்டும் எப்படி இப்படி பேசலாம் என்று கேட்பது புரிகின்றது. காரணம் நான் எழுதப்போவது நல்ல விமர்சனம் (கௌதமையும், ஜீவாவையும் பிடிக்காததால்தான் கும்கியை புகழ்ந்தார்களோ என்று தோன்றுகின்றது!).

காட்டு யானைகளின் அட்டகாசதிற்க்கு, என்ன காரணம் என்பதை ஒரே ஒரு வசனத்தில் மட்டும் மேலோட்டமாய் சொல்லிவிட்டு, காட்டு யானைகள்தான் மனிதர்களுக்கு எதிரிகள் என்று சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கும் படம். உண்மையிலேயே வில்லன்கள் காட்டு யானைகளா? இல்லை மக்களா.....???

சரி கதைக்கு வருவோம்.....

பொம்மன் எனும் காட்டுயானையின் அட்டகாசத்தை (இந்த படத்தில் மட்டும்தான் காட்டு யானை சிங்கிளாக வருகின்றது!) மூன்று ஊர் மக்கள் ஒன்று சேர்ந்து (ஒரு ஊரைத்தான் காட்டுகிறார்கள் அதுவும் மொத்தம் 10 12 வீடுகளின் செட்) கும்கி யானை வரவைத்து காட்டு யானையை விரட்ட அழைத்துவருகிறார்கள். அவசரத்தில் கும்கியானை கிடைக்காததால் விக்ரம் பிரபு (இவரும் பொம்மன்) தனது செல்ல வீட்டு மாணிக்கம் என்கிற யானையை  கும்கியானை என்று சொல்லி அழைத்துவருகிறார். விக்ரம் பிரபு ஊர் தலைவரின் மகள் அல்லியை கண்டவுடன் காதல் கொள்ள (வழக்கம்போல்தான்...!) காதல் கை கூடியதா,  யானைகளின் நிலை என்ன மற்றும் காதல் கனிந்ததா என்பதை பச்சை பசேல் வெள்ளித்திரையில் காண்க.


முக்கியமான இன்னொரு கேரக்டர் விக்ரம் பிரபுவின் மாமாவாக வரும் தம்பி ராமைய்யா....முதன் முதலாக சோலோ காமெடியனாக நடித்திருக்கிறார். ஆனால் அவரின் இரட்டை அர்த்த வசனங்களும், மற்றவர்களின் மனதை புண்படுத்தும் விதமான வசனங்களும் நம்மை சிரிக்க வைப்பதை விட கொஞ்சம் எரிச்சல் அடைய செய்கிறார். அவரின் எடுபிடியாக "உண்டியல்" அவினாஷ் நல்லாவே செய்திருக்கிறார்.

நல்ல கதையை அரைவேக்காட்டாய் சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குனர். படத்தில் திருப்பங்கள் ஏதும் இன்றி கொஞ்சம் மெதுவாகவே கதை நகர்கிறது (முதல் பாதி படு ஸ்லோ). சட்டென்று முடிந்துவிடும் சொதப்பல் கிளைமாக்ஸ்....உண்மையாக காரணத்தை ஆராயாமல் முழுப்பழியையும் காட்டு யானைகள் மீது சுமத்தி இருக்கிறார். வழக்கம்போல் இந்த படத்திலும் போலீஸாரும், அரசாங்க ஊழியர்களும் கெட்டவர்களாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். (இந்த இயக்குனர்கள் கதாநாயகர்களை போலீஸ் வேடத்தில் போட்டால் மட்டும் போலீஸ் துறையை உயர்த்தி காட்டுவார்கள்..இல்லையென்றால் அசிங்கப்படுத்தி மொக்கையாக்குவார்கள்).

படத்தின் ஹீரோ விக்ரம் பிரபு தனது முதல் படத்திலேயே சிவாஜியின் பேரன் என்பதை நிரூபித்து இருக்கிறார். ஆறரை அடி ஆஜான பாகுவான உடலமைப்பில் தமிழ் சினிமாவில் ஒரு ரவுண்டு வர வாய்ப்புண்டு. அதுவும் யானையின் தந்தங்களை இரண்டு கைகளால் பிடித்து நெற்றியில் முத்தமிடும் காட்கிகள் அழகு. ஆனாலும் அவரின் நீளமான மூக்கு கொஞ்சம் மைனஸ்தான். முதல் படத்தில் தன் வேலையை சிறப்பாக செய்ததில் நல்ல ஹீரோவாக வர வாய்ப்புண்டு (கிளைமாக்ஸ் காட்சியின் நடிப்பு ஒன்றே சாட்சி).

நாயகி அல்லியாக லக்ஷ்மி மேனன் கிராமத்து ஆதிவாசி பெண்ணாக அசத்தியிருக்கிறார். அகலமான கண்களால் முதல் காட்சியிலேயே ஹீரோவை அவுட்டாக்கியதில் தப்பேதும் இல்லை. முதலில் யானையை பார்த்து பயப்படும்போதும், பின்னர் அதனுடன் ஒட்டி உறவாடும்போதும் மின்னுகிறார். கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் நம்மை கொஞ்சம் கலங்கடிக்கிறார்.

ஊர் தலைவராக (பெயர் தெரியவில்லை), அவரின் சகோதரராக ஜூனியர் பாலாஜி வித்தியாசமான கெட்டப்பில் ரொம்ப நாள் கழித்து ரீ எண்ட்ரி. ஒரு நல்ல நடிகரை தமிழ் சினிமா சரியாக பயன்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. காட்டு வாசி மக்களாக அனைவருமே நல்ல தேர்வு....காஸ்ட்டியூமில் கவனம் செலுத்தா விட்டாலும் ஹேர் ஸ்டைலிலும், வித்தியாசமான நடிகர் தேர்விலும் பிரபு சாலமன் வெற்றிப்பெற்றிருக்கிறார்.....

முக்கியமாய் இயக்குனர் பிரபு சாலமன்....

மைனாவில் மயங்கவைத்த இயக்குனர். அடுத்ததாகவும் வித்தியாசமான கதைக்களத்தை தேர்ந்தெடுத்து இருக்கிறார். லொகேஷனிலும், நடிகர்கள் தேர்விலும், இசைக்கும் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை கொஞ்சம் கதையில் செலுத்தியிருக்கலாம். இரண்டு காட்சியில் வீட்டு யானைக்கு ஒரே ஒரு டயலாக்கில் கும்கி யானையாக மாற்றுவதென்பதும், ஒட்டாத காதலும், அறுவெறுப்பான ராமைய்யாவின் காமெடிகளும் நம்மை படத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்துவதால் படத்துடன் ஒன்ற முடியவில்லை. இது மாதிரி சமூகம் சார்ந்த படங்களை எடுக்கும்போது கொஞ்சம் மெனக்கெடல் வேண்டும். சொல்ல வருவதை தெளிவாக சொல்லத்தெரிந்தால் மட்டுமே படம் சரியாகப்போய் சேரும். கடைசியில் யாரையாவது சாவடிக்காமல் படத்தை எடுக்க மாட்டீர்களா? பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம் சாலமன்.

படத்தின் முக்கியான ஹீரோ ஒன்னொருவரும் இருக்கிறார். அவர் இசை இமான். மைனாவில் சிக்ஸர் அடித்தவர் இதிலும் சென்ச்சுரி அடித்திருக்கிறார். படத்தின் முக்கியமான பலம் இசையும் பாடல்களும். சினிமாட்டோகிராபியில் பச்சை பசேல் மலைகளும், ரம்மியமான வயல் வெளிகளும் நம்மை குளிர்விப்பது உண்மை. இந்த மாதிரி லொகேஷன்களுக்காகவே படத்தை இன்னொரு முறை பார்க்கலாம். கொள்ளை அழகு.

மைனஸ் :-

நிறைய.....முதலில் படத்தின் அரைவேக்காட்டு கதை. படத்தின் முதலிலும், கடைசியிலும் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு மட்டுமே கொம்பன் வருவதால் ஆர்வம் வராத கிளைமாக்ஸ், அவர்கள் ஊரில் யாருக்கும் தெரியாமல் இவர்கள் மட்டும்  காடு மலை என காதல் செய்வது, காதல் காட்சிகளில் மட்டும் தாவணி கட்டிக்கொண்டு பாறைக்குள் ஓளித்து வைப்பது, காதல் காட்சிகளில் இரண்டு காட்சிகளில் மட்டும் காதலனும், காதலியும் இணைந்து வருவதால் அவர்கள் பிரியும்போது நமக்கு ஏற்ப்படாத அதன் தாக்கம், சுமாரான கிராபிக் காட்சிகள் (இன்னும் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டு ஷாட்கள் வைத்திருந்தால் கிராபிக்ஸ் உதவியுடன் பரபரப்பை கூட்டி இருக்கலாம்), மெதுவாக நகரும் திருப்பங்களோ, வித்தியாசங்களோ இல்லாத சுமார் கதை, மொக்கை ரேஞ்சர்ஸ், நம்பிக்கை துரோகம் என்பதை கிளைமாக்ஸில் சொன்ன இயக்குனர் பொது மக்கள் காட்டு யானைகளுக்கு செய்யும் நம்பிக்கியை துரோகத்தை மறந்ததேன்?....இப்படி பல....

