Saturday, September 22, 2012

சுந்தரபாண்டியன் - திரைப்பட விமர்சனம்.




சுந்தரபாண்டியன் - திரைப்பட விமர்சனம்.

சசிகுமாரின் அக்மார்க் முத்திரை உடன் வந்திருக்கும் சமுத்திரகனியின் உதவி இல்லாமல் இன்னொரு படம். ரஜினியை இமிடேட் செய்து கிழவிகளுடன் டான்ஸும் ஆடி ஆர்ப்பாட்டமாய் தொடங்கும் படம். அத்ன்னவோ தெரியவில்லை....டான்ஸ் ஆடத்தெரியாடவர்கள் எல்லோரும் ரஜினியின் ஸ்டெப்பைத்தான் காப்பி அடிக்கின்றார்கள். அது ஈஸியா அல்லது வேறு காரணம் இருக்கின்றதா என்பது தெரியவில்லை.

சசிகுமாரின் முந்தைய படங்களைப்போலவே இந்த படத்திலும் நண்பர்களின் காதலுக்கு உதவியும், ஐடியாவும் கொடுக்குறார் சசிகுமார். ஆனால் அந்த நாயகி சசிகுமாரை காதலிக்க படம் வேகமெடுக்கின்றது. அதே பெண்ணை அவளின் அக்கா கணவரின் தம்பிக்கு தருமாரு பிரஷ்ஷர் கொடுக்க, அதுவும் சசிகுமாரின் கல்லூரி தோழர் என்பது பின்னர்தான் தெரிகின்றது. அவரும் சசிகுமார் மீது கோபம் கொள்ள, நாயகி யாருக்கு என்பத்தான் சுந்தரபாண்டியனின் பரபர கிளைமாக்ஸ்.

சசிகுமாரிம் பழைய படங்களின் கதை சாயல்கள் இருந்தாலும் பிரசண்ட்டேஷனில் இயக்குனர் ஜெயிக்கிறார். கிட்டத்தட்ட பாதி படங்கள் பஸ்ஸில் நகர்ந்தாலும் அலுப்பில்லாமல் சொன்னது அழகு.யாருப்பா அந்த கொட்டை கண்ணும், உப்பிய கன்னமும் கொண்ட நாயகி தெனாவெட்டு நடிப்பிலும், செண்ட்டிமெண்ட் காட்சிகளிலும் நம்மை எங்கோ கொண்டுபோகிறார்.

அதே தாடியுடன் சசிகுமார். இன்னும் அவருக்கு கேமரா முன் நிற்க்க கொஞ்சம் கன்பியூஸ் ஆகிறார். காதல் காட்சிகளிலும், குளோசப் காட்சிகளிலும் கேமராவை பார்ப்பதை விட்டுவிட்டு வேறு பக்கம் தலையை திருப்புவது கொஞ்சம் இடிக்கின்றது. காதல் காட்சிகளில் கதாநாயகியை விட இவர் அதிகம் வெக்கப்படுகிறார். இன்னும் வளரணும் சசி சார். தாடி பல இடங்களில் வயதை கூட்டி காண்பிப்பது ஒரு மைனஸ்தான். கல்லூரி இறுதியாண்டில் அதே பெண்ணை ரூட்டு விடும்போதாவது தாடியை ஷேவ் செய்திருக்கலாம். தாடி என்ன உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டமா சார்? அடுத்த படத்திலாவது எடுத்துவிடுங்கள்.

எந்த பெண்களை பார்த்தாலும் கலாய்த்து, லந்து கொடுக்கும் இடங்கள் சூப்பர். பக்கத்து வீட்டு பையன் இமேஜ் உங்களை என்றும் காப்பாற்றும்.

சசிகுமாரின் நண்பராக சூரி, சுந்தரபாண்டியனை தூக்கி நிறுத்தும் நண்பராக மட்டுமல்லாது காமெடிகளிளும், டயலாக் டெலிவரிகளிலும் அசத்துகிறார். படத்தின் அடுத்த ஹீரோவும் இவர்தான்.

நாயகியை முதலில் ஒரு தலையாய் காதலுக்கிஉம் வேடத்திலும் சசிகுமாரின் நண்பராயும் கலக்கியிருக்கும் புதுமுகம் என நினைக்கிறேன், ஆனால், கிளைமாக்ஸில் யாருமே அதிர்ப்பார்க்காததை செய்து கோபத்தை அள்ளிக்கொள்கிறார். உயரமாகவும், ஸ்மார்ட்டாய் இருப்பாதால் ஒரு ரவுண்டு வரக்கூடிய நடிகர்.

