Thursday, April 19, 2012

தமிழ் திரைப்படத்துறையும் கறுப்பு பண மறைப்புத்துறையும்.





தமிழ்  திரைப்படத்துறையும்  கறுப்பு பண மறைப்புத்துறையும்.


எல்லாவயதினரையும் மகிழ்விக்கும் அல்லது சலிப்படைய செய்யும் இந்த திரைப்படத்துறை நாளுக்கு நாள் வளர்ந்துக்கொண்டே இருக்கிறது. எத்தனையோ கோடிகளை இழந்தாலும் இன்னும் மஞ்சப்பைகளுடன் விவசாய நிலங்களை விற்றும் விளைச்சல் பணங்களை கை அக்குளில் சுமந்துக்கொண்டு கோடம்பாக்கம் வரும் கிராமத்து அப்புராணி பண்ணைகளும், அய்யாக்களும் வந்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.


ஊரிலிருந்து வரும் அப்பாவிகளை அமுக்க, இங்கே கதைகளுடனும் கனவுகளுடனும் காத்திருக்கும் அப்பாடக்கர்கள் கோடம்பாக்கத்திலும்,வளசர வாக்கத்திலும் மற்றும் சாலிகிராமத்திலும் சல்லடை போட்டு தேடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.


பணக்கார மைனர்கள் மாட்டிவிட்டால்...லாட்ஜுகளில் ரூம் போட்டு புட்டி, குட்டிகளுடன் இங்கே கதைகள் அலசி மேயப்படும். ஊர்நாட்டான்களை கவர கன்னிகளுடன் சில மாமா மானேஜர்கள் வகைவகையாய் டெக்னிக்குகளை கையில் வைத்துக்கொண்டு செல்போன் கையுமாய் அலைபாய்கிறார்கள்.


எல்லாம் சரி....வருடத்துக்கு 150 படங்கள் ரிலீசானால் அதில் 6 அல்லது 7 படங்கள்தான் வெற்றிபெறும். இப்படியிருக்க எந்த தைரியத்தில் இவர்கள் இந்த தொழிலுக்கு வருகிறார்கள்?


படம் வெளியான மறுநாளே டெர்ரா ஹிட், மகத்தான வெற்றி, சூப்பர் டூப்பர் ஹிட், தாய்மார்களின் பேராதரவோடு மாபெரும் வெற்றி, மிரட்டல் வெற்றி இப்படி பல வார்த்தை ஜாலங்கள் பத்திகைகளில் பார்த்திருக்கிறோம். டிவிக்களில் தினம் ஒரு பேட்டிகளுடன் கவர்ச்சிக் கூட்டங்கள் தாராளம்.


ஆனால் திரை மறைவில் என்னதான் நடக்கிறது?


உண்மையிலேயே இவ்வளவு கோடிகள் நஷ்டமாகிறதா? அல்லது நஷ்டமானதாக கணக்கு காட்டுகிறார்களா? என்னதான் இதில் உள்குத்து என்பதை இந்தக் கட்டுரையில் காண்போம்.


ஒரு பிரபலமான கதாநாயக நடிகர் கதாநாயகி மற்றும் சூப்பர் ஹிட்டுகளை தரும் ஒருவர் இயக்க தமிழ் படம் தயாராகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.


முதலில் செலவுகள்....


கதாநாயகன் சம்பளம்    1,00,00,000
கதாநாயகி சம்பளம்          :  40,00,000
டைரக்டர் சம்பளம்           :  50,00,000
வில்லன் சம்பளம்           :  40,00.000
இசையமைப்பாளர் சம்பளம்  :  30,00,000
மொத்த புரடக்க்ஷன் செலவு  : 2,00,00,000
மற்ற செலவுகள்            :  50,00,000
எதிர்பாரா செலவுகள்        :  20,00,000
புரமோஷன்/ விளம்பரம்     :  50,00,000


மொத்த செலவுகள்   : 5,80,00,000


மொத்த செலவுகள் சுமார் 6 கோடிகள். இந்த ஆறுகோடிகளுடன் படம் ஆறுமாத தயாரிப்பில் ஆகும் செலவுகள் வட்டியுடன் 7 கோடிகள் என் வைத்துக்கொள்வோம்.