பிளஸ்....

யானை மாணிக்கம் கலக்கி இருக்கிறது அனைத்திலும், இசை மற்றும் பாடல்கள், லொகேஷன், விக்ரம் பிரபு, மற்றும் நாயகி.

மொத்தத்தில்...

 ஒட்டாத காதலும் அழுத்தமில்லாத கதையும் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டார் பிரபு சாலமன். மைனாவில் வேகமாய் ஒடி வெற்றி கல்லை தொட்ட இயக்குனர், கும்கியில் வேகமாய் ஓடினாலும் குப்புற விழுந்து....ஆனாலும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை என்று டிவிக்களில் கும்கி குழுவின் அலப்பறை செய்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பாக்ஸ் ஆபீஸ் ரிப்போர்ட் :- சரியான போட்டி இல்லாததால் இந்த படம் சுமாராக ஓடும் திருப்பதி பிரதர்ஸ் லிங்குசாமிக்கு கொஞ்சம் லாபமும் தரும்.

கும்கி :- பெரிய யானை சிறிய கதை!

Sunday, December 16, 2012

சம்மதமா?



யானைக்கு மதம் பிடிக்கும்
மனிதனுக்கும் மதம் பிடிக்கும்.

யானைக்கு மதம் பிடித்தால் ஆசாமிகளுக்கு பாதிப்பு.
மனிதனுக்கு மதம் பிடித்தால் சாமிக்கு ஆபத்து!

நிறவெறி




முகத்திற்க்கு

பவுடர் போடும்போதே

 ஆரம்பித்துவிடுகின்றது நிறவெறி!

நீக்கம்!





"மனிதம்" என்பதில்

"னி" எடுத்து விட்டு

பேசுங்கள்

உண்மை புரியும்!

Friday, December 14, 2012

காப்பீடு திட்டங்களும் - வாய்ப்பாடு கட்டங்களும்.





காப்பீடு திட்டங்களும் - வாய்ப்பாடு கட்டங்களும்.

பொது மக்களுக்கு ஒரு விழிப்புணர்வு கட்டுரை.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் ஒரு மத்தியான வேளையில் ஆபீஸில் இருக்கும்போது பலரின் மொபைல் போன்கள் அலறும். எடுத்து பேசினால் அழகான பெண்ணின் குரல்கள் உங்களை இடைமறிக்கும். சார்..நாங்க "...." இன்சுரன்ஸ் கம்பெனியிலிருந்து பேசுறோம்...உங்களுக்காகவும், உங்கள் குடும்பத்துக்காகவும் இன்ஸ்யூர் பண்ணுங்க சார் என்று குழையும். வேண்டாம் என்றாலும் பல காரணங்களை சொல்லி நம்மை கட்டிப்போட்டு அடுத்த நாளே டை கட்டிய பிரதிநிதியை வீட்டுக்கு அனுப்பி செக்கையும், போட்டோவையும் வாங்கி விடுவார்கள். கூடவே 10 பேப்பர்களில் கையெழுத்து வாங்கிக்கொள்ளுவார்கள். "கியாரண்டியா... டபுளாகும் சார்...உங்க பொண்ணு கல்யாணத்தை ஜாம் ஜாம்னு நடத்திடலாம் சார்...பையனுக்கு எஞ்சினியர் சீட் நிச்சயம் இந்த பணத்துலே தான் சார்" என்று கட்டம் போட்டு கணக்கு போட்டு உங்களுக்கு பல லட்சம் கிடைக்கும் என்று ஆசை காட்டுவார். அவர் பங்குக்கும் கொஞ்சம் தூவி விட்டு செக்கை வாங்கிவிட்டு போவார்.

அவர்கள் சொன்னதையெல்லாம் நம்பி வருடா வருடம் கஷ்டப்பட்டு உழைத்த சிறுக சிறுக சேர்த்த பணங்களை, பாலிசி காலம் முடிந்து எடுக்கலாம் என்று போனால் அந்த ஆபீஸில் முப்பது பல்லையும் காட்டிக்கொண்டு வணக்கம் வைத்து வரவேற்க்கும் அழகான ரிசப்ஷனிஸ்ட் பெண் கொஞ்ச நேரத்தில் அழகான ராட்சஷி ஆவாள். இதுவரை நாம் கட்டிய 40,000 ரூபாய் டபுளாகி இருக்கின்றது என நினைத்தால் அது நாம் கட்டியதை விட 18,000 குறைவாகவே இருக்கும்.

பலருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வரும்...."என்னங்க நான் கட்டிய பணம் கூட இல்லையே என்றால்"...."சார்...நாங்க என்ன பண்றது? மார்க்கெட் டல்" என்கிற ஒற்றை வார்த்தையில் முடித்துக்கொள்ளுவார்கள்.

"வேறே என்னதான் வழி" என்று கவலையுடன் கேட்டால்...சிம்பிளாய் சொல்லுவார்கள் "இன்னொரு நல்ல பாலிசி இருக்கு போடுறீங்களா?"

"நான் பாலிசி போட்டபோது மார்க்கெட் 17000 ஆயிரத்தில் இருந்ததே...2010 வாக்கில் 22 ஆயிரத்தை தொட்டது...இப்போது கூட 19500க்கும் மேல்தானே உள்ளது என கேட்டால்"...."ஹி ஹி...என்று வழிவார்கள். எங்க மானேஜர் இல்லை அடுத்தவாரம் வாங்க" என்பார்கள்.

அட...நாம் தான் ஏமாந்துவிட்டோம் என்றால் நம்மளை மாதிரி பல பேர் ஆங்காங்கே ஆபீசில் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். ஆண்கள், பெண்கள், படித்தவர், விஷயமுள்ளவர், பால்காரர், பிச்சைக்காரர்,முதலாளி, தொழிளாளி என்று பாரபட்சனையில்லாமல் ஏமாந்து இருக்கிறார்கள்.கிட்டத்தட்டா கால்வாசி இந்தியா ஏமாந்துவிட்டு...டிவியில் "சார்... கட்டி மூணு வருஷம் ஆச்சு...டபுளாகும்னு சொன்னாங்க...ஆனா பாதி கூட கிடைக்கலே..." என்று அதே டை கட்டியவர்களிடம் ஆலோசனைகள் கேட்டு புலம்பிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். மீன் மார்க்கெட்டை விட அதிக சப்தமானதாக இருக்கும்.

பின்னர் ஞானம் வந்து...அடுத்த பாலிசி போடலாம் என்றால் "டிரடிஷனல் பாலிசிதான் சார் கேரண்டி, மத்ததெல்லாம் வேஸ்ட் என்பார்கள்"

என்னதான் நடக்குது இங்கே?

பாலிசி கம்பெனிகள் வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களை கொண்டு டை யப் செய்து சந்து பொந்தெல்லாம் கம்பெனிகள் முளைத்துவிட்டன. வெறு 10 சதவீத மக்கள்தான் தங்களின் வாழ்க்கையை இன்ஸ்யூர் செய்திருக்கிறார்கள் என்கிற நிலையில் இந்தியாவில் இதற்க்குண்டான மார்க்கெட் பரந்து விரிந்து உள்ளது. இதை தன் வசப்படுத்திக்கொண்ட கம்பெனிகள் மக்களை முட்டாளாக்கி நாளுக்கு நாள் ஏமாற்றி வருவது தொடர்ந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது.

இதுதான் இப்படி என்றால் மெடிக்கல் இன்சுரன்ஸ் செய்தவர்களின் நிலமை இன்னும் பாவம். காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் எந்த நோய்களுக்கும் நாங்கள் சிகிச்சை கொடுப்போம் அல்லது செலவழித்த பணத்தை தருவோம் என்று சொல்லிவிட்டு  நமக்கு எதிர்பாராத விபத்தோ அல்லது காயங்களோ ஏற்ப்பட்டால் அவர்களின் உண்மையான சுய ரூபத்தை காட்டுவார்கள். அதாவது நமக்கு ஆன செலவை விட 50 சதம் குறைவாகவோ அல்லது இந்த நோய்க்கு சலுகை கிடையாது என்று கை விரிப்பார்கள்.

எனக்கு தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் இந்திய அரசு நிறுவனமான "எல்ஐசியில் பணம் கட்டி வந்திருக்கிறார். மூன்று வருடம் கழித்து பணம் எடுக்க சென்றால் அவருக்கு பேரதிர்ச்சி...அந்த பாலிசையையே காலாவதி ஆக்கிவிட்டார்களாம்" வேறு வழியின்றி கிடைத்த வரை போதும் என்று மீதிப்பணத்தை எடுத்து வந்திருக்கிறார்.

இதற்கெல்லாம் ஒத்துக்கொள்ளாமல் நாம் தலைமை நிறுவனக்களையோ அல்லது ஐஆர்டிஏ மற்றும் ஓம்புடுஸ்மேன் தலைமையையோ அணுகினால் நமக்கு பெரிதாய் கிடைக்கபோவது ஒன்றுமில்லை. செபியும் தனக்கு வரும் கம்ப்ளெய்ண்ட்களை பொதுவாக இன்சுரன்ஸ் கம்பெனிகளுக்கு சாதகமாகவே வழங்கும்.