இன்னொரு வில்லனாய் சசிகுமாரின் இன்னொரு நண்பர், இரணு மூன்று படங்களில் நடித்தவர். பரிதாப்பட வைக்கும்போது கூடவே கிளைமாக்ஸின் சூழலுக்கு காரணமாகி கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறார்.

அப்புகுட்டி...பாவமாய் வந்து ஒருதலையாய் காதலித்து இறந்தும் போகிறார். ஆனாலும் காதலில் அழகுக்குத்தான் முக்கியம் என்று சொன்னதில் இந்த படமும் பத்தோடு பதினொன்றாக போனதில் வருத்தமே. அழகு மட்டும்தான் எல்லத்துக்கும் முக்கியமா???

அடுத்ததாய்... முக்கியமாய்...கதாநாயகி!

அருமையான தேர்வு. குண்டு கன்னங்களுடன், முட்டை கண்களுடன் கோபப்படும்போதும்,பார்த்தும் பார்க்காமல் விலகும்போதும், பிரியாமல் தவிக்கும்போதும் கிராமத்து பெண்களை நம் கண் முன் நிறுத்துகிறார். தெனாவட்டாய் நடித்து எல்லாரையும் தூக்கி சாப்பிட்டுவிடுகிறார். நான் எதுக்காக கவலைப்படணும், தைரியமான ஆம்பிளையைத்தான் நான் காதலீகிறேன் என்று சொல்லும்போது தனித்து நிற்க்கிறார்.

மற்றப்படி கிராமத்து பாட்டிகளும், சாதியை பறை சாற்றும் பண்ணைகளும், பெருசுகளும் கம்பீரமாய் வந்து போகிறார்கள்.

பாடல்கள் பழைய மெட்டுக்களின் சாயல்களில் இருந்தாலும் ரசிக்கலாம். கொண்டாடும் மனசு குத்தாட்டம் போடவைக்கும். பின்னணி இசையும் பொருத்தாமாய் பொருந்துகின்றது.

கிராமத்து படமாக இருந்தாலும் கொஞ்சம் மார்டனாகவே உள்ளது படம். படமுழுதும் டீக்கடையும், பஸ்ஸிலும் முடிந்துவிடுகின்றது. லொகேஷன்களுக்காக மெனக்கெடாமல் படம் எடுத்திருக்கிறார்கள்.

படத்தின் முக்கியமான இன்னொரு விஷயம் வசனம். அதை எழுதியவருக்கு ஒரு சல்யூட். யதார்த்தமாகவும், நட்பை பரை சாற்றும் பலமான எழுத்துக்கள். வார்த்தைகளில் உயிர் இருப்பது இப்படி எப்போதாவதுதான் நிகழ்கின்றது.வாழ்த்துக்கள்.

புதுமுக இயக்குனர், சசிகுமாரின் பட்டரையில் இருந்து வந்த பிரபாகர் தன் குருவுக்கு என்ன வருமோ, எது தேவையோ அதை அளவாய் கொடுத்திருக்கிறார். தாய்மார்களை குறிவைத்து சிக்ஸர் அடித்திருக்கிறார்.

மைனஸ்:

இந்த பாகத்தில் அதிகம் இல்லையென்றாலும்....என் கண்களுக்கு கொஞ்சம்....

ஆவூன்னா பியரும், பார்ட்டியுமாய் இருப்பது கொஞ்சம் உறுத்துகின்றது. அன் ஷேப்பில் இருப்பவர்களை காதலிக்க மாட்டார்களா?, சாகிரமாதிரி இரும்பு கம்பியால் தலையிலும், உடம்பிலும் சாவடி அடித்தாலும் எழுந்து நின்று திருப்பி தாக்கும் சராசரி ஹீரோ, பத்திரிகை அடித்தபின்னும் கல்யாணத்தை தள்ளி போடும் பெண்ணின் அப்பா, சசிகுமாரின் சொதப்பலான டான்ஸ் எண்ட்ரி, பாடல்கள், அடிக்கடி பஸ்ஸை காட்டுவதால் அட்ட கத்தியின் தாக்கம், சசிகுமாரின் முந்தைய படங்களின் ஒட்டல்கள்...இப்படி சில...

ஆனாலும், தொடங்கியது முதல்  கடைசி வரை தொய்வில்லாமல் கதையை நகர்த்தி நட்புக்கும், பாசத்துக்கும் உதாரணமான இந்த சுந்தரபாண்டியன் நம்மை மகிழ்விப்பான், சிங்கிளாய் ஜெயிப்பான்.

Thursday, September 20, 2012

பர்ஃபி - ஹிந்தி திரைப்பட விமர்சனம்.