படத்தின் வரவுகளைப் பார்ப்போம்....


இசை வெளியீட்டு வரவு: 25,00,000


டிவி/ சாட்டிலைட் வரவு : 50,00,000


அடுத்ததாக ஒரு முக்கியமான, பொதுவாக கணக்கில் காட்டப்படாத வரவு....


மேற்கூறிய படம் தமிழ்நாடு மற்றும் இந்தியா முழுக்க சுமார் 200 தியேட்டர்களில் வெளியாகிறது என வைத்துக்கொள்வோம்.


பொதுவாக ஒரு படம் சுமார் 15 நாட்கள் கிட்டத்தட்ட 70% முதல் 80% மக்கள் கூட்டங்களால் ஓடுகிறது என வைத்துக்கொள்வோம்.


200 தியேட்டர்கள், ஒரு நாளைக்கு நான்கு காட்சிகள் வீதம், 40 ரூபாய் டிக்கெட் செலவில், சுமார் ஒரு காட்சிக்கு 500 பேர் பார்க்கிறார்கள் என வைத்துக்கொண்டால்....
15 நாட்களில் 200 தியேட்டர்களில் வரும் வருமானம்... கணக்கு போட்டால் தலை சுற்றுகிறது நண்பர்களே....


தியேட்டர்களில் வருமானம் : 24,00,00,000/- கோடிகள். (அம்மாடி..இப்பவே கண்ணை கட்டுதே!)


ஆமாம்... 24 நான்கு கோடிகள். படம் சுமாராக (வெறும் 15 நாட்கள்) ஓடினாலே இவ்வளவு வருமானம். இவ்வளவுதானா இதுமட்டுமல்லாது இந்த படம் நன்றாக ஓடினால் டப்பிங் ரைட்சும் உண்டு (கிட்டத்தட்ட 50 லட்சம் வரை).


7 கோடிகள் செலவு போனால் மிஞ்சுவது 17 கோடிகள் லாபம். இப்போது சொல்லுங்கள் படம் 50 நாட்கள் ஓடினாலும் நஷ்டம் என்று கணக்கு காட்டுகிறார்களே....அது உண்மைதானா?


அரசுக்கு இவர்கள் சரியான கணக்கை காட்டுகிறர்களா? அல்லது சரியான டாக்ஸ் கட்டுகிறார்களா? கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.


இதற்கு என்னதான் தீர்வு? அரசாங்கம் இந்த துறையை கண்காணிக்க வேண்டும். ஆனால் தமிழ்நாட்டில் நிலை வேறு...காரணம் தமிழ்நாட்டின் பல முதலமைச்சர்கள் திரைப்படத்துறையை சார்ந்து வந்தவர்கள். பல புரடியூசர்கள் அரசியல் கட்சியை சார்ந்தவர்கள்.


உங்களின் கருப்பு பணங்களை வெள்ளையாக ஒரே வழி திரைப்படம் எடுப்பதுதான் என்பதை பலர் அறிவார்கள்.


இந்த திரைப்படத்துறையில் மறைமுகமாக நடக்கும் கோடிக்கணக்கான கருப்பு பண பரிவர்த்தனைகள் நாட்டில் பல தீய செயல்களுக்கு காரணங்களாக அமைகின்றன(இந்தி திரைப்படத்துறை தாவூத் நம்பி இருப்பது எல்லோரும் அறிந்ததே).


மாநிலத்தின் முதலமைச்சர்களுக்கு பாராட்டு விழா, வெளிநாட்டில் கலை விழா என்று அரசாங்க்கதின் செல்லப்பிள்ளைகளாகிவிட்ட இந்த திறைப்படத்துறையினர் இத்த்னை கோடிகளை கொள்ளையடிப்பது மட்டுமல்லாது அரசின் வரிச்சலுகைகளையும் பெற்று கொழுத்துதான் இருக்கின்றனர். அரசியலின் பினாமிகள் என்று கூட இந்த துறையிலிருப்பவர்களை சொன்னால் அதில் தவறில்லை!


ஆனால் உண்மையிலேயே படத்தயாரிப்பாளர் சம்பாதிகிறாரா? அல்லது டிஸ்ட்ரிபியூட்டர் சம்பாதிக்கிறாரா? இல்லை தியேட்டர் ஓனர் சம்பாதிக்கிறாரா என்பது அவர்களுக்கே வெளிச்சம்.


