Saturday, July 30, 2011

வெருங்கூத்து!




முன்பெல்லாம்..

முட்டுச்சந்து மேடையில்
முன்னூறு பேராவது கூடுவார்கள்!

கூட்டத்தை கண்டவுடன்
தூக்கம் கண்டிராத என் கண்கள்
துடிப்பாய் அகல விரியும்!

வாழ்க்கை சுமையெய் சுமக்கும் என் தோள்கள்
விரெய்ப்பாய் திமிரி நிமிரும்!

முன்னூறுப்பேரின் கைட்தட்டலில் என்
சோறு காணாத வெறும் வயிரு...
சுகம் நிரம்பி பொங்கும்!

அரிச்சந்திரனாய்,கட்டபொம்மனாய்,
ராமனாய்,பீமனாய்,வாமன்னாய்...
எத்தனையோ அவதாரங்கள்
எங்கள் தெருக்கூத்து நாடகத்தில்!

நாடகம் முடிந்த்தவுடன்
பிரசிடெண்ட்டும்,பெரிய பண்ணையும்
கசங்கிய ரூபாய் நோட்டுகளை
எண்ணிப்பார்க்காமல் திணிப்பார்கள்
அடுத்தமுறையும் அழைப்பார்கள்!

ஊர் மக்களின் கொடையும்,சன்மானமும்
பலநாள் எங்கள் மானம் காக்கும்.
சில நாள் எங்கள் பசியை போக்கும்!

இவையனைத்தும் நேற்றுவரை!

மேடையில் ரிக்கார்ட் டேன்ஸுகளும்
சின்னத்திரை டி வி பொட்டியும்
பெரியத்திரை கினிமா கொட்டகையும்
எங்கள் நாடக கலாச்சாரத்தை
நடு வீதியில் தவிக்கவிட்டனர்!

ஊர் சந்து பொந்தெல்லாம் நவ
நாகரிகம் நாட்டியமாடியதால்
பாட்டன் வளர்த்த பெருங்கலை - இன்று
பாதியில் விட்டனர்..,பெருங்கவலை!

கலையை கொடுத்த ஆண்டவன்
விலையை கொடுக்க மறந்தான்
மேடை ஏறிய எங்கள் கால்கள் - இன்று
சோடை போனது எதனாலே?

படித்திருந்தால் பாதை மாறியிருப்போம்
பிடித்திருந்தால் மானத்தை மறந்திருப்போம்
பழகியிருந்த்தால் பச்சையாய் பிழைத்திருப்போம்
மேடையில் நடிக்க தெரிந்த எங்களுக்கு
நிஜத்தில் நடிக்க தெரியவில்லை!

என் பிள்ளைகளிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்
சவக்குழியில் என்னுடன்-என்
அரிதார பொட்டியையும் புதைக்கவேண்டும்-என்
அவதாரங்ககளையும் அழிக்கவேண்டும்!






No comments:

Post a Comment