Saturday, May 12, 2012

சென்னை To பெங்களூருக்கு ரயிலில் ஒரு அசிங்கப் பயணம்.












சென்னை To பெங்களூருக்கு ரயிலில் ஒரு அசிங்கப் பயணம்.


பெங்களூருக்கு இண்டர் சிட்டியில் டிக்கெட் கன்ஃபர்ம் ஆகாததால் அன்ரிசர்வ்ட் பெட்டியில் பயணம் சென்றேன்.

இடம் கிடைக்காமல் தேடியபோது கார்னரில் இரண்டு இருக்கைகளில் ரயில்வே டிபார்ட்மெண்ட்டில் வேலை செய்பவர்களுக்கான பாக்கெட்டில் srmu (சரிதானா?) அட்டையுடன் உட்கார்ந்திருந்த அவர்களிடம் நின்றுக்கொண்டேன். காரணம் அவர்கள் ஆம்பூர், வாணியம்பாடியில் இறங்குவதால் எனக்கு உட்கார இடம் கிடைக்கும் என்று பக்கத்தில் இருப்பவர் சொன்னதால்.

இது மத்தியானம் 1:32க்கு சென்னையில் கிளம்பி இரவு 8:30க்கு பெங்களூரை அடையும் ரயில்.

பிறகு நடந்தவைகள்தான் எனக்கு உணர்த்தியது நான் அங்கு நின்றது தவறு என்று.

அப்படியென்னதான் நடந்தது என்கிறீர்களா?

நான் சொல்வது எல்லாம் உண்மை...உண்மையைத்தவிர வேறோன்றும் இல்லை!

அந்த ஐந்து ரயிவே ஊழியர்களின் அத்து மீறல்கள்...யாரிடம்???

 "அரக்கோணத்தில்" ஏறிய குண்டாய் இருந்த முந்திரி கொட்டை மற்றும் முந்திரிப்பழம் விற்க்கும் பெண்ணை அவர்கள் தங்கள் அருகில் உட்காரச்சொன்னார்கள். உட்கார்ந்தவுடன் அவளிடம் பச்சையாக பேசுவதிலும், தொட்டு தொட்டு பேசுவதிலும், கொஞ்சலாக இளிப்பதிலும் அவர்களின் நேரம் போனது.

அந்த அம்மாவும் அவர்களுடன் சிரித்துக்கொண்டும், நெளிந்துக்கொன்டும் வந்தாள் (அவள் என்ன செய்வாள்...இப்படி இளிக்க வில்லையென்றால் அவர்கள் நாளைமுதல் அவளை ரயிலில் எதையும் விற்க்க தடா போடுவார்கள் போலும்). இளித்துகொண்டே இலவசமாய் கொஞ்சம் முந்திரிகளையும் வாங்கிக்கொண்டார்கள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் ஒருவர் ஃபோன் செய்யதொடங்கினார்...யேய்...நீ சரியா வாடி...மறக்காமே தண்ணி பாட்டில் கொண்டுவாடி....என்று ஒருமையில் பேசினார்.

அடுத்த சோலிங்கர் ஸ்டேஷனில் ஸ்டாப்பிங்க் வந்தவுடன் அவர்கள் முன்னமே ஃபோன் செய்ததுப்போல் பூ விற்க்கும் பெண் ஏறிணாள். கூடவே அவர்களின் அடுத்த இரண்டு ரயில்வே ஊழியர்கள் ஏறினார்கள். உக்கார்ந்தவர்களில் இருவர் இறங்கிக்கொண்டனர்.

இப்போது பூ விற்க்கும் பெண்ணுடன் அவர்களின் சம்பாஷனைகள் ஆரம்பமனது. அவள் கொண்டுவந்த ஐஸ் வாட்டரில் கூலிங்க் கம்மியாம். "ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் கிட்டே லைட்டா தடவினா நல்ல கூலிங்க் வாட்டர் தருவாரே" என்கிற படி அவர்களின் வார்த்தைகள்...