பர்ஃபி - ஹிந்தி திரைப்பட விமர்சனம்.

மீண்டும் ஒரு ஹிந்திப்படம். "பர்ஃபி" மூன்று வித்தியாசமான இதயங்களின் அழகான கவிதை கோர்வைதான் இந்த பர்ஃபி.

எடுத்த எடுப்பில் ஒரு போலீஸ் சேஸிங்குடன் ஆரம்பிக்கின்றது படம். வாய் பேச முடியாத குறும்புதனமிகுந்த அழகான வாலிபன் தான் ரன்பீர். மலைப்பிரதேசமான டார்ஜிலிங்கில் ஜாலியாய் பொழுதை கழிக்கிறான். அங்கே வரும் இலியானாவை கண்டதும் நட்பு கொண்டு இருவரும் ஊர் சுற்றுகிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் இலியானாவுக்கு ரன்பீருடன் காதல் வர,இலியானா இன்னொருவருக்கு நிச்சயமான பெண் என்பது தெரிந்ததும் ரன்பீர் விலகுகிறான். அதே வேளையில் ரன்பீரின் தந்தை டிரைவராய் வேளை பார்க்கும் இடத்தில் மனநலம் பாதித்த குழந்தைத்தனமான பெண்ணாய் பிரியங்கா சோப்ரா. பிரியங்காவின் தாத்தா எல்லா சொத்துகளையும் பிரியங்காவின் பேரில் எழுதிவிடுகிறார்.

ரன்பீரின் தந்தை திடீரென்று நோய்வாய் பட ஆபரேஷனுக்கு பணம் தேவைப்பட்டதால் பிரியங்காவை கடத்த நினைக்கிறார் ரன்பீர். அதற்க்குள் யாரோ பிரியங்காவை கடத்திவிட அவர்களிடமிருந்து பிரியங்காவை காப்பாற்றி வேறு இடத்திற்க்கு செல்கின்றனர். அங்கே வேலைசெய்யும் இடத்தில் திடீரென்று இலியானாவை சந்திக்கின்றான் ரன்பீர், இதை பிடிக்காத பிரியங்கா காணாமல் போய்விட போலீஸும், பிரியங்காவின் அப்பாவும் ரன்பீரை துரத்த, கணவனுடன் பிரிந்து இலியானாவும் ரன்பீருடன் வருகிறாள். கடைசியில் ரன்பீரும் இலியானாவுன் இணைந்தார்களா? இல்லை ரன்பீரும் பிரியங்காவும் மணந்தார்களா என்பதே மீதிக்கதை.

படம் முழுதும் கிட்டத்தட்ட 70 களின் பிளாஸ்பேக்காக சொல்லப்பட்டுள்ளது. நம்ம ஊர் படங்களைப்போல் பழைய காஸ்ட்டியூம், கிருதா அலங்காரங்கள் என அதிகம் மெனக்கெடாமல் சிம்பிளான உடைகளிலும், லொகேஷன்களிலும் படத்தில் அந்த காலத்தை கண் முன் கொண்டு வந்திருக்கின்றார்கள். படத்தோடு இணைந்த காமெடிக்காட்சிகள் நம்மை மகிழ்ச்சியின் உச்சத்துக்கு கொண்டுசெல்கின்றன. சின்ன சின்ன வித்தியாசமான காட்சியமைப்புகளில் இயக்குனர் அனுராக் பாசு பின்னி பெடலெடுக்கிறார்.

ரன்பீர் :

இவர் நம்ம ஊர் இளைய ஹீரோக்கள் மாதிரி இல்லை. வித்தியாசமான படங்களில் நடிப்பதிலேயே ஆர்வம். இலியானாவை கவர்வதிலாகட்டும், போலீஸ்காரர்களுக்கு டிமிக்கி கொடுப்பதில் ஆகட்டும், பின்பாதியில் பிரியங்காவுடன் கஷ்டப்படுவதிகாட்டும் நம்மை கனக்க வைக்கிறார். நடிப்பில் இன்னொரு பரிமாணம். கட்டாயம் அவார்டுகள் குவியும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்துகள் இல்லை. இறுதிக்காட்சியிகளில் வரும் அந்த வயதான மேக்கப் ஒன்றே போதும். பிரில்லியண்ட்.

இலியானா :

முதல் பாதியில் ரன்பீரை கொள்ளைகொள்கிறார். ரன்பீருக்கு கொடுக்கும் அந்த உதட்டு முத்தம் ஏ ஒன். பின் பாதியில் பிரியங்காவுக்காக விட்டுகொடுத்து தியாகி ஆகிறாள். ஆனாலும் இறுதிக்காட்சிகளில் இவரின் நடிப்பில் நம் கண்கள் குளமாவது உறுதி.