ஏமாந்தவங்க, ஏமாறப்போறவங்க முக்கியமா கவனியுங்க.... 

1. அரசாங்க நிறுவனமான எல்ஐசியில் மட்டும் கோரப்படாத அல்லது குறைந்த பிரீமியம்கள் கட்டப்பட்டு தொடரப்பாடாத உபரிப்பணங்கள் பல ஆயிரம் கோடிகளை தொடும். எத்தனைப்பேர் இதைப்பற்றி அறிந்திருக்கிறீர்கள்?

2. இவை மட்டுமா...நமக்கு பாலிசி கிடைத்த 15 நாட்களுக்குள் அதன் சாதக பாதங்களை பார்த்து நமக்கு பிடிக்கவில்லையென்றால் கேன்சல் செய்து பணத்தை திரும்ப பெறலாம் என்பதும் எத்தனை பேருக்குத்தெரியும்.

3. மெடிக்கல் கிளைமுக்கு போன பாலிசி தாரரின் அப்ளிகேஷன்கள் நிராகரிக்கப்பட்டதும் அல்லது குறைந்த அளவு பணம் பெறப்பட்டதினால் கொள்ளையடித்த நிறுவனங்களின் பங்கு பல மடங்கு லாபங்கள் அதிகமோ அதிகம்.

4. எந்த இன்சுரன்ஸாவது நஷ்டமானதுண்டா இந்தியாவில்? அதன் பங்குகள் குறைந்ததுண்டா..ஆனால் வாடிக்கையாளர்களின் பணங்கள் மட்டும் குறைந்திருக்கின்றன.

5. கஷ்டமர்களின் கம்ப்ளெய்ண்ட் லெட்டர்களும், தீர்ப்பாயத்திற்க்கு அனுப்பப்பட்ட கடிதங்களில் சுமார் 20% சதம் மட்டுமே இன்சுரன்ஸ் கம்பெனிகளால் பதிலளிக்கப்பட்டுள்ளன. மற்ற 80% சதம் நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

6. பாலிசையை தொடங்கினால் தொடருங்கள் பாதியில் விட வேண்டாம். நன்றாக ஆராய்ந்து ஒன்றுக்கு நான்கு முறை அலசி பின்னர் முடிவெடுங்கள். அளவுக்கு அதிகமாய் ஆசைப்பட்டு தகுதிக்கு மீறி பாலிசி போடாதீர்கள்.

7. பிரதிநிதிகளின் பொய் வார்த்தைகளையோ, கால் செண்ட்டர் பெண்களின் வார்த்தை ஜாலங்களையோ நம்பி முதலீடு செய்யாதீர்கள்.

8. பின்னால் வரப்போகும் காலத்தை இன்பமானதாய் கழிக்கப்போகும் நிலையில் உங்களின் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த சிறு தொகைகளை முதலீடு செய்யும்போது உஷாராய் இருப்பது நலம்.

9. அவ்வப்போது நேரம் கிடைக்கும்போது உங்கள் பாலிசிகளின் NAV பண நிலையை அறிந்துக்கொள்ளுங்கள். இன்சுரன்ஸ் கம்பெனிகளின் வெப் சைட்டில் ஆன்லைனில் லாக் இன் செய்து உங்களின் குறிப்பிட்ட பாலிசிகளை கண்காணியுங்கள். தேவைப்பட்டால் "சுவிச் ஆப்" முறையை பயன்படுத்தி உங்களின் பங்குகளை சரியான முதலீட்டில் போடுங்கள்.

கடைசியாய் உங்களின் வாழ்க்கையை இன்ஸூர் செய்கிறேன் என்கிற பேரில் கன்பியூஸ் செய்துகொள்ளாதீர்கள். வடிவேலு பாஷையில் சொல்லணும்னா "எதையுமே...சரியா பிளான் பண்ணி பண்ணனும்..ஓகெ"!

ஷேர் செய்யுங்கள் நண்பர்களுக்காக!

விஷ்வரூபம் கமல் செய்யப்போவது சரியா?




விஷ்வரூபம் கமல் செய்யப்போவது சரியா?

கடந்த மூன்று நாட்களில் சினிமா ரசிகர்களுக்கு விஷ்வரூபத்தின் அடுத்தடுத்த அதிர்ச்சி தரும் அறிக்கைகள் நம்மை அசத்திக்கொண்டிருக்கின்றது. பல பேர் பலவிதமாக கருத்துக்கள் சொன்னாலும் உண்மையான காரணம் என்ன என்பதை கொஞ்சம் அலசுவோம்.

கடந்த மூன்றுமாதங்களாகவே கமலின் படம் முடிந்துவிட்ட நிலையில் இதோ அதோ என்று ஒருவழியாக ஜனவரி இரண்டாவது வாரத்தில்(ஜனவரி 11ம் தேதி) தியேட்டர்களில் ரிலீஸ் ஆகலாம் என்கிற கருத்தும், அதற்க்கான அறிவிப்பும் வெளியிடப்பட்டது.

ஆனால் திடீரென்று கமல் விஷ்வரூபம் டிடிஎச்(கேபிள் தொலைக்காட்சி) மூலம் முதல் நாள் ஒளிபரப்பப்படும் என்கிற குண்டை தூக்கி போட்டவுடன் மொத்த சினிமாத்துறையும் ஆச்சரியப்பட்டது. தியேட்டர் சங்கமும், தயாரிப்பு சங்கமும் கொதித்து எழுந்தது. காரணம் இவ்வளவு நாள் அவர்கள் ரசிகர்களின் வயிற்றில் அடித்தார்கள் இப்போது கமல் அவர்களின் வயிற்றில் அடிக்க கிளம்பிவிட்டார் என்கிற குமுறல்தான்.

வித்தியாசமான ஒளியமைப்பில்(ஆரோ 3டி) உலகில் இரண்டாவது படமாகவும் விஷ்வரூபம் வெளிவர இருப்பதால் அதற்க்கு வசதியாக தியேட்டர்களின் சவுண்ட் சிஸ்டத்தை மாற்றவும்  தியேட்டர்களில் வேலைகள் ஆரம்பித்துவிட்ட நிலையில் கமலின் அதிரடி அறிவிப்பு பல தியேட்டர் அதிபர்களுக்கு வயிற்றில் புளியை கரைக்க ஆரம்பித்துள்ளது.

படத்தை டிடிஎச்சில் ஒளிபரப்ப கமல் முடிவெடுத்ததற்க்கு காரணம் என்ன? தனது படம் தயாரிப்பு மற்றும் அதற்க்குண்டான விளம்பரம் செய்ததற்க்கான செலவுகள் அதிகம் என்பதால் கமலும் தியேட்டர் உரிமையாளர்களிடமும், வெளியீட்டாளர்களிடமும் பல கட்ட பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தியும், தன் படத்திற்க்கு கிடைக்கும் என நினைத்த 100 கோடி அளவுக்கான பணம் கிடைக்காததால்தான் இப்படி முடிவெடுக்க காரணம் எனவும் கூறப்பட்டது.

படம் வெளிவரும் முன்பு டிடிஎசில் ஒளிபரப்புவது சரிதானா? இது சினிமாத்துறைக்கு நல்லதா இல்லை கெட்டதா என்பதை இப்போது அலசுவோம்.

ரேடியோக்கள் கேட்டுக்கோண்டிருந்த காலத்தில் டிவிக்கள் வந்தது. அதனால் ரேடியோக்கள் அழிந்துவிட்டதா? இல்லை...இன்றும் பல நூறு ரேடியோ நிலையங்கள் நம்மை பாதிநேரம் மூழ்கடித்துக்கொண்டிருக்கின்றது.

லேப்டாப்கள் இருந்தபோது டாப்லட்கள் வந்துவிட்ட காலம். லேப்டாப்கள் அழிந்துவிட்டதா? இல்லையே.

டிவிக்கள் வந்தபோது சினிமா அழிந்துவிடும் என்றார்கள். அழிந்துவிட்டதா?

டிஜிடல் கேமராக்கள் வந்த போது பிலிம் ரோல் போட்டு படம் எடுக்கும் கேமராக்கள் கூட இன்னும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

அவ்வளவு ஏன்...சினிமாத்துறையில் இன்று வரை ஏகப்பட்ட மாற்றங்கள். கொட்டகைகள், சிங்கிள் தியேட்டர்கள், மினி தியேட்டர்கள், மல்டிபிள்க்ஸ்கள், மற்றும் பெய்ட் பிரிவியூ என அங்கும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

தொழில் நுட்பம் வளரும்போது முந்தைய கண்டுபிடிப்புகள் இல்லாமல் போவதும் அல்லது அதன் உபயோகங்கள் குறைவதும் சகஜமான விஷயம்தான்.

எனது விளக்கங்கள்.... 

1. தியேட்டருக்கு வந்து படம் பார்ப்பவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வரும் இந்த காலத்தில் படம் டிடிஎச்சில் ஒளிபரப்ப பட்டாலும்....படம் நன்றாக இருக்கும் பட்சத்தில் கட்டாயம் தியேட்டருக்கு வருவார்கள்.(பல கேபிள் சேனல்களில் "வீடியோ ஆன் டிமாண்ட்" என்று படம் வெளியான சில நாட்களில் குறிப்பிட்ட தொகை கொடுத்து நம் வீட்டில் இருப்பவர்கள் மட்டும் பார்க்கும்படி வசதிகள் இப்போதும் உள்ளது).