அது மட்டுமல்லாது அவர்கள் சுமார் 6 அல்லது 7 பேர் இருப்பதால்( அதில் இரண்டு பெருசுகளும், மூன்று சுமார் 28 லிருந்து 32 வயது மதிக்கத்தக்கவர்களும் மற்றும் ஐடிஐ படிக்கும் இரண்டு மாணவர்களும் அந்த குழுவில் அடக்கம்)

இன்னும் ரயிலில் டீ விற்ப்பவர்களிட்மும், தோசை விற்ப்பவர்களிடமும் நெரிசலில் இருக்கும் பெண்களை பற்றியும், கல்லூரி பெண்களிடத்திலும் அவர்களின் தரம் கெட்ட கமெண்டுகள் என் காதுகளை கூசியது.

இரண்டு அரவாணிகளிடம் கேட்ட கேள்விகளும் அவர்களும் நொந்துக்கொண்டு தொடர்ந்த பதில்களும்...இத்தனை பேர் முன் இவர்களால் எப்படி இப்படி யெல்லாம் பேச முடிகிறது என்று என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன்.

யாருமே கண்டுகொண்டதாக தெரியவில்லை....நான் உட்பட (இது தினமும் ரொம்ப சகஜம் போலும்).

ஆம்பூர் வாணியம்பாடி வரை இது தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருந்தது. அதன் பிறகு அவர்கள் காணாமல் போனார்கள்.

எனக்கு அவர்கள் பக்கத்தில் உட்கார வெட்கமாக இருந்தது. தட்டிக்கேட்க முடியவில்லை என்கிற ஆதங்கம் வேறு. அதனால் தான் இதை இங்கு பகிர்கிறேன்.

பொது இடங்களில் அரசாங்க ஊழியர்கள் இப்படி அபத்தமாக நடந்துக்கொண்டது நல்லதாகப் படவில்லை. வயிற்று பிழப்புக்காக ரயில் பொருட்களை விற்க்கும் பெண்களிடமும், பயணம் செய்யும் பெண்களிடமும் இப்படி நடந்துக்கொள்ள இவர்களுக்கு யார் தைரியம் தந்தது?

நான் மட்டும் தமிழ் பட ஹீரோவாக இருந்திருந்தால் அவர்களை பாய்ந்து பாய்ந்து தாக்கியிருப்பேன். நான் சாதாரண கோகுல கிருஷ்ணனாக போய்விட்டேனே!

என்னால் முடிந்ததெல்லாம் இந்த ஃபேஸ்புக்கில் போட்டு அவர்களை உங்களின் முன் நிறுத்துவதுதான் தெரியும்.

இந்த காட்சிகளை நீங்களும் பார்த்திருக்கலாம்...கேட்டிருக்கலாம்....

இவர்களை அடிக்க இந்த பிளாகில் ஒரு ஹீரோ கூட இல்லாமல் போய்விடுவானா என்ன???

கடைசியாய் "பல்லு இருக்குறவன் பட்டாணி கடிக்கிறான் என்று மட்டும் சொல்லிவிடாதீர்கள்"







வழக்கு எண் 18/9 -திரைப்பட விமர்சனம்








வழக்கு எண் 18/9 -திரைப்பட விமர்சனம்


பாலாஜி சக்திவேல் தமிழ் பட இயக்குனர்களில் உண்மையில் நடந்த சமூகம் சார்ந்த பிரச்சனைகளை படமெடுத்து வெற்றிபெற்றவரின் அடுத்த படைப்பு இந்த வழக்கு எண் 18/9.

ஒரே கதை, ஆனால் இருவரின் பார்வைகளில் சொல்லப்ப்படுகிறது. ஒரு ஏழை காதல் பணக்கார காமத்தில் எப்படி அழிக்கப்படுகிறது என்பதுதான் படத்தின் கரு.

