Sunday, June 17, 2012

தைரிமானவராக இருந்தால் இந்த உண்மைக் கதையை படியுங்கள்.


தைரிமானவராக இருந்தால் இந்த உண்மைக் கதையை படியுங்கள்.



முதலில் இது கற்ப்பனை கதை அல்ல...உண்மைக்கதை.


ஒரு 8 அல்லது 9 வருடத்துக்கு முன் நடந்த நிஜக் கதை.சுருக்கமாக சொல்லியிருக்கிறேன். (இதை காப்பி அடிப்பதோ, என் அனுமதி இல்லாமல் சுடுவதோ தண்டனைக்குறிய செயல். இதன் காப்பிரைட் உரிமை முழுக்க முழுக்க என்னுடையதே). பெயரும் தொழிலும் மாற்றப்பட்டுள்ளன.

மலைப்பிரதேசத்தில் உள்ள கிராமம் எங்களுடையது. தினமும் ஊட்டிக்கு வேலைக்கு சென்றுவிட்டு ஊர் திரும்புவேன்.

நான் மார்க்கெடிங்கில் வேலை செய்கிறேன். அதனால் வீட்டுக்கு வர நேரம் காலம் கிடையாது. ஊருக்கு கடைசி பஸ் 8 மணிக்கு ஒன்று உள்ளது.

அதற்க்கு பிறகு பக்கத்து ஊருக்குத்தான் பஸ் உண்டு. அங்கிருந்து எங்கள் ஊருக்கு இரண்டு மலைகளை கடந்து ஒற்றையடி காட்டுப்பாதை வழியாக வரவேண்டும்.

மூன்று நாட்கள் வேலைக்ககாரணமாக கோயமுத்தூருக்கு சென்றிருந்தேன். அதனால் நான் ஊரில் இல்லை. அப்பொல்லீலாம் மொபைல் போனும் அவ்வளவாக கிடையாது.

கோயமுத்தூரிலிருந்து திரும்பி வரும்போது  மணி 10 ஆகிவிட்டது. எங்கள் ஊரின் கடைசி பஸ்ஸும் போய்விட்டதால் பக்கத்தில் உள்ள ஊரின் கடைசி பஸ்ஸில் வந்து இறங்கினேன்.

நேரம் கிட்டத்தட்ட 10.30 மணி ஆகிவிட்டது. பஸ்ஸில் என்னுடைய ஊர்க்காரர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று தேடி பார்த்தேன்.என் கெட்ட நேரம் யாரும் இல்லை.

வேறு வழியில்லாமல் ஊரை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். பயம் போக ஒரு பழைய பாடலை பாடிக்கொண்டு வேகமாய் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.கை கால்கள் பயத்தில் நடுங்கினாலும் மனதை தேற்றிக்கொண்டு ஓடினேன்.இருட்டில் எல்லாமே பார்க்க பயமாகத்தான் இருந்தது.

10 நிமிடங்கள் நடந்திருப்பேன். நிலா வெளிச்சத்தில் மெல்லிய வெளிச்சம், ஒற்றையடிப்பாதை கொஞ்சம் மங்கலாக தெரிந்தது.

எனக்கு முன் ஏதோ நிழலாடியது. சட்டென்று பயம் வந்தாலும் சுதாகரித்துக்கொண்டு உற்றுப்பார்த்தேன். யாரோ எனக்கு முன் நடந்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

யாரது? மெதுவாய் கேட்டேன்.

அந்த உருவம் திரும்பி என்னை பார்த்தது.

யாரு ராமுவா? என்னை பார்த்து கேட்டது.

அட...குமாரண்ணே...நீங்களா....

குமார் அண்ணனை பார்த்தவுடன் எனக்கு பயமெல்லாம் போய்விட்டது.

என்ன அண்ணே இந்த நேரத்துலே என கேட்டேன்?

இல்லப்பா ஸ்கூல்லே கொஞ்சம் வேலை என்றார். அவர் ஸ்கூலில் ஆல் இன் ஆல் அளகு ராஜாவாக இருக்கிறார். ஸ்கூல் அட்டெண்டர்.

நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன். இனி கவலை இல்லை பயமில்லாமல் வீடு போய் சேரலாம்.
குமார் அண்ணன்,குடும்பத்தை பற்றி பேசத்தொடங்கினார். மனைவி பாவம் என்றார். மகளுக்கு ஒரு ஜாம்பெண்ட்ரி பாக்ஸ் வாங்கணும் என்றார்.(ஊரில் ஏதாவது வேண்டுமென்றால் என்னிடம்தான் சொல்வார்கள், காரணம் சுமார் 3 அல்லது 4 பேர் தான் நகரத்துக்கு வேலைக்கு வருகிறோம் என்பதால்).

ராமு நாளைக்கு ஊட்டியிலிருந்து ஜாம்பெண்ட்ரி பாக்ஸ் வாங்கி கொடுப்பா...பணம் அப்புறமாய் தர்ரேன். என்றார்.

சரிங்கண்ணே நாளைக்கு வாங்கிக்கொடுக்குறேன்.என்றேன்.

ஸ்கூலில் ரொம்ப வேலை வாங்குகிறார்கள் என்றார். எல்லாம் என் பொண்ணுக்காகத்தான் உழைக்கிறேன் என்று சொன்ன போது அவரில் குரல் தழுதழுத்தது.

பொண்ணை எப்படியாவது நல்லா படிக்க வைக்கணும்.அவளும் நல்லா படிக்கிறா என்றார் பெருமையுடன்.

ஊர் பக்கம் வந்துவிட்டோம். ஊரின் மின்சார லைட்டு கம்பங்கள் கண்ணில் பட தொடங்கிவிட்டன.

ராமு நீ போய்கிட்டே இரு நான் இதோ டாய்லெட் போய்ட்டு வந்துடரேன். என்று குமார் அண்ணன் பக்கத்தில் நின்றுக்கொண்டார். ஊரில் எல்லாம் டாய்லெட் போவதெல்லாம் அந்த சோலையில்தான்.

ராமூ நாளைக்கு ஜம்பெண்ட்ரி பாக்ஸ் மறந்துராதே என்றார்.

நானும் ஊர் பக்கத்தில் வந்துவிட்டதால் சரிண்ணே என்று சொல்லி வேகமாய் வீட்டுக்கு வந்தேன்.

மனைவி தூங்காமல் காத்து இருந்தாள். கை கால் களை கழுவி விட்டு சாப்பிட உட்கார்ந்தேன்.

மூன்று நாளாய் ஊரில் இல்லாததால் என்னென்னே நடந்தது ஊரில் எனக்கேட்டேன்.

பக்கத்து வீட்டு மாமாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றாள். அப்புறம் மேல் வீட்டு அண்ணன் எனக்கு தர வேண்டிய பணத்தை திருப்பி தந்ததை சொன்னாள்.

நானும் சாப்பிட்டு முடித்தேன்.

அய்யோ...மறந்துட்டேங்க....நம்ம ஸ்கூல் அட்டெண்டர் அண்ணா குமார் முந்தா நேத்து ஆர்ட் அட்டாக்கில் செத்துட்டாங்க என்றாள்...

எனக்கு உடம்பு முடிகள் அனைத்தும் கம்பியாய் குத்திட்டு நின்றது. உடம்பு சில்லென்று....ஆனாலும் வேர்த்தது!

மீதிக்கதையை சொல்ல இன்னும் மூன்று மாதங்களாவது ஆகும்.

 

No comments:

Post a Comment