பிரியங்கா :

சவாலான வேடங்கள் ஏற்ப்பதில் பிரியங்கா ஆல்வேய்ஸ் கிரேட். பல காட்சிகளில் ரன்பீரை தனது அசாத்திய நடிப்பால் ஓரம் கட்டுகிறார். குழந்தை தனமான அந்த நடிப்பில் பிரியங்காவின் முதிர்ச்சி தெரிகின்றது. சுண்டு விரலில் ரன்பீரை பிடிப்பதிலாகட்டும், இலியானா ரன்பீரை பார்த்து பொறாமை படுவதிலாகட்டும், சுசூ போக ரன்பீரின் உதவியை கேட்கும் இடங்களில் நம் கண்ணீரை பரிசாய் பெறுகிறார். இமேஜை பற்றி கவலைப்படாமல் நடிக்கும் இவர்களின் நடிப்பு கட்டாயம் இவர்களை உச்சத்தில் கொண்டு செல்லும் என்பதில் அய்யமில்லை.

அனுராக் பாஸு :

2004 ல் மர்டர் படத்தை கொடுத்தவரிடமிருந்து யாருமே எதிர்ப்பார்க்காத இன்ப அதிர்ச்சி.
வித்தியாசமான படங்களை கொடுத்து தன்னை வித்தியாசமாய் வெளிக்காட்டியவர். இந்த படத்தின் மூலம் இன்னொரு கவிதைத்தனமான படத்தையும் கொடுத்திருக்கின்றார். கிரியேட்டிவான பல விஷயங்களை காமெடி கலந்து கொண்டுபோய் கடைசியில் கண்ணீருடன் முடித்திருக்கின்றார். வாய் பேச முடியாதவர்களிடம் இந்த அளவுக்கு திறமைகள் இருக்கும் என்பது இந்த படத்தை பார்த்தபின்தான் புரிகின்றது. குளு குளு மலை பிரதேசங்களில் இவரின் கதா பாத்திரங்கள் இன்னும் நம்மை குளிர்விக்கின்றன. பர்பி பெயருக்கான காரணத்தையும் (மர்ஃபி ரேடியோ),  மற்ற எல்லா காட்சிகளிலும் வித்தியாசமான கலவைகளுடன் காமெடி கலந்து விருந்து வைத்திக்கிறார்.

போலீஸ் காரராக வரும் சுவரப் சுக்லா, பிரியங்காவின் தந்தையாகவும் கிட்டத்தட்ட வில்லனாகவும் வ்ரும் ஆஷிஷ் வித்யார்த்தி, ரன்பீரின் அப்பாவாக வருபவர், பிரியங்காவின் தாத்தா என அனைவருமே பர்ஃபியை செதுக்கி இருக்கின்றார்கள்.

இசை பிரிதம் சக்ரோபர்த்தி நம்மை 1972ம் ஆண்டுக்கு கொண்டுபோகிறார். பின்னணி இசையும் படத்திற்க்கு பலம். நம்ம ஊர் ரவி வர்மனின் சினிமாட்டோகிராஃபி கண்களில் ஒற்றிக்கொள்ளலாம்.

கதை சொன்ன விஷயத்தில் கொஞ்சம் புதுமை.எல்லா படங்களிலும் காட்சிகளை வைத்துவிட்டு டிவிஸ்ட் வைப்பார்கள். ஆனால் இந்த படத்தில் டிவிஸ்ட்டுகளை காட்டிவிட்டு கதைகளை பின்னோக்கி காட்டுகிறார்கள். அதற்க்குண்டான எடிட்ங் அருமை.

மைனஸ் :

அவ்வளவாக இல்லை எனினும் இனிலியா அன்பான கணவரை மறந்து ரன்பீரிடம் வருவதற்க்கு சரியான காரணம் இல்லை. மனநலம் குன்றிய நிலையில் பிரியங்காவுக்கு ரன்பீரிடம் காதல் வருவது சாத்தியமானதாக தெரியவில்லை...காரணம் ஒன்றையும் புரியாத நிலையில் காதல் மட்டும் எப்படி அவளுக்கு புரியும். மனநிலை பாதித்தவரும், ஊமையும் வாழ்வில் இணைவதென்பது பிராக்டிகலாய் கடினம். ஆனால் இங்கே அதை ஈஸியாய் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

மொத்தத்தில் பஃப்ரி கல் மனதையும் குளிர்விக்கும் குல்ஃபி. இந்தியாவின் இந்த ஆண்டின் சிறந்த படம் என்பதில் வேறு கருத்து இல்லை.