2. தியேட்டருக்கு வருபவர்கள் குறைந்தால் வருமானம் குறைந்து தியேட்டர் உரிமையாளர்கள் கட்டணத்தை குறைக்கும் வாய்ப்பும் உண்டு. மல்டிபிளக்ஸ் கொள்ளை குறையும் (மினிமம் ஒருவருக்கு 120 ரூபாய் டிக்கெட்டும், பாப்கார்ன், கோலா என்று 200 ரூபாயும், பார்க்கிங்க கட்டணம் என்கிற வகையில் 50 ரூபாயும் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். சாமானிய மக்களால் இந்த அளவு செலவுகள் செய்ய இயலுமா?)

3. பெரிய படங்களானாலும், சிறிய படங்களானாலும் நல்ல படங்களாக இருந்தால் கட்டாயம் டிடிஎச்சிலும் வரவேற்ப்பு கட்டாயம் இருக்கும். அதனால் சிறிய தயாரிப்பாளர்களும், சிறிய படங்களும் அழியும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

4. முக்கியமான இன்னொரு நன்மை.....தமிழ்நாட்டில் சுமார் 50 லட்சம் பேர் ஒரு மாத்தில் தியேட்டர் வந்து திரைப்படம் பார்ப்பவர்கள் என வைத்துக்கொண்டால்.....டிடிஎச்சில் ஒளிபரப்பினால் காசு கொடுத்து சுமார் 2 கோடி பேராவது பார்க்கும் வாய்ப்பு இருக்கும் இதனால் திரைப்படத்திற்க்கு ரசிகர்களாகிய மக்கள் எண்ணிக்கை கூடுமே தவிற குறையாது. இதனால் கிடைக்கபோகும் வியாபாரமும் அதிகமாகும்.

கமலின் முயற்சியை குறை சொல்லுபவர்களுக்கு....

படங்கள் வெளியான இரண்டு நாட்களில் திருட்டு விசிடிகளிலும், இணையங்களிலும் வெளிவந்துவிடுவதால் சினிமா அழிந்துவிட்டதா?

சன் டிவியில் எத்தனையோ படங்கள் வெளிவந்து இரண்டு வாரங்களிலும், ஏன் தியேட்டரில் வெளிவராமலும் இருந்த பல படங்கள் சின்ன திரையில் முதன்முறையாகவும் வந்த போது ஏன் பேசவில்லை, ஏன் கோபப்படவில்லை?

படம் நன்றாக இருந்தால் கட்டாயம் தியேட்டர் போய் பார்ப்பார்கள். என்னதான் டிவியில் பார்த்தாலும் சில பிரமாண்டமான  படங்களை தியேட்டரில் பார்த்தால் தான் அதன் அருமை புரியும்.

இந்த விஷயத்தில் தீமையும் இருகின்றது, நன்மையும் இருக்கின்றது. ஆனால் நன்மைகள்தான் அதிகம்.

சிறு தயாரிப்பாளர்கள் இதனால் பாதிக்கப்போவதில்லை. 600 படங்கள் வெளியிடப்படாமல் பெட்டிக்குள் உள்ளதாம். பல படங்கள் டிடிஎச்சில் வருவதின் மூலம் தியேட்டர்கள் ஈயாடும்(!) அப்போது அவர்களின் பார்வை சிறு படங்களின் மீது கட்டாயம் விழும். சிறு படங்களைக்கூட அவர்கள் வெளியிட தயாராவார்கள்.

தியேட்டர்கள் தான் சிறு படங்களுக்கு எதிரியே தவிர கமல் அல்ல. பெரிய நடிகர்களின் படங்களுக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை சிறு படங்களுக்கு தியேட்டர் அதிபர்கள் கொடுப்பதே இல்லை. பெயருக்காக காலை காட்சிகளில் ஒரு காட்சியை ஓடவிட்டு, சரியான நேரங்களை பத்திரிகைகளில் கொடுக்காமல், அல்லது திடீரென்று திரையிடும் நேரங்களை மாற்றியோ அல்லது படத்தை முன்னறிவிப்பின்றி ரத்து செய்தோ சிறு படங்களை அழிக்கிறார்கள். முதலில் இவர்களிடம் ஒற்றுமையில்லாததும் ஒரு சில பெரிய தயாரிப்பாளர்களின் கைப்பாவையாக சினிமா துறையும், தியேட்டர் சங்கமும், தயாரிப்பாளர் சங்கமும் இருப்பதால்தான் இந்த நிலமை.

இறுதியாக....டிடிஎச்சால் தங்களுக்கு பாதிப்பு வரும் என்பதால்தான் அவர்கள் இப்படி கூப்பாடு போடுகிறார்கள். கமல் மாதிரி வித்தியாசத்தையும், தொழில் நுட்பத்தையும் நம்புபவர்களின் இந்த மாதிரி புதிய முயற்ச்சிகளை வரவேற்க பழகிக்கொள்ளவேண்டும். அதும் சினிமாவில் சம்பாதிப்பதை சினிமாவிலேயே இன்வெஸ்ட் செய்யும் கமலின் முயற்சியை வரவேற்ப்போம். வெற்றி பெற வாழ்த்துவோம்.

வித்தியாசங்களை விரும்பும் தமிழ் சினிமா அடுத்தக்கட்ட தொழில்நுட்பத்தை வரவேற்ப்பதில் தவறில்லை.


நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம் - திரை விமர்சனம்.




நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம் - திரை விமர்சனம்.

ஒரு வரி நிஜக்கதை (வாரணம் ஆயிரம் திரைப்படத்தில் இணை இயக்குனராக் பிரேம் வேலைசெய்துகொண்டிருந்தபோது நடந்த உண்மை சம்பவம்), அதுவும் சோகமான ஒரு சம்பவத்தை இரண்டரை மணிநேரத்துக்குமேல் நம் வயிறுகளை குலுங்க வைக்க முடியுமா?

படம் பார்த்தவுடன் என் வயிறை அளந்து பார்த்தேன்...குலுங்கி குலுங்கி சிரித்ததில் இரண்டு இன்ச் குறைந்திருந்தது.

எடுத்தவுடன்... ஒரு பாடலில் நான்கு நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்தலுடன் ஆரம்பிக்கிறது படம். கல்யாணத்திற்க்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ஜாலியாய் கிரிக்கெட் விளையாட போகும் நம்ம நாயகன் கேட்சை பிடிக்க தாவி குதிக்க கால் தடுக்கி பின் பக்கமய் விழுந்து பின் மண்டையில் அடிப்பட்டு ஷாட் டெர்ம் மெமரி லாஸாகி கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்களில் அவர் வாழ்க்கையில் நடந்ததை மறந்துவிடுகிறார். நாயகனின் ரிஸப்ஷன் நடந்ததா, திருமணம் முடிந்ததா என்கிற சஸ்பென்சை நான்கு நண்பர்களுக்குள் நடக்கும் நிகழ்வுகளை வைத்து பிரில்லியண்ட்டாய் காமெடியாய் செதுக்கி இருக்கிறார் இயக்குனர்.

"என்ன ஆச்சு...கிரிக்கெட் விளையாண்டோம்...நீதானடா அடிச்சே....பந்து மேலே போச்சு...."என்று படத்தில் முப்பது தடவைக்கு மேல் நாயகன் சொன்னாலும் சலிக்கவில்லை. அதுவும் ரிஷப்ஷன் மேடையில் "ப்ப்ப்ப்பாபாபா....யாருடா இந்த பொண்ணு பேய் மாதிரி மேக்கக் போட்டுகிட்டு..." என்று தன் காதலியை சொல்லும் காட்சிகளில் நம்மால் அந்த சோகத்திலும் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.


"நான் சொன்னா கேப்பியா மாட்டையா..." என்று கண்ணாடி போட்ட நண்பனின் வார்த்தைக்கு கட்டுப்படும்..." காட்சிகளில் இருவரும் நெகிழ வைக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட நாயகனை தவிர அத்தனைப்பேரும் புது முகங்கள் என நினைக்கிறேன். காட்சிகளை உள் வாங்கி அசத்தி இருக்கிறார்கள். நண்பராக வரும் "பக்ஸ்" கொட்டை கண்ணில் அனைவரையும் கவர்கிறார்.

உண்மையான சம்பவத்தை எடுத்திருந்தாலும், அதில் வாழ்ந்தவர்கள்தான் படத்திலும் முக்கியமான அங்கத்தினர்களாய்....உண்மை சம்பவத்தின் ஹீரோ படத்தின் கேமராமேன்(பிரேம்), பக்ஸ் - படத்தில் துணை இயக்குனரும், நாயகனின் நண்பரும் கூட, இயக்குனர் பாலாஜி உண்மையான கதையில் ஒரு நண்பர்.