வடநாட்டு முறுக்கு கடையிலிருந்து தப்பித்து சென்னையின் ரோட்டோர இட்லி கடையில் வேலை செய்யும் பெற்றோரை இழந்த வேலு பக்கத்து அப்பார்ட்மெண்டில் வீட்டு வேலைசெய்யும் ஜோதி என்கிற பெண்ணை ஒருதலையாய் காதலிக்கிறான். ஜோதியின் அம்மாவுக்கு சில காரணங்களால் வேலுவை பிடிக்கவில்லை. பணக்கார வீட்டில் இருக்கும் ஆர்த்தியை மேல்வீட்டு கோடீஸ்வர மகன் தினேஷ் பல வகைகளில் செல்ஃபோனில் படமெடுத்து காமம்கொள்கிறான். இதையறிந்த ஆர்த்தி அவனை வெறுத்து ஒதுக்குகிறாள். கோபம் கொண்ட தினேஷ் ஆசீடை வீச அது அந்த வேலைக்கார பெண் ஜோதி மீது படுகிறது. ஜோதியின் அம்மா சொன்னதின் அடிப்படையில் தவறுதலாக வேலு மீது காவல்துறையின் பார்வை திரும்புகிறது.

கடைசியில் வேலு விடுதலையானானா, ஜோதியின் எடுக்கும் நிலையென்ன மற்றும் போலீசின் முகத்திரையை கிழித்து மனதை தொடும் விதத்தில் சமூகத்துக்கு பாடம் சொல்லியிருக்கும் நெஞ்சை உறையவக்கும் பதறவைக்கும் கடைசிக்காட்சிகள்.

நம்ம முடியலவில்லை....முதன் முதலில் முழுக்க முழுக்க புதுமுகங்களை வைத்தே எடுத்து முடிக்கப்பட்டிருக்கும் படம். தெரிந்த பிரபலமானவர்கள் யாரும் இந்த படத்தில் நடிக்கவில்லை என்பது இதன் அடுத்த சிறப்பு.

பணக்கார வர்கங்களின் கைக்கூலிகளாக  மாறிப்போன அரசு எந்திரம், படிக்கும் வயதில் மாணவர்களின் தகாத ஆசைகள், மக்களின் நண்பன் என்று சொல்லி ஏழை மக்களின் மீது பொய் வழக்குகள் சுமத்தி தண்டிக்கும் அவலம் இறுதியாய் செல்ஃபோனால் மாணவர்களுக்கு ஏற்படும் ஆபாச பரிவர்த்தனைகள் என படம் முழுக்க பாடங்கள்.

பாலாஜி சக்திவேலின் இந்த வித்தியாசமான படைப்பை நாம் பாராட்டியே ஆகவேண்டும். புது முகங்களை பழகிய முகங்களாய் மாற்றிய அவரின் திறமைக்கு ஒரு சல்யூட்.
கதையும் கதை சொல்லப்பட்ட விதமும் உலகத்தரம். படத்தில் மனம் வருந்தும்போது வரும் கேமாராக்கோண்ங்க்களும் எடுத்த விதமும் அவரின் புதுமைக்கு கிடைத்த புகழ்.

ஏழை கதாநாயகன் வேலு கனகச்சிதம்.கரை படிந்த பற்களும் அழுக்கு உடையுமாய் படத்தில் ஜொலிக்கிறார்.

கதாநாயகனின் நண்பனாக வரும் கூத்துக்கலைஞன் சிறுவனின் நடிப்பு வைரக்கல்.

ஜோதிக்கு அதிக வசனம் இல்லை யென்றாலும் கடைசி காட்சியில் நம்மை கலங்க வைக்கிறார்.

பணக்கார பெண் ஆர்த்தியாக வாழ்ந்திருக்கிறார். வயசுக்கோளாறுகளால் ஏற்ப்படும் மாற்றங்களை அழகாக வெளிப்படுத்தி யிருக்கிறார். காந்தக்கண்களும் மாநிரமும் கோலிவுட்டில் ஆர்த்திக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கின்றது.

முக்கியமாய் பாராட்ட வேண்டியர் தினேஷ்...அப்பா இல்லாமல் வளரும் அவனுக்கு பணக்கார திமிரும், அழகும் கூடவே தப்பு செய்ய தூண்டும் நண்பர்களும் சொல்லவா வேண்டும் நடிப்பில் பின்னியிருக்கிறார். இந்த பாத்திரத்திற்க்கு இவர் சரியான தேற்வுதான் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தே இல்லை.