Sunday, September 16, 2012

"திக் திக் ஒரு ப(தி)க்க கதை".



திக் திக் ஒரு ப(தி)க்க கதை.

தினமும் சீக்கிரமாய் போய்விடுவேன்...இன்று வெள்ளி என்பதாலும் நாளை சனிக்கிழமை லீவ் அதனால் சொச்சம் இருந்த வேலையை முடித்துவிட்டு கிளம்பும்போது மணி 10 ஆகிவிட்டது.

மெதுவாய் வெளியே வந்தேன். மாலையில் மழை பெய்து விட்டிருந்ததால் வானம் இறுக்கமாக இருந்தது, வெளியில் மெல்லிய தூறல்....கும்மிருட்டு வேறு.

தப்பு செய்துவிட்டேன் கணவர் போன் செய்தபோது நானே வந்து விடுவதாய் சொல்லிவிட்டேன்.

செக்யூரிட்டி சல்யூட் வைத்துவிட்டு கேட்டை மூடினார். அம்மா போய்விடுவீங்களா? எனக்கேட்டார்...

மெதுவாய் திரும்பி பரவாயில்லை ஆட்டோ பிடிச்சு போய்டுவேன்....குருட்டு தைரியத்தில் கொஞ்சம் தயக்கமாய்தான் சொன்னேன்.

துடைத்துவைத்த சாலை....வாகனங்கள் இல்லாமல் வெறிச்சோடி இருந்தது. நம்ம இசிஆர் ரோடா இது? நம்ப முடியவில்லை.

வெள்ளிக்கிழமை என்பதால் எல்லா டெக்கிகளும் சீக்கிரமாய் பார்ட்டி, பப் என்று போவதால் ரோட்டில் ஒரு ஈ காக்காக் கூட இல்லை.

மெதுவாய் நடந்து பஸ்டேண்ட் அருகில் வந்தேன். முதன் முறையாக பத்து மணிக்கு மேல் தங்கியதால் இந்த மாதிரி இருக்கும் என்று நினைக்க வில்லை. ஷேர் ஆட்டோக்கள் வரும் என எதிர்ப்பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

நல்ல வேளையாக பஸ்டேண்டில் ஒரு பெண்ணும் கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு ஆளும் இருந்தார்கள். கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது. அந்த பெண்ணுக்கு அருகில் வந்து நின்றுக்கொண்டேன். மெதுவாய் அவர்களைப்பார்த்து சிரித்தேன். சட்டென்று பஸ் வர அவர்கள் ஏறி சென்று விட்டார்கள். அது என் ரூட் பஸ் அல்ல.

பஸ் போவதையே வெறித்துப்பார்த்தேன்...

அப்போதுதான் கவனித்தேன் என் முதுகு பக்கம் யாரோ என்னை வெறித்துப்பார்ப்பது போல் இருந்தது.

திரும்பி பார்த்தேன்....பக்கத்தில் இருந்தது அந்த ஆள்தான். அழுக்கான துணியில் பல கிழிசல்கள்.....கையில் அழுக்கு மூட்டை பற்க்களில் மஞ்சள் கறை...தலை சொறிந்துக்கொண்டு என்னை பார்த்து சிரித்தார்.

அந்த இருட்டு குளிரிலும் எனக்கு வேர்த்தது. கைகள் நடுங்கத்தொடங்கின...கால்கள் உதற ஆரம்பித்தது.

அவன் மெதுவாய் என்னை நெருங்குவது தெரிந்தது. எனக்கு என் இதயத்தின் திக் திக் தெளிவாய் கேட்டது.

மெதுவாய் இரண்டடி முன்னே நின்றேன். அவனும் என் அருகில் நின்றான்.

சத்தமாய் கத்தவேண்டும் போல் இருந்தது....கத்தினால் மட்டும் யாராவது வரப்போகிறார்களா என்ன?

மனதில் தைரியத்தை வரவைத்து என் விரல்களை இறுக்கி தவராய் நடந்தால் அவனை குத்துவதற்க்கு தயாராய் இருந்தேன்.

கடவுளை வேண்டிக்கொண்டு கண்களை மூடி திறந்தேன்.

அவனும் பக்கத்தில் வந்து சிரித்தான்." எக்ஸ்கியூஸ்மி, ஐ வாண்ட் டூ ருபீஸ்" என்றான். எனக்கு சிரிப்பதா அழுவதா என்று தெரியவில்லை.

வேகமாய் பர்ஸில் இருந்த 5 ரூபாய் காய்னை கொடுத்தேன்.