கிரவுண்டிலும், அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியிலும், கல்யாண மண்டபத்திலும், கல்யாணத்திலும் நடக்கும் கூத்துகளை படம் பார்த்து பல நாட்கள் ஆனாலும் அவ்வப்போது நினைத்து இன்னும் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இதுதான் படத்தின் உண்மையான வெற்றி. படத்தின் தாக்கம் கட்டாயம் உங்களுக்கு மினிமம் ஒரு வாரமானாலும் வந்து தாக்கும்.

"மெடுல் ஆப்ளிகண்டா" இந்த வார்த்தையும் படத்தின் இன்னொரு ஹீரோதான். கிட்டத்தட்ட பலராலும் பல நேரங்களில், பலவிதமாய் சொல்லப்படும் வார்த்தை.

சில காட்சிகளில் காமெடி இருந்தால் அதை குறிப்பிட்டு சொல்லலாம். ஆனால் படத்தில் எல்லா காட்சிகளிலும் காமெடி இருப்பதால் எதை சொல்லுவது எதை விடுவது. எல்லோரும் தங்கள் பங்குக்கு யதார்த்த நடிப்பில் பின்னியெடுப்பதால் யாரை பாராட்டுவது என்பதே தெரியவில்லை.

இயக்குனர் பாலாஜி சின்ன பட்ஜெட்டில் பெரிய படம் காட்டி இருக்கிறார். பீட்சா வுக்கு அடுத்து விஜய் சேதுபதி கேட்சை மிஸ் பண்ணினாலும் அவுட்டாக்கியிருக்கிறார்.சத்யம் சினிமாஸின் அக்ரெஸிவ் மார்கெட்டிங்கால் படம் வெற்றிப்படமாக ஆகி இருக்கின்றது. ஆனாலும் இந்த மாதிரி நல்ல சின்ன படங்களுக்கு மல்டிபிளெக்ஸ் தியேட்டர்களும் ஆதரவு தந்திருந்தால் தமிழ் சினிமா இன்னும் நல்ல திசையில் பயணித்திருக்கும்.

பாட்ல்கள் பரவாயில்லை....பிண்ணனி இசை அருமை. கேமரா சிறிய அறைக்குள்ளும் கதையோடு உலவுவது அழகு.

மைனஸ் - 

நிறைய பிளஸ்கள் இருந்தாலும் நாடகத்தனாம காட்சிகளும், பட்ஜெட் பிரச்சனையால் அதிகம் மெனக்கெடாத ஆர்ட் டைரக்ஷனும், கூட்டமில்லாத ரிஷப்ஷன் காட்சிகளும் மற்றும் தாலிக்கட்டும்போது கடைசியாய் நண்பர் ஐயரை உதைக்க அவரும் யாகத்தீயில் விழுந்தாலும் அதைப்பற்றி யாரும் கவலைப்பட்டதாக தெரியவில்லை....இது கொஞ்சம் உறுத்துகிறது. மூச்சுக்கு முன்னூறு முறை "என்ன ஆச்சு...கிரிக்கெட் விளையாண்டோம்..." " ப்பா... என்ன பொண்ணுடா..." போன்ற வசனங்கள் திகட்டுவது உண்மை. கல்யாண வீட்டில் மாப்பிள்ளை பையனுக்கு நடந்திருக்கும் மாற்றத்தை கண்டுபிடிக்காத வீட்டுக்காரர்களும், ரிஷப்ஷனில் ஒட்டாமல் இருக்கும் கணவனாகப்போகும் காதலனின் நிலமையை கண்டுபிடிக்காமல் இருக்கும் மணப்பெண்ணும் - கொஞ்சம் நம்பத்தான் முடியவில்லை! படத்தின் நீளத்தை கொஞ்சம் குறைத்திருக்கலாம்...திரும்ப திரும்ப ஒரே வசனங்களை நாயகன் சொல்லுவதால் சலிப்பு வருவதை தவிர்ர்க்க முடியவில்லை (இப்போது படத்தை 25 நிமிஷங்கள் வெட்டி டிரும் செய்து கிரிஸ்ப்பாய் ஆக்கியிருக்கிறார்களாம்:))

ஆயிரம் சொல்லுங்கள் ரொம்ப நாட்கள் கழித்து புல் லென்த் காமெடி கலாட்டா. படம் பார்க்கும் அனைவரையும் பேஷ் பேஷ் சொல்லவைக்கும். இந்த மாதி சின்ன படங்களை ரசிகர்கள் வெற்றி அடைய வைத்து சினிமா துறையை தூக்கி நிறுத்தனும் ரசிகர்களே!

மொத்தத்தில்...

நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம்
படத்துல நிறைய சிரிப்பை கண்டோம்! 


Sunday, December 2, 2012

பேய்க்கதை டூ! True Story

பேய்க்கதை டூ!




தைரிமானவராக இருந்தால் இந்த உண்மைக் கதையை படியுங்கள்.

முதலில் படித்த பேய்க்கதையை விட இந்த கதை இன்னும் பயங்கரமானது. நம்பினால் நம்புங்ககள்.

இதுவும் நிஜக்கதைதான். நான் பெங்களூரில் வேலைசெய்த நேரம். 2001 ல் நடந்தது.

அப்போது நான் தனியாக மஹாலக்ஷ்மி லே அவுட்டில் (இஸ்கான் கோயிலுக்கு கீழ் உள்ள பகுதி) ஒரு அவுட் ஹவுஸில் 3800 ரூபாய் வாடகையில் தங்கியிருந்தேன். பொதுவாக நான் அசைவம் சாப்பிடுவதில்லை என்பதால் எப்போதும் வீட்டில் சமைத்து தனியாக இருப்பேன்.கிட்டத்தட்ட 6 மாதமாக இந்த வீட்டில் இருக்கிறேன்.

எனக்கு ஊரில் பெண் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நேரம். ஊரில் இருந்து அடுத்த நாள் பெற்றோர்கள் என்னை பார்க்க வருவதாய் சொல்லியிருந்தார்கள்.

நான் இருந்த தெருவில் கிட்டத்தட்ட 15 வீடுகள் இரண்டு பக்கமும் வரிசையாக இருக்கும். மழைக்காலம் முடிந்து இருந்ததால் எந்த வீட்டின் முன் இரும்பு கேட்டை திறந்தாலும் கீ.....ங்க்....கீ.....ங்க்....என்ற சப்தம் வரும்.

நான் இருந்த அவுட் அவுஸ் ஓனர் வீட்டுக்கு பின்புற சந்தில் இருந்தது. ஓனர் வீட்டில் ஒரு தாத்தாவும் அவரின் மனைவியும் மட்டும் இருந்தார்கள்.

பொதுவாய் இரவு 10.30 வரை டிவி பார்த்துவிட்டுத்தான் தூங்குவேன். என் பெற்றோர்கள் நாளை காலை வருவதாக சொன்னதால், அவர்களை கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதம் கழித்து பார்ப்பதாலும் எனக்கு தூக்கமே வரவில்லை.அவர்கள் காலையில் கிட்டத்தட்ட 4.30 மணி முதல் 5 மணிக்குள் வரலாம்.

11 மணிக்கு அசதியில் படுத்த நான் கீ...ங்க்...என்று கேட்டின் சப்தம் வர சட்டென்று எழுந்தேன். என் ஹாலில் இருக்கும் ஜன்னலை திறந்து வெளி கேட்டை பார்த்தேன். யாரும் இல்லை...அது ஏதோ...தள்ளியிருக்கும் வீட்டின் கேட்டின் சப்தம். மறுபடியும் மணியை பார்த்தேன் அப்போது மணி 11. 30. பெற்றவர்கள் வரும் ஆவல் என்னை எழுப்பி விட்டது.

மீண்டும் தூங்கினேன். திடீரென்று கீ...ங்க்...கீ.....ங்க்.... சப்தம். சட்டென்று திடுக்கிட்டு எழுந்து பார்த்தேன். இந்த முறையும் என் வீட்டு கேட்டின் சப்தம் இல்லை. சலித்துக்கொண்டு மறு படியும் தூங்கும் முன் மணியை பார்த்தேன்  சரியாக இரவு12.00 காட்டியது.

எப்போது தூங்கினேன் என்று எனக்கு தெரியவில்லை. சட்டென்று நான் தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஹாலின் கதவு திறந்தது. நானும் தலையை சாய்த்து திரும்பி பார்த்தேன். கதவு திறந்ததால் சிலீர் என்ற வெளி காற்று என் முகத்தில் பட்டு உடல் சிலிர்த்தது....

ஒரு அழகான இளம் பெண் கிளி பச்சை நிற சுடிதாரும், வெளிற் பச்சை நிற துப்பட்டாவும் காலிள் கொலுசு சப்தத்துடன் என்னை தாண்டி என் காலருகில் உட்கார்ந்தாள். என்னை பார்த்து அழகாய் சிரித்தாள்.

