Monday, August 20, 2012

காணவில்லை






காணவில்லை

என் வீட்டுக்கு பின் புறத்தில்

ஒரு மாதம் முன் குட்டிப்போட்டது 
அம்மா பூனை!

நான்கு குட்டிகளும்

அழகான நிறக்கலவைகளில்
கொழுகொழுவென்று கொஞ்சி விளையாடியது.

மனைவிக்கு குட்டிகளால் இம்சையென்றாலும்

நானும், என் நான்கு வயது மகனும்
அவ்வப்போது எட்டிப்பார்த்து மகிழ்ந்தோம்.

மனைவி வெளியே போகும்போதெல்லாம்

குட்டிகளுக்கு பால் வைத்து நெருக்கமானோம்.

கிணற்றில் ஒன்று விழுந்து இறந்துவிட

தெருநாய் ஒன்றை கவ்வியோட
நான்கு இரண்டானது போன வாரம்.

ஜன்னலில் புகுந்து வீட்டுக்குள் குதிப்பதும்

மியாவ் மியாவ் என்று பாலுக்கு ஏங்குவதும்
மனைவியின் காலுக்குள் கிச்சு கிச்சு மூட்டுவதும்
படுக்கைகளில் தாவி தாவி சண்டையிடுவதும்
மகனை குஷிப்படுத்த, மனைவிக்கு இம்சையானது!

மனைவியும் மகனும் லீவில் ஊருக்கு போய்விட

பூனைகளை விட்டு போகமாட்டாமல் அடம்பிடித்த
மகன் செய்வதறியாமல்...திரும்பிவரும்வரை
பத்திரமாய் பாதுகாக்க சொன்னான்.

காலையும் மாலையும் பால்வைத்து மகிழ்ந்தேன்

சுதந்திரமாய் வீட்டுக்குள் உலவவிட்டேன்
மகன் இல்லாத வெற்றிடத்தை
குட்டிகள் எனக்கு நிரப்பியது.

திடீரென்று

இரண்டு குட்டிகளில் ஒன்றைக்காணவில்லை
அண்ணனுடன் விளையாடி மகிழ்ந்த ஒரு குட்டி
இன்று தனியே வெறித்துப்பார்க்கிறது.

நேற்றுமுதல் 

அந்த ஒரு குட்டியையும் காணவில்லை
காலையில் வைத்த பாலில் எறும்புகளின் கூட்டம்
தனியாய் வந்த அம்மா பூனையும்
வலதும் இடதும் நடந்து கத்தி தீர்க்கிறது.

அதனிடம் எப்படி கேட்பது?

குட்டிகளை காணாது எனக்கும்
தூக்கம் வரவில்லை துக்கம் குறையவில்லை
அடுத்தநாளும் குட்டிகள் வரவில்லை.
இன்றும் வரவே இல்லை!

நாய்கள் கவ்வியிருக்கலாம்

வண்டிசக்கரங்களில் சிக்கி யிருக்கலாம்
வழி தவறி தொலைந்திருக்கலாம்
யாராவது தூக்கி போய் இருக்கலாம்.

நாளை ஊரிலிருந்து மகன் வருவான்

குட்டிகளை காணாது எனை கேட்ப்பான்.
எப்படி சமாளிப்பேன்?

வழிதவறிய குட்டியை நீங்கள் பார்த்தால்

மனமிருந்தால் மறக்காது தெரிவியுங்கள்...



No comments:

Post a Comment