"தேங்க்ஸ்" என்று சொல்லிவிட்டு ஆர்வத்துடன் வேகமாய் போய்விட்டான்.

அப்பாடா என்று இருந்தது.....

தூரத்தில் மஞ்சள் வெளிச்சம் மினிக்கி கொண்டு பெரிதாகிக்கொண்டே வந்தது. அது ஒரு போலீஸ் வண்டி என்பதற்க்கு அதன் மேல் இருக்கும் சிவப்பு விளக்கு அடையாளம் காட்டியது.

மெதுவாய் என் அருகில் வந்து நின்றது.....

"இங்கே என்னம்ம பண்றே" சத்தமான போலீஸ் மிரட்டல் ஒலி.

"இல்லே சார் இன்னைக்கி கொஞ்சம் லேட் ஆயிடுச்சு" என்றேன்.

"எந்த ஏரியா போகணும்?"

"மைலாப்பூர் சார்"

"ஏறுங்க நாங்க அந்த வழியாத்தான் போறோம்...."

நானும் கொஞ்சம் கலக்கத்துடன் ஏறினேன்......

முன்னால் உட்கார்ந்திருந்த போலீஸ் காரர் என்னை மேலிருந்து கீழ் பார்த்தார்.....

எனக்கு கூசியது....

அவரின் சிரிப்பில் ஏக்கமும் கண்களில் காமமும் தெரிந்தது.பெரிய தவறு செய்துவிட்டதைப்போல் மனம் பயப்பட தொடங்கியது....

                                               தொடரும்......
பாகம் - 2

மெதுவாய் என் போனை எடுத்தேன். கால் செய்ய தொடங்கினேன்...

அய்யோ கடவுளே....பொண் சுவிச் ஆஃப் ஆகியிருந்தது. பயத்தில் நாக்கு வரண்டது. வேர்வையில் சுடிதார் என் உடலோடு ஒட்டி எனக்கு அறுவறுப்பை தந்தது.

என்ன செய்வது...எப்படி தப்பிப்பது? எனக்கு புரியவில்லை...
ஜீப்பும் வேகமாய் சாலையில் நழுவிக்கொண்டு இருந்தது. மனம் யோசிக்க ஆரம்பிப்பது.

"சார்...." மெதுவாய் அழைத்தேன்.
"என்னம்மா" குழைந்துவிட்டு ஜொள் வடிய என்னைப்பார்த்தார் போலீஸ்காரர்.
"ஒண்ணுமில்லே சார்" என சொல்லிவிட்டு...தலை குனிந்தேன்.

அதற்க்குள் நம்ப முடியவில்லை....என் வீட்டு ஏரியாவை நோக்கிதான் வாகனம் செல்கிறது....

"எந்த தெரு ம்மா" அவர் கேட்டவுடன்...

"அடுத்த ரைட்டுங்க" என்றேன்.

வீட்டுக்கு அருகில் ஜீப் நின்றதும்...கதவை திறந்து இறக்கிவிட்டார்.

எனக்கு என்னை நினைக்க அறுவெறுப்பாய் இருந்தது. பதட்டத்தில் மற்றவர்களின் பார்வையை தவறாக புரிந்துக்கொண்டதில் என் தவறு புரிந்தது.

அப்போதுதான் அவர் பேச தொடங்கினார்..." அம்மா...நீங்க என்ன நினைச்சீங்கன்னு எங்களுக்கு தெரியும், ஆனாலும் எங்களோட சந்தேகத்தை தீக்கத்தான் அப்படி நடிச்சோம், காரணம் பணக்கார ஐடி பசங்க நிறைய பேர் உங்க ஆபீஸ் ஏரியாவுலே இருக்கிறதாலே...தப்பான பொண்ணுங்க எப்பவுமே அங்கே சுத்திட்டு இருப்பாங்க...அவங்களை கண்டு பிடிக்க நாங்க கொஞ்சம் அப்படி நடிச்சா அவங்களை ஈஸியா கண்டு பிடிச்சுடலாம்.சில பொண்ணுங்க தப்பா அட்ரெஸ் சொல்லி மாடிப்பாங்க"

நான் வழிந்துகொண்டே சிரித்தேன்.....

"முக்கியமா...உங்களை பயமுறுத்தியதற்க்கு காரணம் " இனிமே நீங்க மறுபடியும் இந்தமாதிரி பாதுகாப்பில்லாமே நேரங்கெட்ட நேரத்துலே வரக்கூடாது, அதுக்காகவும்தான் கொஞ்சம் நடிக்க வேண்டியதாகிவிட்டது" என்றார் சிரித்துக்கொண்டே.