எனக்கு கை கால்கள் உதற ஆரம்பித்தது. பேச வரவில்லை....சப்தம் போட்டு கத்தினேன் முடியவில்லை. அவள் தன் நீண்ட கூந்தலை வலது கைகளால் கோதிக்கொண்டு என் காலருகில் நெருங்கி இரண்டு கைகளாலும் அழுத்தி என் மீது நெருங்கினாள். என்னால் திமிற முடியவில்லை...கால்களை அசைக்க நினைத்தேன். அவளின் அழுத்தம் அதிகமாய் இருந்தது என்னை நோக்கி சிரித்துக்கொண்டே என் முகமருகில் வந்தாள். என் கழுத்தில் இருந்த ருத்திராட்ச கொட்டையை கைகளால் அழுத்தி பிடித்து முருகா...முருகா...என சொல்லிக்கொண்டு பலம் கொண்ட மட்டும் அழுத்தி அவளை எட்டி உதைத்தேன். இதை சற்றும் எதிர்ப்பார்க்காத அவள் நிலை தடுமாறி என் காலுக்கு அடுத்து இருந்த கம்ப்யூட்டர் டேபிளில் மேல் விழுந்தாள். அதனால் பக்கத்தில் இருந்த இரண்டு ஸ்பீக்கர்களும் கீழே விழுந்தது.

கோபமான அவள் என்னை தட்டிவிட்டு வெடுக்கென்று வேகமாய் வெளியே சென்றுவிட்டாள். அவள் போன வேகத்தில் என் வெளிக்கதவுகள் இரண்டு முறை வேகமாய் அடித்தது. அவளின் துப்பட்டா என் முகத்தை தடவி சென்றது. எனக்கு வேர்த்து ஒழுகியது. பின் எப்போது படுத்தேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை....தூங்கிப்போனேன்.

மறுபடியும் கீ...ங்க்... என்று சப்தம் கேட்டதால் எழுந்து வெளியே பார்த்தால் என் தந்தையும், அம்மாவும் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

வீட்டுக்குள் வந்த அவர்கள் என்னடா கதவு திறந்திருக்கே என்றார்கள். விழுந்துகிடந்த ஸ்பீக்கர்களை எடுத்து மேலே வைத்த அம்மா...இதெல்லாம் ஒழுங்கா வைக்க மாட்டியா...என்றார்.

எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. நேற்று இரவு நடந்ததை இருவருக்கும் சொன்னேன்.அம்மா நம்பவில்லை.

ஆனால் அப்பா அதை நம்பினார். காரணம் என்னை வெளியே வாசலுக்கு போய் பார்க்க சொன்னார். அங்கே என் மூக்கை தூக்கும் கெட்ட வாசனை....யாரோ எடுத்த வாந்தி மாதிரி இருந்தது.

என்னப்பா அது என கேட்டேன்....

அது நாயின் வாமிட் என சொல்லிவிட்டு மனிதர் கண்களுக்கு தெரியாத அனுமானுஷ்ய உருவங்கள் விலங்குகளுக்கு தெரியும். நேற்று வந்த அந்த மோகினி வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்த நாய்க்கு தெரிந்திருக்கு. என்றார். அதனால் பயந்து போன அந்த நாய்தான் பயத்தில் வாமிட் பண்ணியிருக்கு என்றார். நாய்கள் பொதுவாக வாமிட் பண்ணாதாம் அதுகள் வாமிட் பண்ணினால் ஏதோ ஒன்றை பார்த்து பயந்திருக்கு என்பது பின்னர் படித்து தெரிந்து கொண்டேன்.

என் பெற்றோரை பார்க்க வந்த ஓனரும் என்னப்பா நேத்து நைட்டு அவ்ளோ வேகமா கதவை சாத்துரே மிட்நைட்டுலே என்று இன்னும் என்னை குழப்பிவிட்டு போனார். நடந்ததை அவருக்கும் சொன்னேன்...கொஞ்சம் தயங்கியவர் அதெல்லாம் பிரம்மை தம்பி என்றார்.

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் என்னுடன் பெற்றோரும் என்னுடன் இருந்ததால் எனக்கு அவ்வளவாக பயம் வரவில்லை.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து மறுபடியும் என்னை பயம் தொற்றிக்கொண்டது. ஆனாலும் அதற்க்கு பின்னர் அந்த பச்சை சுடிதார் பெண் வரவேயில்லை. ஆனால் அவளின் முகம் மட்டும் என்னை விட்டு அகலவே இல்லை.

அதற்க்கு பின் மூன்று மாதம் கழித்து கல்யாணத்திற்க்கு பின் கொஞ்சம் பெரிய வீடு தேவைப்பட்டதால் வேறு வீட்டுக்கு மாறவேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்ப்பட்டது. வீட்டை காலிசெய்யும் நேரத்தில் எனக்கு வீட்டு ஓனர் ரெண்டு வீடு தள்ளியிருக்கும் வீட்டுக்கு கூட்டிக்கொண்டு போனார்....

அங்கே எனக்கு பேரதிர்ச்சி...."தம்பீ நீங்க தனியா இருக்கிறதாலே பயந்திருவீங்கன்னு தான் அன்னக்கி  சொல்லலே. அந்த போட்டோவை பாருங்க என்றார். அந்த வீட்டின் முன் அறையில் அதே பச்சை கலர் சுடிதார் போட்ட பெண் படம் மாலையுடன் இருந்தது. காதல் தோல்வியில் அவள் 9 மாதம் முன் தற்கொலை செய்துக்கொண்டாளாம்".

என் காலின் கீழ் பூமி நழுவிக்கொண்டிருந்தது.....

(முதல் கதையை படிக்காதவர்கள் கீழே லிங்கை சொடுக்கவும்)

http://www.bluehillsbook.blogspot.in/2012/06/blog-post_17.html


Saturday, December 1, 2012

துப்பாக்கி - திரை விமர்சனம்



துப்பாக்கி - திரை விமர்சனம்

என்னடா இது எல்லோரும் படம் வெளிவந்த வுடனே சூடா விமர்சனம் எழுதிவிட்டார்கள் ஒரு வாரம் கழித்து இப்போது என்னத்துக்கு இது என்று யோசிப்பவர்களுக்கு என் பதில் இதோ....

நானும் படத்தை ரிலீஸுக்கு ஒரு நாள் முன்னமே பார்த்து விட்டேன். ஆனால் நடுநிலையாக எழுத வேண்டும் என்பதால்தான் ஒரு வாரம் கழித்து எழுதுகிறேன்.

முதல் நாளில் படத்தை பற்றி சிறப்பாய் எழுதினால் விஜய் ரசிகன் என்பார்கள் படம் நல்லா இல்லை என்று எழுதினால் அஜித் ரசிகன் என்பார்கள். நான் விமர்சகன் அதனால் பொதுவாய்தான் எழுதுவேன். அதற்க்காகத்தான் கலப்பம்.கா எனக்கு சன்மானம் தருகிறது.

துப்பாக்கி....பல முக்கிய நடிகர்களின் படங்கள் இந்த வருடம் தோற்றுப்போனதால் நொந்து போயிருக்கும் டிஸ்டிரிபியூட்டர்களுக்கு மிகுந்த எதிர்ப்பார்ப்புடன் தீபாவளி ரேஸில் வந்திருக்கும் முக்கிய படம் இந்த துப்பாக்கி. என்னதான் பெரிய ஸ்டார்களின் படமானாலும் முதல் நான்கு நாட்கள் அவுஸ் புல்லாகத்தான் இருக்கும். அதற்க்கு பின்னர்தான் அந்த படம் வெற்றியா தோல்வியா என கணிக்க முடியும். துப்பாக்கி வெற்றி படம் என்பதில் மாற்று கருத்து இல்லை. ஆனால் பிளாக் பஸ்டரா என்பது வரும் நாட்களிதான் தெரியும்.

(ஒரு மதத்தை சார்ந்த மக்களின் மனதை புண்படுத்தும் வகையில் மோசமான காட்சிகள் அப்படி ஒன்றும் இல்லை என்றுதான் சொல்லுவேன். ஆனால் அவர்களுக்கு துணைப்போவதில் மற்ற இன மக்களையும் காட்டத்தவரவில்லை. முஸ்லிம் மத மக்கள் இந்த படத்தை தடை செய்ய வேண்டும் என போராடினால்...தீவிரவாதிகளுக்கு உதவிசெய்பவராக ஒரு தமிழனை காட்டி இருக்கிறார்கள் இந்த படத்தில், அப்படியானால் அனைத்து தமிழ் மக்களும் போராட வேண்டும். போராடினார்களா? படங்களில் அரசியல் வாதிகளையோ, போலீஸ்காரர்களையோ, அரசு ஊழியர்களையோ அவமதிக்காத படங்கள் இதுவரை வந்ததுண்டா???)

சரி.....விமர்சனத்திற்க்கு வருவோம்.

மும்பையில் லீவில் ஊருக்கு வரும் மிலிட்டரி கம் சீக்ரெட் ஏஜண்ட்(!) விஜயை ரயிலில் இருந்து நேராக காஜலை பெண்பார்க்க அழைத்து செல்கிறார்கள். மார்டன் பெண் அல்ல என்பதால் மறுக்கும் விஜய் பின்னர் காஜலை அடிக்கடி சந்திக்க நேர்கிறது. காஜல் மார்டனான பாக்ஸிங் மங்கை என்பதால் இப்போது விஜய்க்கு பிடிக்கின்றது, ஆனால் காஜலுக்கு பிடிக்காமல் போகிறது. பின்னர் அப்படி இப்படி யென்று இருவருக்கும் பிடிக்க....அந்த நேரத்தில் காஜல் வீட்டில் வேறோரு மாப்பிள்ளை பார்க்கிறார்கள் அதுதான் விஜயின் காமெடி ஆபீஸர் ஜெயராம். பின்னர் ஜெயராம் தனது மாமன் மகளை திருமணம் செய்ய நினைக்க காஜலும், விஜயும் ராசியாகிறார்கள்....

