Thursday, January 5, 2012

மீண்டும் சந்திப்போம்!




இருகிப்போன உன் இதயத்திற்க்குள்
கருகிப்போன நம் நினைவுகள்

பழகிப்போன என் கால்கள்- தினமும்
விலகிப்போன உன் வீதிவரை
கலங்கியப்படி வந்து நிற்கும்!

கடற்க்கரை பனி
பூங்காவின் மழை
மத்தியான குளிர்
மாலையின் வெயில்
இரவின் வெளிச்சம்
பித்தானது என் மனம்!

மூன்றுமுறை வந்துவிட்டேன்
சன்னலோர முகம் இல்லை
மொட்டைமாடி பார்வை இல்லை
உன்வீட்டு தெருவெங்கும் - நீ
விட்டுப்போன வாசம் மட்டும்!

பேருந்து நெரிசலில்...
கட்டைவிரல் என் உடலைத்தாங்க
எட்டி எட்டி உன்னை பார்ப்பேன்
வெட்டி எனை வீழ்த்தும் உன் கண்கள்.
பட்ட வலி போதுமடி - உன்
சிரிப்பில் ஆறும் காயமடி
மறந்து போனது என்ன நியாயமடி???

என்னை...
ஸ்கூட்டரில் கடந்துப்போன உன் அப்பா
பின் இருக்கை காலியாய்...
படபடக்கும் என் மனம்
இல்லாத  நீ  இருப்பதாய்
அப்பா வளைவில் தாண்டியபோது
தானாய் வளையும் என் கழுத்து!

எப்போதாவது சந்திப்போம்
நீ உன் கணவன்,குழந்தையுடன்
நான் தனி மரமாய்...

தயவு செய்து சொல்லிவிடாதே
உன் குழந்தைக்கு என் பெயரை வைத்ததாய்
என்னையே மறந்த உனக்கு
என் பெயர் இனி எதற்க்கு???

குறிப்பு: முதல் முறை காதல் கவிதை முயற்சித்திருக்கிறேன்

No comments:

Post a Comment