"ரொம்ப தேங்ஸ் சார்" நிம்மதியாய் வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன்.

முற்றும்.


மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே - விமர்சனம்.



மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே - விமர்சனம்.


"ஃபிரேம்களில் ரிச்சான ஒரு லோ பட்ஜட்" படம்.

மற்றவர்கள் மாதிரி படம் வெளிவந்த வந்த உடனே சுடச்சுட என்னால் விமர்சனம் எழுதமுடியாது. காரணம் நான் வேலைக்கு செல்வதால்! எழுதுவது என்பது எனக்கு பொழுதுபோக்குமட்டுமே. அதனால், முதலில் என் வேலை, பின்னர் குடும்பம், அதற்க்கடுத்துதான் எழுதுவது.

ஆனாலும் அனைத்து படங்களையும் பார்த்தபின் அதை மக்களுடன் பகிர்வதில் நான் சந்தோஷம் கொள்வேன்.(கொஞ்சம் லேட்டானாலும்!)

மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே....மழை பெய்யும் ஒரு மாலை வேளையில் சென்னையின் பணக்கார மக்கள் கூடும் ஒரு காஃபீ டே யில் நடக்கும் நிகழ்வுகள்தான் கதை. சமீபத்தில் பார்த்த "மதுபானகடை" படத்தின் சாயலில் ஆனால் உயர்ந்த டீ கடையில் நடக்கும் கதை.

மதுபானக்கடையில் ஏழைகளும், குடிகார்களும் புலம்புவதைப்போல் இங்கே...மெத்தப்படித்தவர்களும் அப்பன் காசை கரைக்கும் உயர்தர மக்களும் ஆங்கிலத்தில் புலம்புகிறார்கள் அதுதான் வித்தியாசம்.

சரி கதைக்கு வருவோம்.

ஐடி-யில் நிறைய சம்பாதிக்கும் கணவன், படிப்பை பாதியில் விட்டுவிட்டு கல்யாணம் செய்துக்கொண்டு மனஸ்தாபங்களில் தவிக்கும் குடும்ப தலைவி, லேப்டாப்பில் கதை எழுதுவதாய் வெட்டியாய் காஃபி டேயில் நேரத்தை ஓட்டும் எழுத்தாளர், டைரக்டர் ஆக வேண்டும் என்கிற கனவில் பணப்பிரச்சனையில் தவிக்கும் நாயகன் இளம் இயக்குனர் (ஆரி) , கஷ்டத்தில் காஃபி ஷாப்பை நடத்தும் ஓனர், படிக்க துடிக்கும் காஃபி ஷாப்பில் வேலை செய்பவர், இங்கே வரும் பெண்களை கடலை போட வேலை செய்யும் இன்னொருவர், கடைசியாய் வந்து சேரும் இரண்டு நாளில் படிப்புக்காக ஆஸ்திரேலியாவுக்கு பறக்க விருக்கும் பணக்கார நாயகி (ஷுபா புட்டேலா), அம்மாவின் கனவுக்காக கதாநாயகன் ஆக நினைக்கும் கொழுத்த சொட்டை தலை ஹீரோ மற்றும் விடாமல் பெய்யும் அடை மழை இப்படி அனைவரும் சந்திக்கும் காஃபி டேயில் நடக்கும் ஒரு மாலை நேர நிகழ்வுகள்தான் இந்த கதை.

வெறும் 12 பேர் மட்டும்தான் இந்த படத்தில் நடித்திருக்கின்றார்கள். அவ்வளவாக பிரபலம் இல்லாத முகங்கள் சொல்லப்போனால் (சுப்பு பஞ்சு) இவரும், "சார் எங்கேயோ போய்ட்டீங்க" புகழ் (சிவாஜி) இவரும்தான் கொஞ்சம் தெரிந்த முகங்கள். மற்றவர்கள் சீரியல் ஆர்டிஸ்ட் மற்றும் நாளைய இயக்குனரில் நடித்த நடிகர்கள்.

படம் ஆரமித்த உடன் படத்தில் இருப்பவர்கள் போலவே நம்மையும் ஏசி அறையில் உட்கார்ந்த ஃபீலை தந்த இயக்குனருக்கு பாராட்டுக்கள். சில காட்சிகளில் நாயகனுக்கு ஏற்ப்படும் குளிரை நாமும் உணர்வோம். மிகவும் மெதுவாய் நகர்ந்தாலும் கொஞ்சம் அவ்வப்போது போரடித்தாலும் கடைசிவரை நம்மை ஒன்றச்செய்வதில் இயக்குனர் வெற்றிப்பெறுகிறார்.