என்ன சார்...துப்பாக்கின்னு பேரை வைத்து விட்டு இப்படி சடுகுடு காதலை சொல்லுகிரீர்கள் என நினைக்கிறீர்களா?

முதல் 30 நிமிடம் ஜாலியாக நகரும் கதையில் பஸ்ஸில் ஒருவரின் பணப்பை தொலைந்துபோக விஜயும் தனது போலீஸ்கார நண்பர் சத்யனும் பயணிகளை சோதனை செய்ய சத்யன் உண்மையான திருடனை கண்டு பிடிக்க இன்னொருவனும் தப்பியோட அவனை விஜய் துரத்த திடீர் திருப்பமாய் பஸ் வெடிக்க அந்த தீவிரவாதியை பிடித்து போலீஸிடம் ஒப்படைக்கிறார்ப் விஜய்.

தீவிரவாதியை கிளரும் விஜய் இன்னும் 12 இடங்களில் குண்டு வெடிப்புகள் நடக்கப்போவதை அறிந்து, திருமணத்தில் நண்பர்களுடன் கலந்துகொள்ளும் விஜய் போலீஸிடம் தப்பிய தீவிரவாதியை 12 நண்பர்களுடன் பாலோ செய்து 12 பேரை தீர்த்துக்கட்ட அந்த 12 சிலீப்பர் செல்ஸ்க்ளின் முக்கிய தலைவனை எப்படி கண்டுபிடித்து அழிக்கிறார் என்பதை காட்சிக்கு காட்சி விறுவிறுப்பாய் டுவிஸ்ட்டுகளுடன் ஜெட் வேகத்தில் சொல்லும் இரண்டாவது பாதிதான் இந்த துப்பாக்கி.

"ஸ்லீப்பர் செல்ஸ்" என சொல்லப்படும் தீவிர வாதிகளின் நெட்வர்க்குகளையும், அவர்கள் இயங்கும் முறைகளையும் படம் போட்டு முதன் முறையாய் திரையில் கொண்டுவந்த முருகதஸுக்கு ஒரு கிராண்ட் சல்யூட்(சிலீப்பர் செல்ஸ் என்பவர்கள் அல் குவைதா இயக்கத்தில் தலைவன் யார் என்று தெரியாமல்,  தலைவனின் கட்டளைகளுக்காகவும் தீவிர வாத செயல்களை செய்ய காத்திருக்கும் குழுக்கள்.ஆனால் இவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அறிமுகம் இல்லாது வெறும் கட்டளைக்காக காலம் முழுதும் காத்திருப்பார்கள்).


சிறப்பான திரைக்கதை யோட்டத்தில் ஆங்காங்கே இருக்கும் லாஜிக் ஓட்டைகளை மறைத்த திறமை இயக்குனரையே சாரும். சூர்யாவின் போதி தர்மனை சொதப்பிய இயக்குனர் ஜெகதீஷை தூக்கி தலைநிமிர செய்திருக்கிறார்.

படத்தின் இன்னொரு தூண் விஜய். காமெடி நடிப்பாகட்டும், சுமார் பாடல்களை தனது நடனத்தால் ஆஹா ஆஹா வாக்கியதிலாகட்டும், காஜல் உடனான காதல் காட்சிகளில் கெமிஸ்ட்ரியலாகட்டும் (இன்னொரு படத்திலாவது காஜலுக்கு ஒரு லிப் கிஸ் கொடுத்திடுங்க விஜய் சார்!), கிளைமாக்ஸ் சண்டையிலாகட்டும் விஜய் அசத்துகிறார். கெட்டப்பில் மற்ற படங்களில் இல்லாத ஒரு ஸ்மார்ட்னஸ் இந்த படத்தில் இருப்பது அழகு. முக்கியமாய் விஜயின் ஹிந்தி உச்சரிப்புகள் கன கச்சிதம். அடுத்து நேரடி ஹிந்தி படங்களில் நடித்தாலும் ஆச்சர்யம் இல்லை.

காஜல் அழகு. வித்தியாசமாய் நடிக்கவோ, கலக்கவோ வாய்ப்பில்லை. விஜயின் தங்கைகள், விஜயின் அப்பாவாக புரமோஷன் வாங்கியிருக்கும் நாளைய இயக்குனர் நடிகர், நண்பர்கள் என அத்தனை பேரும் அளவாய் நடித்து பலம் சேர்த்திருக்கிறார்கள்.

சத்யன் போலீஸ் நண்பராய் வந்து போலீஸ் பெருசா, மிலிட்டரி பெருசா என விவாதித்து கடைசியில் மிலிட்டரிதான் பெருசு என ஒத்துக்கொள்கிறார். சிறந்த நடிகர் அந்த துக்கடா வேடத்துக்கு தேவையா?(எல்லாம் விஜயின் மலையாள் மார்க்கெட்டுத்தான் காரணம்).

இன்னொரு அழகான வில்லன். வழக்கம்போல் எல்லா பாஷையும் கூடவே தமிழும் பேசுகிறார். கடைசியில் உதைவாங்கி பட்டென்று செத்துப்போகிறார்.அவருக்கும் சிறப்பான வாய்ப்புகள் இல்லை.

இசையில் பாடல்கள் சுமார் ரகம்தான் என்றாலும் பிண்ணனி இசை இன்னும் கொஞ்சம் மெருகேற்றியிருக்கலாம்.மற்றப்படி ஸ்ரீகர் பிரசாத்தின் எடிட்டிங், சந்தோஷ் சிவனின் ஒளிப்பதிவும் சொல்லவும் வேண்டுமா? அருமை.

வசனங்களும் எழுதப்பட்ட இடங்களும் உணர்வுப்பூர்வமானவை. முக்கியமாய் "பலரை கொல்ல பலியாகும் தீவிரவாதி இருக்கும்போது பலரை காப்பாற்ற நாம் ஏன் சாகக்கூடாது?"


மைனஸ்:

1. ஏகப்பட்ட லாஜிக் ஓட்டைகள்.
2. வழக்கம் போல் இந்த படத்தில் போலீஸ் கிளைமாக்ஸில் கூட வரவில்லை. 12 கொலைகள், இரண்டு காவல் அதிகாரிகளின் கொலைகள் ஆனால் போலீஸ் எங்கே போனது என்று தெரியவில்லை. ஹீரோ மிலிட்டரி என்பதற்க்காக போலீஸை இப்படி டம்மியாக்கலாமா முருகதாஸ்.
3. அந்த 12 பேரை கொண்று விட்டு காணாமல் போன 12 மிலிட்டரி நண்பர்களை கடைசிவரை காட்டவே இல்லை.
4. நல்ல நடிகர் ஜெயராமை காமெடியனாக்கி சொதப்ப வைத்த முருகதாஸுக்கு ஒரு குட்டு.
5. பாடல்கள், இசை அவ்வளவாக மனதில் பதியவில்லை.
6. ஒரே ஆளாக போலீஸுக்கு தெரியாமல் இவரே ஒன் மேன் ஆர்மியாக செயல்பட அவசியம் என்ன? போலீஸுடன் சேர்ந்து கூட்டாக செயல்பட்டிருக்கலாம்.
7. நிறைய ஆங்கில, ஹிந்தி வார்த்தை கலப்புகள். மும்பையில் இந்த கதை களம் நடக்க புதிதாய் ஒரு காரணமும் இல்லை. சென்னையை மையமாக வைத்து கூட எடுத்திருக்கலாம்.
8. கிளைமாக்ஸின் சின்ன பிள்ளைத்தனம். சட்டென முடியும் ஆராவாரம் இல்லாத சொதப்பல் கிளைமாக்ஸ்.

முருகதாஸ் துப்பாக்கி, விஜய் தோட்டா. என்வே இந்த துப்பாக்கியின் தோட்டா குறி தப்பாமல் தொட்டிருப்பது மாபெரும் வெற்றியை.

லைப் ஆப் பை (ஹிந்தி) - திரைப்பட விமர்சனம்.




லைப் ஆப் பை (ஹிந்தி) - திரைப்பட விமர்சனம்.

ஜங்கிள் புக் தொடங்கி இந்திய வாழ்வியலை மைய்யமாக வைத்து பல திரைப்படங்கள் ஹாலிவுட்டில் இதுவரை வெளிவந்துள்ளன. ஏன் இந்தியாவை சார்ந்த சத்யஜித் ரே முதல் தமிழ் நாட்டில் பாலா போன்ற இயக்குனர்கள் இந்தியாவை ஒரு அழுக்கு நாடாகவும், ஏழ்மை நாடாகவும் காட்டியே உலக அளவில் பெயர் வாங்கியிருக்கின்றனர்.

