Saturday, June 9, 2012

நானும் என் புகாரி கேக்கும்!





நானும் என் புகாரி கேக்கும்!

கல்லூரியில் படிக்கும்போது மாதம் அப்பாவிடமிருந்து 550 ரூபாய் வரும் (நான் தான் ஹாஸ்டலில் அப்பாவிடமிருந்து அதிகம் பணம் வாங்கும் மாணவர்களில் ஒருவன் என்பது வேறு விஷயம்). மெஸ் பில், பஸ் பாஸ் மற்றும் இதர செலவுகள் போக ஒரு மாத பாக்கெட் மணியே எங்களுக்கு 100 ரூபாய்தான்.

கல்லூரி நேரம் போக மவுண்ட்ரோடில் இருக்கும் தினபூமி பத்திரிகை ஆஃபீஸில் பார்ட்டைம் லே அவுட் ஆர்ட்டிஸ்ட்டாக சுமார் இரண்டு வருடம் வேலைப்பார்த்தேன்.அங்கே வாரச்சம்பளம் 270 ரூபாய் (1995-ல்).

மவுண் ட்ரோடில் பாட்டா ஷோரூமுக்கு எதிரில் இருக்கும் புகாரி பேக்கரியை தாண்டிதான் தினமும் தினபூமி வேலைக்கு செல்வேன். புகாரியில் இருக்கும் கேக்கு வகைகள் மிகப்பிரமாதமான சுவைக்கொண்டவை என கேள்விப்பட்டதுண்டு. ஒவ்வொரு முறையும் கண்ணாடிக்குள் உள்ள கேக்குகளை பார்த்துக்கொண்டு செல்வேன்.

இந்த சனிக்கிழமை சம்பளம் வாங்கிவிட்டு கேக்கை சாப்பிட வேண்டும் என நினைத்துக்கொள்வேன்.

சனிக்கிழமை கவரில் சில்லரையுடன் சம்பளக்கவர் வாங்கிக்கொண்டு வேகமாய் புகாரிக்கு சென்று கேக்கை காட்டி விலையை விசாரித்தேன்.

8 ரூபாய் என்று சொன்னார்கள். எனக்கு மூச்சு அடைத்தது. காரணம் வாரம் ஒருமுறை சாப்பிடும் அடையார் பவனில் ஒரு ஃபுல் மீல்ஸ் 13 ரூபாய்தான்.

வேண்டாமென்று திரும்பி வந்துவிடுவேன்.

அடுத்த நாள் புகாரியை தாண்டும்போது மறுபடியும் அந்த வெள்ளை கேக் நினைவுக்கு வரும்.சரி இந்த வாரம் சாபிடலாம் என்று நினைப்பேன்.

அடுத்த வாரமும் சம்பளம் வாங்கிவிட்டு புகாரி போவேன். மீண்டும் இரண்டுமனதாய் சாப்பிடாமல் திரும்பி வருவேன்.

நீங்கள் நம்ம மாட்டீர்கள் இப்படியே வாரா வாரம் சாப்பிடாமலே திரும்பி வருவேன்.

இரண்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்டது. அந்த கேக்கை மட்டும் நான் சாப்பிட முடியவில்லை, பொருளாதாரம் இடமளிக்க வில்லை.

பின்னர் கல்லூரி முடிந்து வேலைக்கு சென்றுவிட்டேன். புகாரியை மறந்தும்போனேன். பின் இரண்டு வருடம் கழித்து பெங்களூர் சென்றுவிட்டேன்.

கிட்டதட்ட 8 வருடம் கழித்து பெங்களூர், ஹைதராபாத் அங்கெல்லாம் வேலைப்பார்த்து சென்னைக்கு மனைவி, மகனுடன் திரும்பி வந்தேன்.

முதல் காரியமாக ஒரு சனிக்கிழமை புகாரிக்கு குடும்பத்துடன் சென்றேன்.

குறிப்பிட்ட அந்த வெள்ளை கேக்கை காட்டி ஆர்டர் செய்து குடும்பத்துடன் சுவைத்து மகிழ்ந்தேன். நான் மட்டும் மூன்று கேக் தின்றேன்.அன்று 6 ரூபாய்க்கு விற்ற ஒரு கேக் இன்று 38 ரூபாய்.

என் மகன் என்னை ஆச்சர்யமாக பார்த்தான்."கேக்கே சாப்பிடாத அப்பா இன்று இப்படி சின்ன பையன் மாதிரி சாப்பிடுகிறாரே" என்று என்னிடம் கேட்டே விட்டான்.

ஆனால், என் மகனுக்கும், மனைவிக்கும் தெரியாது எனக்கும் அந்த கேக்குக்கும் உள்ள உறவு.

இன்று பிஸ்சா, பர்கர்,கிரெடிட் கார்ட் என்று வாழ்ந்தாலும்...அன்றைய காலங்களை இன்றும் மறக்காமல் வாழ்வது ஒரு சுகம்தான்.

புகாரி கனவு எனக்கு கிட்டத்தட்ட 12 வருடங்கள் கழித்து நனவானதில் மகிழ்ச்சியே!

No comments:

Post a Comment