முக்கியாமாய் நான்கு சுவற்றுக்குள் அழகான கவிதை மாதிரி நகர்கிறது படம். பரபரப்பான சண்டைகள் இல்லை, பன்ச் டயலாக்குகள் இல்லை, கண்ணை கலங்க வைக்கும் செண்டிமெண்ட் காட்சிகள் இல்லை, சீட்டின் நுனிக்கு நகர வைக்கும் திருப்பங்கள் இல்லை, மயிர் கூச்செரியும் திகிலும் இல்லை, கவர்ச்சிகள் காட்டும் நாயகிகள் இல்லை, பாடல்களில் குத்தாட்டங்கள் இல்லை குலுங்க வைக்கும் அயிட்டம் பாடல்கள் இல்லை.....அப்போ என்னதாய்யா இருக்கு? நீங்கள் கேட்பது புரிகின்றது.

ஆனாலும் படத்தை உட்கார்ந்து பார்க்கலாம். அங்கங்கே ரசிக்கலாம். பிரஷ்ஷான கேமரா, அழகான இடம், ஸ்மார்ட்டான நாயகன், கொஞ்சி கொஞ்சி டமிங்கிளீஸ் பேசும் நாயகி இது போதாதா கல்லூரி கூட்டங்களை கவர?

மசாலா படங்களை பார்த்து போரடித்துப்போனவர்களுக்கு இந்த படம் கொஞ்சம் ஆறுதலாயும், பொழுதை போக்கவும் உதவும். கணவனை எதற்க்கெடுத்தாலும் எரிந்துவிழும் மனைவி, வேண்டா வெறுப்பாய் அவுட்டிங் வந்ததால் வெயிட்டரிடம் கோபத்தை காட்டுவதும் கடைசியில் அனைத்தையும் மறந்து கணவரின் தோளில் சாய்வதும், நாயகியை பார்த்தவுடன் கவலைகளை மறந்து சர்ப்ப்ரைஸ் பர்த்டே பார்ட்டி கொடுத்து கேக்கில் பெயர் எழுத அவளின் பெயர் தெரியாமல் திரும்பி வந்து ஐயம் ஜெய்...நீங்க என அவள் பெயரை கேட்பதும், பில்லுக்கு பணம் இல்லாமல் பைக் சாவியை வைத்து விட்டு செல்வதும்,கோபத்தில் திட்டிவிட்டு கடைசியில் வேலை செய்பவரை மன்னிக்கும் ஓனரும், நாயகனின் இரண்டு மணிநேர கவனிப்பில் கனிந்து காதலை ஏற்க்கும் நாயகியும் இப்படி ஆங்காங்கே இதமான வருடல்கள்.

ஆரம்பத்தில் வரும் நந்தாவின் பாடல் அருமை. "உங்களில் யார் அடுத்த பிரபுதேவா" டீமின் வெஸ்டர்ன், ஹிப் ஹாப் டான்ஸில் நந்தாவும் மற்றவர்களும் சூப்பர். நாயகன் ஸ்மார்ட்...வழிவதிலும் சோகத்திலும், வெறுப்பிலும் கவர்கிறார். நாயகி குழந்தை தனமான பேச்சிலும் அவ்வளவாக நடிக்க வாய்ப்பில்லை எனினும் கோதுமை கலரில். காஃபி டேயில் வேலை செய்யும் வெயிட்டர் காமெடியில் அங்கங்கே நம்மை சிரிக்க வைக்கிறார். வந்து போகிறார். குண்டு பையன் நல்ல தேர்வு. மற்றப்படி சொல்ல ஒன்றும் இல்லை.

மைனஸ் :

கதை என்று ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை. ரொம்ப டெட் ஸ்லோ நரேஷன். நாடத்தனமான சிலரின் நடிப்புகள். நான்கு அறைக்குள் இரண்டு மணி நேரத்தில் நடக்கும் கதை என்பதால் திருப்பங்கள் இல்லாத திரைக்கதை. குறைவான நடிகர்கள் மூன்று பேரை மட்டும் வைத்து கதை சுழல்வதால் வரும் கொட்டாவி. இடை இடையே கதையை தடுக்கவும், நேரத்தை ஓட்டவும் வரும் சுமாரன பாடல்கள்...

பிளஸ் :

வித்தியாசமான கதை களம், திறமையான இயக்கம் (நாராயண் நாகேந்திர ராவ்). ஃபீல் குட் எண்ட்ரடெய்னர்.

பன்ச் :

மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே
மனதை தொடும் தூரத்திலே!

ஒரு முறை பார்க்கலாம்.....டைம் பாஸுக்காக.