ஆனால் ஒரு சில படங்களில்தான் இந்தியாவின் கலாச்சாரத்தையும், அழகையும் காட்டி இருக்கின்றனர். அந்த வகையில் நாவலை(கனடாவை சேர்ந்த யான் மார்டல் என்பவர் எழுதி கடந்த 2001ம் ஆண்டில் வெளிவந்த நாவல்தான் லைஃப் ஆஃப் பை. மிகவும் பிரபலமடைந்த இந்த நாவல் ‘புக்கர் பரிசு’ உட்பட ஏராளமான விருதுகளை வாங்கி குவித்தது) மையமாக வைத்து ஆஸ்கார் இயக்குனர் பாண்டிசேரியிலும், மெக்ஸிகோவிலும், கனடாவிலும் லை ஆப் பை என்னும் படத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார். சீன இயக்குனருக்கும் (ஆங் லீ), கதை ஆசிரியருக்கும் நாம் நன்றி சொல்ல வேண்டும். முக்கியமாய் கடவுள் இருக்கிறார் என்பதையும் சொன்னதற்க்காக. இன்னொரு சிறப்பு மூன்று நான்கு பேரைத்தவிர மற்ற எல்லோருமே இந்திய நடிகர்கள்தான்.



கதை என்ன?

பாண்டிச்சேரியில் மிருக காட்சி சாலை வைத்திருக்கும் நாயகன் பையின் தந்தை தொழில் நசிந்ததால் எல்லா விலங்குகளையும்  கனடாவுக்கு விற்க்க பெரிய சரக்கு கப்பலில் பயணிக்கிறார்கள். திடீரென்று தாக்கும் புயலில் கப்பல் சிக்கிவிட ஒரு படகில் நாயகன் பையும்(சூரஜ் ஷர்மா), சிம்பன்சி குரங்கும், ஒரு வரிக்குதிரையும், ஒரு ஓநாயும் தப்பிக்க முயல்கிறார்கள். நடுக்கடலில் ஓனாய் வரிக்குதிரையை தாக்கி கொன்று தின்கிறது. சிம்பன்சியையும் தாக்கி கொல்கிறது. திடீரென்று யாரும் எதிர்பாராத விதமாக போட்டுக்குள் இருந்து விளியே வருகின்றது ரிச்சர்ட் பார்க்கர் எனும் பெங்கால் புலி. நாயகனுக்கும், புலிக்கும் இடையே நடக்கும் வாழ்வியல் போராட்டம் தான் அடுத்த முக்கால் மணிநேரம் ரசிகர்களை பதைபதைப்பாகவும், ஆச்சர்யமாகவும் கடைசியில் ஆனந்த கண்ணீருடன் கைதட்ட வைக்கும் இந்த லைப் ஆஃப் பை.

உலகின் உயிர் வாழ்வியலை தெளிவாக சொல்கிறது படம். ஒன்றை அழித்துதான் இன்னொன்று வாழ வேண்டும் என்கிற நிலையில் அந்த புலிக்கும், பையுக்குமான கடைசி தருணங்கள் நம்மை மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. விலங்குகளுக்கும் மனம் உண்டு, கருணை உண்டு என்பதை சொல்லாமல் சொல்கிறது இந்த படம். கிட்டத்தட்ட 247 நாட்காள் இவர்களின் கடல் பயண நாட்களை அழகாய் சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குனர்.

கடலில் திமிங்கிலத்தின் பாய்ச்சலாகட்டும், மெக்ஸிகோவின் ஹைலண்ட் காட்சியாகட்டும், கடவுளாக ஏதோ ஒரு சக்தி இவர்களை காப்பாற்றுவதிலாகட்டும், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புலிக்கும், நாயகனுக்கும் ஏற்ப்படும் மன மாறுதல்களும், இறுதிக்காட்சியில் பார்க்கர்  நோய்வாய்ப்பட இருவரின் பாசப்போராட்டமாகட்டும் இப்படி நம்மை மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் காட்சிகள் ஏராளம்.

எல்லா மதத்தையும், எல்லா மத கடவுள்களையும் நம்பும் நாயகனை காட்டியதன்மூலம். கடவுள் ஒன்று, கடவுள் உண்டு என்று ஆணித்தரமாக சீன இயக்குனர் சொல்லியிருக்கிறார். இதுவரை இந்தியாவை மையப்படுத்தி வந்த படங்களில் இனி லைப் ஆஃப் பைக்கு ஒரு தனி இடம் நிச்சயம் இருக்கும்.


இயக்குனர் ஆஸ்காரை வாங்கியவர், தனது முந்தியப்படங்களான (Crouching Tiger, Hidden Dragon, Hulk, Lust, Caution) இவைகளின் மூலம் தனியிடத்தை தக்க வைத்தவர். அதுவும் பல இயக்குனர்கள் நாவலை படமாக எடுக்கும்போது தோற்றுவிடுகின்றனர். ஆனால் இவர் சத்தியமாய ஜெயித்திருக்கிறார்.

நாயகனின் அம்மாவாக தபூ, நாயகன் வளர்ந்த பிறகு இர்பான் கான் இந்த இரண்டு முகங்கள்தான் படத்தில் பரிச்சியமானவை. சென்னை பெண் ஆர்த்தி, இரண்டு காட்சிகளில் வந்தாலும் மனசை கொள்ளைகொள்கிறாள். சின்ன வயது நாயகனும், வளர்ந்து போட்டில் தவிப்பவராகவும், பின்னர் இந்த கதையை ஜப்பானிய அதிகாரிக்கு தன் பிளாஷ்பேக் கதையாக சொல்லும் இர்பான் கானாகவும் மூன்று பருவங்களில் காட்டியிருக்கிறார்கள். இர்பானின் யதார்த்த நடிப்பும், போட்டில் கஷ்டப்படும் அசாதாரண வாலிபனின் நடிப்பும், சிறுவனின் ஆர்வமான நடிப்பும்....நல்ல நடிகர்களை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர்.

அடுத்ததாய் கிராஃபிக்ஸ் மற்றும் ஒளிப்பதிவை பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும். கடலின் பிரம்மாண்டத்தையும், தவிக்கும் படகு காட்சிகளில் நம்மையும் படகில் ஏற்றி பதைபதைக்க வைக்கிறார்கள். திமிங்கிலத்தில் துள்ளல் ஆகட்டும், இரவில் தெரியும் கடவுளாகட்டும், மெக்ஸிகோ தீவின் அழகாகட்டும் இப்படியும் இந்த பூமியில் இடங்கள் உள்ளனவா என வாயைப்பிளப்பது நிஜம். இசை படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். பாடல்கள் இல்லாமல் படத்தோடு ஒன்றச்செய்கிறது. இர்பான் பாத்திரத்தின் டைமிங் ஜோக்குகளையும் ரசிக்கலாம்.

ரொம்ப பழைய படங்களிலும், ராமநாராயணன் படங்களிலும் விலங்குகளை நடிக்கவைத்து பார்த்திருக்கிறோம்.பெங்கால் புலியை எப்படி இப்படி நடிக்க வைத்தார்கள் என்பது இன்னும் எனக்கு விளங்கவில்லை. எல்லா வித முகபாவங்களையும் நாயகனுக்கு சரி சமமாக காட்டுகிறது இந்த புலி.அதுவும் அந்த படகில் ஓநாயின் அட்டகாசத்தையும் சொல்லியாக வேண்டும். அமர்க்களம்.

மைனஸ்:

அவ்வளவாக ஒன்றும் இல்லை. ஆனாலும் சில காட்சிகளில் கண்டினியூட்டி மிஸ் ஆகிறது. கப்பல் விபத்தில் மற்ற யாரையும்  காட்டாமல் நாயகனை மைய்யப்படுத்தியது, இன்னும் ஒன்று இரண்டு காட்சிகள் கப்பலில் மற்றவர்களின் போராட்டத்தையும் காட்டியிருந்தால் இன்னும் கதையோடு ஒன்றியிருப்போம். இறந்த விலங்குகள் திடீரென்று படகில் காணாமல் போவதும், ஒரு காட்சியில் நூற்றுக்கணக்கான மீன்கள் படகுக்குள் விழுவதும் அடுத்த காட்சியில் படகு படு சுத்தமாய் இருப்பதும், கடவுள் தோன்றும் காட்சியை இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவு படுத்தி இருக்கலாம். கடைசியாக அந்த சிறிய படகில் கிட்டத்தட்ட அத்த்னை நாட்கள் பயணம் செய்து தப்பிக்கமுடியுமா என்பது தெரியவில்லை. திமிங்கிலங்களினாலோ, சுறாக்களினாலோ எந்த வித அச்சுறுத்தலும் வராதது ஆச்சர்யம்!

ஒரு வெளிநாட்டு இயக்குனர் இந்தியாவின்  கலாச்சாரத்தின் மீதும், இந்திய மைத்தாலஜி கதைகளை பற்றி கொண்ட அறிவும், பரத நாட்டிய விளக்கமும், இந்தியத்தனம் மாறாத கதை சொல்லிய தெளிவும்....ம்ம்ம்ம் நம்ம இந்திய இயக்குனர்கள் இவர்களிடம் உண்மையிலேயே கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

மற்றப்படி இந்த லைஃப் ஆஃப் பை....உங்களை இன்னொரு உலகத்துக்கு அழைத்து செல்லும். அந்த உலகம் உங்களை ஆனந்தப்படுத்தும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. குடும்பத்துடன் செல்லுங்கள். ஆச்சர்யம் காத்திருக்கின்றது!