படத்திற்க்கே பலம் கொடுக்கும் கேரக்டரில் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் நடிப்பில் மிரட்டி யிருக்கிறார். முதல் படம் என்று சொல்லமுடியவில்லை. குடோஸ்!

முதல் பாதி அழுக்காகவும் இரண்டாவது பாதியை அழகாகவும் கதைக்கேற்ப்ப காட்டியிருக்கும் கேமராமேனை பாராட்டலாம். முழு நீள பாடல்கள் இல்லையெனினும் இசையமைப்பாளர் தனித்து நிற்க்கிறார்.

ஆனாலும் படத்தில் சில குறைகளை சுட்டிகாட்டியே ஆகவேண்டும்.

1. எல்லா பணக்காரர்களை கெட்டவர்களாகவும் ஏழைகள் என்றால் நல்லவர்கள்தான் என காட்டியிருப்பது சரிதானா.

2. போலீஸ்காரர்கள் என்னதான் தினேஷின் அம்மாவிடம் பணம் வாங்கி பொய் ஜோடனை செய்து வேலைவை கைது செய்தாலும், ஆர்த்தியின் கம்ப்ளெய்ண்ட் என்ன ஆனது மற்றும் உண்மையை தெரிந்துகொண்ட ஆர்த்தியின் வீட்டிலிருந்து ஏன் வேலுவை காபாற்றவில்லை என்பது விளங்கவில்லை.சரியாக சொல்லப்படவில்லை.

3. இறுதி தீர்ப்பில் வேலுவுக்கு விடுதலை கிடைத்தாலும் தவறு செய்த தினேஷை தண்டித்தவர்கள் இந்த பொய் வழக்குக்கு உதவி புரிந்த காவல் துறையை ஏன் தண்டனையில் குறிப்பிட வில்லை ஏன் தண்டிக்கவில்லை.

4. ஒரு மாணவன் இன்னொரு மாணவியின் வீட்டுக்குள் அவ்வளவு எளிதாக நுழையமுடியுமா எனக்கு தெரியவில்லை.

ஆனாலும் கடைசி காட்சியில் உங்களுக்கு கண்ணீர் வரவில்லையென்றால் உங்களுக்கு இதயம் இருக்கின்றதா இல்லையா என்பதை தயவு செய்து பரிசோதித்துக்கொள்ளுங்க்கள்.

என் கல்லூரி சீனியர் மயிலின் ஆர்ட் டைரக்க்ஷனும் யதார்த்தமாக உள்ளதை உள்ளபடி வடிவமைத்துள்ளார்.அவருக்கும் என் வாழ்த்துக்கள்.

மொத்தத்தில் இந்த வழக்கு எண் பதினெட்டின் கீழ் ஒன்பது காதலுக்கு கலங்கரை  போலீசுக்கு கல்லரை!

Wednesday, May 2, 2012

அம்மா


அம்மா


தாயின் கருவரையில்
தவித்தவர் யாரும் இல்லை

அன்பின் அரவணைப்பில்
அணைந்த விளக்கும் இல்லை

அன்னை என்னும் அன்பு
தன்னை அர்ப்பணிக்கும் பண்பு.

கண் முன்னே நடமாடும் தெய்வம்
பெண் என்றும் அணையா தீபம்.

கருவில் சுமந்து உருவாக்கினாய்
தெருவில் மகிழ்ந்து நடை பழக்கினாய்

கல்விக்கு முதலில் ஆசிரியை நீங்கள்
தோல்விக்கு என்றும் எதிரியும் நீங்கள்

வாழ்க்கை மரபுகளை தெளிவாக்கினாய்
வீழ்கையில் கைகொடுத்து எனை தூக்கினாய்

என் மகனுக்கும் எல்லாவுமாய் - இன்னும்
உங்கள் ஆசிகள் தொடர்கிறதே...

அம்மா...

அடுத்த பிறவியிலும் உங்களுக்கு
மகனாய் பிறந்திட வேண்டும்.
விடுத்த கோரிக்கைக்கும்
கடவுள் செவி சாய்க்கவேண்டும்.