அப்படியென்றால் ஏன் கிட்டத்தட்ட 100க்கு மேற்ப்பட்ட தியேட்டர்கள் மூடப்படுகிறது என்று கேட்பது புரிகிறது. மூடப்படும் தியேட்டர்கள் பல ஒன்று மிகப் பழைய தியேட்டர்களாக இருக்கும் அல்லது புதிய டெக்னாலஜிக்கு மாறாத ஊர் பக்கம் இருக்கும் கொட்டகைகளாய் இருக்கும். இன்னொன்றையும் கவனியுங்கள் மள்டிஃபிளக்ஸ் என்கிற பன்னாட்டு கம்பெனிகள் நாளொரு கிளைகளை தொடங்கிகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.


பெரிய நடிகர்களுக்கும், இயக்குனர்களுக்கும் கொடுக்கப்படும் சம்பளங்களில் பாதிதான் நமக்கு செய்திகளாக வருகின்றன...திரை மறைவில் நடைபெறும் கருப்பு பண வர்த்தனைகள் யாருக்கும் தெரியாமலேயே போய்விடுவதுண்டு( பெரிய கதாநாயகன் கோடிகள் சம்பளத்துடன் தனக்கு செல்வாக்கு உள்ள ஏரியாக்களின் ரைட்ஸ்சையும் அமுக்கி விடுகிறான்). திரைகளில் கதாநாயகங்களாய் தீமைகளையும்,தீயவர்களையும் அழிப்பவர்களாய் இருப்பவர்கள் திரைக்குப்பின் பக்க அயோக்கியர்கள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. பெரிய குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்களுக்கும், திரைத்துறை வாரிசுகளுக்கும் சிவப்பு கம்பளம் விரிக்கும் இந்த திரை உலகம் அத்தி பூத்தார்ப்போல் மற்றவர்களுக்கும் அவ்வப்போது வாழ்வளிப்பதில் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சிதான். அதேபோல் பெண்களை வைத்து கார்பொரேட் விபச்சாரமும் நன்றாகவே நடந்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.


ஆனாலும் என்னதான் கொள்ளைகள் நடந்தேறினாலும் பல ஆயிரக்கணக்கான வேலையாட்களின் வாழ்வாதாரமாக இந்த துறை இருப்பது ஒரு வகையில் மகிழ்ச்சிதான்.


கிட்டத்தட்ட வருடத்திற்க்கு சுமார் 600 முதல் 800 கோடிகள் புரளும் இந்த மாஸ் மீடியாவில் அரசின் கண்காணிப்பு இல்லாததால் இங்கே அராஜகங்கள் ஏராளம். அடுத்த முறை படம் நஷ்டம் என்று செய்தி வந்தால் நம்பாதீர்கள்...அது அவர்களின் ஏமாற்று வேலை என்பதில் எள்ளளவும் உண்மையில்லை.


அதையும் தாண்டி சொந்த காசில் படங்களை தியேட்டரில் ஓடவைக்கும் அவலமும் இங்கே நடக்கத்தான் செய்கிறது.


திரைப்பட நாயகர்களை கடவுளாக நினைக்காமல் சொந்த வீட்டுக்காக கொஞ்சம் உழைக்க வேண்டும் இன்றைய இளைஞர்கள். 


கடைசியாக...இந்தியாவில் பணக்காரர்களுக்கு வெண்ணையும், ஏழைகளுக்கு சுண்ணாம்பும் கிடைப்பது ஒன்றும் ஆச்சிரியமில்லை. அப்படித்தான் திரைத்துறை பலகாலங்களாக வெண்ணையைத்தான் திருடி தின்றுக்கொண்டிருக்கிறது!


குறிப்பு : இந்த கட்டுரையை பற்றிய உங்களின் கருத்துக்களை எதிர்ப்பார்க்கிறேன். சினிமாத்துறையை சார்ந்தவர்கள் தயவு கூர்ந்து உங்களின் விமர்சனங்களை அனுப்புங்கள். அரோக்கியமான விவாதங்களை ஆதரிக்கிறேன்).


No comments:

Post a Comment