Tuesday, June 21, 2011

வாங்க க்ரிக்கெட் விளையாடலாம்!


வாங்க க்ரிக்கெட் விளையாடலாம்!


பெரியவநானால் என்ன ஆவாய்?
நான் சச்சின் டெண்டுல்கர் மாதிரி ஆவேன்!

சின்ன வயசு முதல்
கிரிக்கெட் என்றால் எனக்கு உயிர்.

பள்ளிக்கு கட் அடிதுவிட்டு பக்கத்து வீட்டு டிவியில்
க்ரிக்கெட் பார்திருக்கிறேன்.

ஓசியில் வாங்கிய பேப்பரில் கிரிக்கெட் படங்களை
வெட்டி நோட்புக்கில் ஒட்டியிருக்கிறேன்.

வீட்டு சுவர்களில் என் ஆஸ்தான வீரர்களை
சோற்றை கொண்டு ஒட்டி ரசித்திருக்கிறேன்.

பொங்கல் பண்டிகையில்...
புதுத்துணிக்கு பதிலாக க்ரிக்கெட் மட்டை வாங்கி
மகிழ்திருக்கிறேன்.

எங்களின் ஃபேமிலி ஃபோட்டோவில்
அப்பா,அம்மா,தங்கையுடன்
என் க்ரிக்கெட் மட்டையும்...உண்டு.

காயம் பட்ட டெண்டுல்கருக்காக
சர்ச்சில் அழுதிருக்கிறேன்...
ஏன்...
முண்டக்கண்ணி யம்மனுக்கு கூட
கூழ் ஊத்தியிருக்கிறேன்.

ஆனால்...
இன்று நானும் ஒரு க்ரிக்கெட் வீரன்.

ஸ்கூலில் விளையாடி...
ஊரில் விளையாடி...
யுனிவெர்சிடியில் விளையாடி..
ரஞ்சிவரை...வந்துவிட்டேன்.

நாளை தமிழ்நாடு ரஞ்சி செலக்க்ஷன்...!

எனக்காக...
பைக்கை விற்ற அப்பாவுக்காக...
கோச்சிங் செலவுக்காக
காலேஜை கை கழுவிய தங்கைக்காக...
தாலியை அடகுவைத்து
மஞ்ஞள் கயிருடன் இருக்கும் அம்மாவுக்காக..
நான்...
பெரிய ப்ளேயராகணும்.

ஆறு போட்டிகளில்...
மூன்று செஞ்சுரி...
பனிரெண்டு விக்கெட்டுகள்...
ஆறு கேட்ச்சுகள் கூட...

எல்லாரும் சொன்னார்கள்
ரஞ்சி டீமில் நான் இருப்பேன் என்று.

இன்று...
என் கனவுகள் கலைந்து...
கானல் நீரானது க்ரிக்கெட்.

எல்லாத் தகுதிகள் இருந்தும்...
ஆண்டனி என்றழைக்கும் என்னைவிட...
சுமாராக ஆடும்
ராமநாத ஐயருக்கு போனது வாய்ப்பு.

இப்போதுதான் புரிகிறது...
முன்பெல்லாம்
என் முதுகுப்பக்கத்தோளை அன்பாய் தட்டிக்கொடுத்தது
என் திறமைக்காக அல்ல...
வெள்ளை கயிறுக்காகத்தான் என்று.

அடுத்த ஜன்மத்திலாவது
சென்னைக்கு விளையாட
பார்ப்பனராய் பிறக்கவேண்டும்!




No comments:

Post a Comment